Ελληνικά
Καλημέρα. Ξεκινάμε επίσημα την συνέντευξη τύπου
του DiEM, Kινήματος για τη Δημοκρατία στην Ευρώπη.
Από εδώ ο κύριος Γιάνης Βαρουφάκης,
όπως πιθανότατα γνωρίζετε. Το δικό μου όνομα είναι Σρέτσκο Χόρβατ.
Είμαστε μόνο δύο από τους εκπροσώπους πολλών ανθρώπων, που έχουν ήδη γίνει
μέλη του κινήματος και σήμερα κατά τη διάρκεια της ημέρας θα δείτε τι πραγματεύεται.
Και έχουμε μισή ώρα για την συνέντευξη τύπου
και αργότερα πρέπει να συνεχίσουμε με τις στρατηγικές συναντήσεις.
Μια μικρή εισαγωγή: Το 1969 ο Τέοντορ Αντόρνο έδωσε μία συνέντευξη στο Die Spiegel.
Και ο Δημοσιογράφος ρώτησε
"Κύριε καθηγητά, πριν δυο μήνες ο κόσμος έμοιαζε να είναι σε τάξη"
Και ξέρετε τι απάντησε ο Αντόρνο;
"Όχι σε εμένα!"
Και νομίζω είναι το ίδιο: Ίσως σε κάποιους ανθρώπους η Ε.Ε. να μοιάζει να είναι καλά.
Αλλά για εμάς και ειδικά από την εμπειρία του Γιάνη
ως υπουργός οικονομικών της Ελλάδας, δεν φαίνεται "να είναι σε τάξη"
Πέρυσι η γερμανική κοινωνία για γλώσες
ανακοίνωσε πως οι τρεις πιο δημοφιλείς λέξεις του περασμένου έτους
ήταν στην πρώτη θέση "Πρόσφυγες", στη δεύτερη θέση "Je suis Charlie" και στην τρίτη "Grexit"
Στην δέκατη θέση ήταν "Wir können es schaffen",
νομίζω έκφραση της Μέρκελ για την προσφυγική κρίση
Αυτό που θέλουμε είναι να βάλουμε
το "Wir können es schaffen" στην πρώτη θέση
Και αυτός είναι ο λόγος που ιδρύουμε μαζί με άλλους συντρόφους
από όλη την Ευρώπη το Κίνημα για τον Εκδημοκρατισμό της Ευρώπης
Αλλά θα σου δώσω το λόγο τώρα και μετά θα απαντήσουμε ερωτήσεις. Νομίζω είναι καλύτερο για τη συνέντευξη τύπου.
Λοιπόν, ας σας καλωσορίσω σε αυτή τη συνέντευξη τύπου. Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.
Είναι μεγάλη τιμή, προνόμιο, να είμαστε στην καρδιά της Ευρώπης, στο Βερολίνο.
Διαλέξαμε το Βερολίνο, ακριβώς επειδή τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει σε προοδευτική κατεύθυνση χωρίς
την πλήρη συμμετοχή της Γερμανίας στις ευρωπαϊκές μας προσπάθειες.
Δυστυχώς είναι η πεποίθηση μερικών από εμάς, αυτών που φτιάχνουμε το DiEM,
πως η Ε.Ε. διαλύεται και συμβαίνει αρκετά γρήγορα!
Είτε μιλάμε για την ευρωπαϊκή κρίση,
την αποτυχία, την θεαματική αποτυχία της Ε.Ε., και σαν Ένωση και
επίσης σαν επιμέρους μέλη, να αντιμετωπίσουν την προσφυγική κρίση
με φρόνιμο, λογικό, ανθρωπιστικό τρόπο.
Με την πιθανή εξαίρεση της Άγκελα Μέρκελ, που έχει υπάρξει πολύ καλή σε αυτό.
Το φαινόμενο της επανεθνικοποίησης της φιλοδοξίας.
της εθνικοποίησης της ελπίδας,
Το γεγονός, πως τώρα έχουμε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις
να αποδέχονται πλήρως τη "Not in my backyard" λογική
Είτε είναι για το χρέος, για τους πρόσφυγες
για τη Σένγκεν, τη γεωπολιτική, την πολιτική μας απέναντι
στην Μέση Ανατολή, τη Λιβύη
Χρειάζεται απλώς να βάλεις σε σειρά τις λέξεις "Ευρωπαϊκή",
"Εξωτερική", "Πολιτική" για να έχεις ένα αστείο.
Ή χειρότερα: "Ευρωπαϊκή", "Πολιτική", "Μετανάστευσης"
για να έχεις ένα αστείο.
Γιατι διαλύεται η Ευρώπη;
Το λάθος στην σκέψη για αυτό, είναι πως έχουμε αφήσει
για τις τελευταίες μία-δύο, ίσως τρεις,
δεκαετίες, την διαδικασία της αποπολιτικοποίησης της λήψης αποφάσεων
στην καρδιά της Ευρώπης, στους βασικούς ευρωπαϊκούς οργανισμούς.
Και όταν αποπολιτικοποιείς μία πολιτική διαδικασία λήψης αποφάσεων
καταλήγεις με πολύ κακή πολιτική και κάτω του μετρίου
οικονομική πολιτική. Και τώρα έχουμε
- αυτή είναι τουλάχιστον η δική μας εκτίμηση- έναν φαύλο κύκλο.
Κακή πολιτική οδηγεί σε κακά οικονομικά αποτελέσματα όπως
αρνητικά επιτόκια στα συνταξιοδοτικά ταμεία στη Γερμανία
ή αντιπληθωρισμό στην Ισπανία. Αυτά τα κακά οικονομικά αποτελέσματα
δίνουν την γραφειοκρατική-τεχνοκρατική διαδικασία λήψης αποφάσεων
παραπάνω από ένα κίνητρο, να πάνε σε περαιτέρω επίπεδο
ολοκληρωτισμού. Τα περαιτέρω επίπεδα ολοκληρωτισμού
οδηγούν σε περαιτέρω οχύρωμα του πλαισίου της κακής πολιτικής.
Το οποίο οδηγεί σε περαιτέρω κακά αποτελέσματα
Και είμαστε σε ένα σαν των αρχών της δεκαετίας του 1930
πλαίσιο διάλυσης
Προσθέτεις σε αυτό το μείγμα, ένα εξωπραγματικό σοκ όπως οι πρόσφυγες
και καταλήγεις με την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε τώρα στην Ευρώπη
Και έτσι, ρωτάμε τους εαυτούς μας μία απλή ερώτηση:
Αν η ανάλυση μας είναι σωστή, αν η Ε.Ε. διαλύεται
εξαιτίας της άθλιας διακυβέρνησης και αρχιτεκτονικής
ποια είναι η λύση;
Λοιπόν, όλοι ξέρουμε τη λύση:
Η λύση δεν είναι να επιστρέψουμε στο έθνος-κράτος.
Η λύση δεν είναι να χτίσουμε και πάλι τείχη
Η λύση δεν είναι μια Γερμανία-φρούριο, μια Γαλλία-φρούριο
μια Ελλάδα-φρούριο, φρούριο, φρούρια παντού
Αυτά τα τείχη απλώς καθρεπτίζουν την ανασφάλεια μας και τις αποτυχίες μας.
Αυτή δεν είναι η λύση.
Επίσης, δεν είναι λύση - σαν στρουνθοκάμηλοι - να θάψουμε
τα κεφάλια μας στο χώμα και να κάνουμε πως είμαστε
στο σωστό δρόμο και χρειάζεται απλώς να ψιλοαλλάξουμε
τις πολιτικές μας λίγο. Λοιπόν, αν δεν είναι αυτές οι λύσεις,
ποιες είναι οι λύσεις;
Λοιπόν, η απάντηση μας σε αυτή την καυστική ερώτηση είναι μια αναζήτηση
για εκδημοκρατισμό των θεσμών της Ε.Ε.
για να επιτύχουμε δύο πράγματα: Πρώτον, να επανασχεδιάσουμε
θεσμούς και πολιτικές που υπάρχουν. Για να σταθεροποιήσουμε
τις πέντε κρίσεις που διαλύουν την Ευρώπη: Χρέος, τραπεζική,
χαμηλή επένδυση παντού, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας,
αυξανόμενη φτώχεια, που προμηθεύει μισανθρωπιά και άλλο εθνικισμό
και η μετανάστευση.
Και για να το κάνουμε αυτό, με έναν τρόπο
που επανα-νομιμοποιεί την πολιτική ισχύ
και επαναπολιτικοποιεί την πολιτική στην Ευρώπη.
Πως μπορεί να συμβεί αυτό;
Το παραδοσιακό σύστημα
δημιουργίας πολιτικού κόμματος
στο πλαίσιο του έθνους-κράτους,
κάνοντας υποσχέσεις, που δεν μπορείς να κρατήσεις
όταν είσαι στην εξουσία,
αν ποτέ κερδίσεις την εξουσία,
αυτό το σύστημα έχει τελειώσει.
Έχω παρακολουθήσει ισχυρούς υπουργούς οικονομικών συμπεριλαμβανομένου
αυτής της χώρας
να μειώνονται σε αβοήθητη κατάσταση
στο πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης
στο πλαίσιο του Eurogroup.
Έτσι, αν έχουμε δίκιο,
πως ένα ακόμα πολιτικό κόμμα,
ένα άλλος οργανισμός στο πλαίσιο του
έθνους-κράτους θα ήταν λάθος επιλογή,
ποια είναι η μοναδική εναλλακτική;
Η μοναδική εναλλακτική είναι να προσπαθήσουμε,
κάτι που δεν έχουμε ξαναπροσπαθήσει.
Ένα πολιτικό κίνημα
που ξεκινάει παντού στην Ευρώπη
ταυτόχρονα, διακρατικά,
ανεξάρτητα από κομματικές σχέσεις του παρελθόντος
με έναν απλό στόχο:
Να φέρουμε τους Ευρωπαίους γύρω από ένα μεταφορικό
ψηφιακό τραπέζι, με μορφή όπως αυτή
σήμερα, να συζητήσουμε ως Ευρωπαίοι
τα κοινά προβλήματα
και ποιες θέλουμε να είναι οι κοινές μας λύσεις
σε αυτά τα κοινά μας προβλήματα.
Η ελπίδα είναι πως, αν υπάρξει συναίνεση,
αυτή η συναίνεση μας θα βρει τρόπους
έκφρασης σε επίπεδο
τοπικό, περιφερειακό, κρατικό,
ευρωπαϊκό.
Ανυπομονούμε
να απαντήσουμε στις πολλές και
επείγουσες ερωτήσεις!
Ας ξεκινήσουμε με μία ερώτηση εδώ.
"Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν σήμερα
φαίνεται να απείλησε την Ευρώπη λέγοντας πως
αν η Τουρκία δεν λάβει χρηματοδότηση
θα στείλει πλήθος προσφύγων
προς την Ε.Ε.
Πως επηρεάζουν τέτοιου είδους απειλές
τους στόχους που θέτετε;"
Αυτές οι απειλές, οι ξεκάθαροι
κίνδυνοι που έχουμε απέναντι μας
επαυξάνουν το επιχείρημα.
Ήρθε η ώρα να αποφασίσουμε
να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα ως ένα κοινό πρόβλημα.
Όχι σαν ένα ελληνικό πρόβλημα.
Όχι σαν ένα πρόβλημα που θα λυθεί
μετατρέποντας την Ελλάδα ή την Ιταλία ή τη Σικελία
σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Αλλά ως ένα κοινό πρόβλημα μίας μεγάλης
Ένωσης, μίας ισχυρής Ένωσης, μίας πλούσιας Ένωσης
η οποία έχει αποτύχει παταγωδώς τις
τελευταίες εβδομάδες, τελευταίους μήνες και χρόνια
να αντιμετωπίσει κοινά προβλήματα
συστημικά προβλήματα - συστηματικώς.
Έτσι ο λόγος ύπαρξης αυτού
που κάνουμε είναι να μπορούμε να κοιτάξουμε τον κύριο
Ερντογάν στα μάτια, ως Ευρωπαίοι
με μία πολιτική με συνοχή
που να είναι συνεπής με άλλες πολιτικές με συνοχή στα πλαίσια της αληλλεγύης
μέσα στην Ευρώπη
με οικονομική σταθεροποίηση
και με ένα τέλος στον αγώνα για τον πάτο
που οδηγεί την Ευρώπη
στην διάσπαση.
Ερώτηση: Δε βοηθά το να παίζετε
παιχνίδι αποτροπής μέχρι το χείλος του γκρεμού
με τέτοια κράτη, δεν είναι έτσι;
Όταν προσπαθείτε να φερθείτε ως
Ευρώπη, ενώ οι εταίροι σας εκτός
Ευρώπης είναι πρόθυμοι να σας στρέψουν
το περίστροφο στον κρόταφο.
Απάντηση: Κοιτάξτε, η ενότητα είναι δύναμη!
Όταν έχεις το περίστροφο στον κρόταφο
το τελευταίο πράγμα που θέλεις είναι μία
κατάσταση όπου το Βερολίνο στρέφεται κατά της Αθήνας,
η Αθήνα στρέφεται κατά του Παρισιού,
το Παρίσι στρέφεται κατά της Μπρατισλάβα..
Η επόμενη ερώτηση παρακαλώ.
Ο κύριος πίσω, εδώ.
Ερώτηση: Είπατε πως θέλετε να ξεκινήσετε ένα κίνημα
σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες ταυτόχρονα.
Τι σας κάνει να πιστεύεται ότι μπορείτε να
πετύχετε αυτό που όλα τα κοινωνιά κινήματα,
τα κινήματα διαμαρτυρίας, ή το ATTAC λόγου χάρη
δεν κατάφερε μέχρι τώρα
έχοντας αποτύχει οικτρά;
Απάντηση: Απολύτως τίποτα.
Αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να ξυπνώ
το πρωί και να νιώθω ενέργεια
για εκείνο που νομίζω ότι είναι σωστό.
Κοίταξε Harald: Το 2015 ήταν καθοριστική χρονιά.
Ήταν μια χρονιά στην οποία αποτύχαμε
ως Ευρώπη - κατά σημαντικό τρόπο να αντιμετωπίσουμε
μια οικονομική πολιτική που καταδίκασε
μεγάλα τμήματα της περιφέρειας σε
διαρκή κρίση.
Διαρκή κρίση!
Και ταυτόχρονα καταδικάσαμε
πλεονασματικές οικονομίες, οικονομίες του κεντρου
όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, κ.λπ.
σε μία χαμηλής καύσης υφεσιακή διαδικασία
που υπονομεύει την εμπιστοσύνη στις
χώρες του κέντρου σχετικά με τη δυνατότητα
της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κυβερνήσεων
στο Βερολίνο, στην Ολλανδία, κ.ο.κ.
να αντιμετωπίσουν την κατάσταση.
Για πρώτη φορά -επιτρέψτε μου να πω κάτι
ακόμα - για πρώτη φορά
προσφέρεται η δυνατότητα μιας συμμαχίας
όλων των δημοκρατών
Αν είναι φιλελεύθεροι δημοκράτες,
σοσιαλδημοκράτες, ριζοσπαστικοί δημοκράτες,
οικολόγοι δημοκράτες.
Το 2015 έδειξε σε πολλούς ανθρώπους ότι
το σύστημα διακυβέρνησής μας στην Ευρώπη
δεν συνάδει
με μια κοινή ευημερία.
Τώρα, ενδέχεται αυτό που κάνουμε να
επιτρέψει σε αυτήν τη συμμαχία να
συγκροτηθεί. Κάτι που τα προηγούμενα κινήματα
δεν μπόρεσαν να πετύχουν. Θυμηθείτε ότι
οι υπερασπιστές του καπιταλισμού, της ελεύθερης
αγοράς, προτείνουν την άποψη ότι
ο λόγος για τον οποίο ο καπιταλισμός είναι δυναμικός
έγκειται στο ότι είναι μια διαδικασία που βασίζεται
στη δοκιμή και το σφάλμα, όπου η αγορά αποφασίζει
μέσα από πολλές αποτυχίες ποια θα είναι η ρήτρα επιτυχίας.
Ίσως λοιπόν να πρέπει να προσπαθήσουμε πολλά
διαφορετικά κινήματα μέχρις ότου φθάσουμε στο
ένα το οποίο θα επιτρέψει στην Ευρώπη να
ενοποιηθεί και όχι να αποσυντεθεί.
Ίσως αυτό το κίνημα να πρέπει επίσης να
αποτύχει, όπως λέτε, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε
να προσπαθούμε μέχρις ότου η εξελικτική
διαδικασία, η ιστορική διαδιασία στην Ευρώπη
να μπει στην κατεύθυνση, στο δρόμο προς
την ενοποίηση.
Και με έναν τύπο λειτουργίας που να ανακόπτει
την παρούσα αποδόμηση.
Εντάξει - παίρνουμε μια ακόμη ερώτηση από τα
δεξιά. Και μετά στρεφόμαστε προς τα αριστερά.
Ερώτηση: Θέλω να σας ρωτήσω για την ορολογία
των ΜΜΕ και τον Οργουελισμό.
Τα συστημικά ΜΜΕ εδώ στη Γερμανία
και στις ΗΠΑ χρησιμοποιούν όρους όπως
"διαρθρωτικές προσαρμογές",
"ελαστική αγορά εργασίας",
"πακέτα διάσωσης",
ως και να είχε σωθεί όλο το έθνος,
"προγράμματα αποταμίευσης". Ο Νόαμ Τσόμσκι
λέει πως η "ελαστικότητα της αγοράς εργασίας"
είναι ένας ακόμη όρος για να πούμε ότι κάποιο άτομο
δεν γνωρίζει αν θα ξυπνήσει αύριο έχοντας ή όχι
δουλειά. Συνεπώς, θέλω να σας ρωτήσω αν το Κίνημά σας
θα πάρει αυτούς τους όρους και θα τους αλλάξει
για να παράσχει μια ακριβέστερη εικόνα
αυτού που συμβαίνει στην πραγματικότητα.
Απάντηση: Πρέπει όλοι, ο καθένας μας, να
φυλάσσεται από την Οργουελιανή Διγλωσσία.
Και τον τρόπο με τον οποίο η γλώσσα χειραγωγείται
για να κρύψει το βαθύτερο νόημα
συγκεκριμένων φράσεων ή πολιτικών.
Και να ρείχνει αποτελεσματικά δέσμες φωτός
και διαφάνειας σε εκείνα που κάποιοι
πραγματικά εννοούν. Δεν θα ήταν καλό,
η γλώσσα μας να είναι χρήσιμη για το περιεχόμενο
ενός διαλόγου, ώστε αυτό που εννοούμε
να μεταδίδεται στους συνομιλητές μας;
"Πως θα πλησιάσετε κόσμο από τις μικρές χώρες;"
Πιστεύουμε πολύ στην τοπική δράση,
στο πλαίσιο μίας πρωταρχικής
πανευρωπαϊκής ατζέντας. Έτσι, θα υπάρξουν
πάρα πολλά επίπεδα συμμετοχής.
Θα υπάρξει μία εφαρμογή
στα κινητά των ανθρώπων, θα υπάρξει μία
ιστοσελίδα, μία ψηφιακή πλατφόρμα, η οποία
είναι σήμερα απαραίτητη σε οτιδήποτε
κάνει κανείς σε μία συλλογικότητα ή ακόμα και
στο ατομικό επίπεδο. Αυτές οι ψηφιακές
πλατφόρμες θα επιτρέπουν ανθρώπους στη Σλοβενία,
στη Λιουμπλιάνα, να βρουν ποιος είναι κοντά τους
που ασχολείται. Η ιδέα μας είναι να κινηθούμε
πολύ γρήγορα σε τέτοια μέσσα ψηφιακής
επικοινωνίας, σε εκδηλώσεις σε κωμοπόλεις, χωριά, πόλεις
με θέματα που θα αποφασίζουμε συλλογικά
σε όλη την Ευρώπη οδηγώντας σε μεγαλύτερες
εκδηλώσεις σαν αυτό που έχουμε σήμερα
σε μία κυλιόμενη βάση
έτσι ώστε η ψηφιακή επικοινωνία
να μπορεί να γίνει αναλογική και να πάρει τη μορφή
φυσικών συναντήσεωνμ σε επίπεδο
τοπικό, κρατικό και πανευρωπαϊκό.
Σας ευχαριστώ. Ίσως, Γιάνη, θέλεις να εκφράσεις
ένα τελευταίο μήνυμα ή
Λοιπόν, το τελευταίο μήνυμα είναι πως
δεν υπάρχει καμία αμφιβολία
πως αυτό που κάνουμε με το DiEM
μοιάζει αρκετά ουτοπικό.
Η ιδέα να ξεκινήσει ένα ευρωπαϊκό κίνημα
όχι από μία συγκεκριμένη χώρα
όχι από κάποια υπάρχουσα οργανωτική
βάση, αλλά από ένα οριζόντιο πλαίσιο
Και τέλος: Η εναλλακτική προς αυτό
το ουτοπικό σχέδιο είναι η απαίσια δυστοπία
που πρόκειται να τιμωρήσει αυστηρά όλους
εκτός από αυτούς, που θα βρουν τρόπους
να κερδίσουν από αυτό - να κερδίσουν από ανθρώπινες
καταστροφές.
Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ!