Θυμάμαι τη μητέρα μου να μας φέρνει στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο.
Η οικογένειά της μητέρας μου καταγόταν από το Ιράκ.
Μας πήγε κατευθείαν στην Ασσυριακή έκθεση
και στην αίθουσα που είχε το Κυνήγι Λιονταριού του Ασσουρμπανιπάλ.
Είναι απίθανο να είσαι δέκα χρονών και να μαθαίνεις ότι αυτό είναι το πρώτο κόμικ
και οι πρόγονοι σου ευθύνονται γι' αυτό.
Γυρνούσε και μας έλεγε
"Τι δουλειά έχει αυτό εδώ;"
Αυτό μας έκανε να καταλάβουμε ότι
αυτά τα μουσεία δεν ήταν απλά ευγενείς ληψανοθήκες
για αντικείμενα που ανταλλάχθηκαν μεταξυ πολιτισμών,
αλλά αποσπάστηκαν με τη βία.
Ήταν ένα μουσείο, αλλά και ένα παλάτι του εγκλήματος.
ΜΆΙΚΛ ΡΑΚΌΒΙΤΣ: ΣΤΟΙΧΕΙΏΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΔΎΣΗ
"Ο Κρυφός Εχθρός δεν θα Έπρεπε να Υπάρχει" είναι ένα εργο μου σε εξέλιξη από το 2006.
Ως επακόλουθο της εισβολής των Η.Π.Α. στο Ιράκ,
πάνω από οκτώ χιλιάδες έργα λεηλατήθηκαν από το Εθνικό Μουσείο του Ιράκ.
Άρχισα να σκέφτομαι πως θα ήταν αν τα έργα αυτά επέστρεφαν ως φαντάσματα
για να στοιχειώσουν τα μουσεία της Δύσης.
Δυστυχώς αυτό το έργο πλέον περιλαμβάνει και
τους αρχαιολογικούς χώρους που καταστράφηκαν από οργανώσεις όπως το ISIS.
Αυτή η εγκατάσταση είναι το Δωμάτιο F του Βορειοδυτικού Παλατιού της Νιμρούντ.
Το 2015, που καταστράφηκε,
φιλοξενούσε διακόσια ανάγλυφα.
Ωστόσο, αρχικά έιχε πάνω από εξακόσια ανάγλυφα.
Στην πλειοψηφία τους ανασκάφηκαν στα μέσα του 1800
και έπειτα στάλθηκαν σε διάφορα ιδρύματα της Δύσης.
Η Δύση αποδίδει αξία σε αντικείμενα από αυτό το μέρος του κόσμου
αλλά υπάρχει ασσυμετρία αν αναλογιστούμε τον τρόπο με τον οποίο υποτιμούνται
οι άνθρωποι που κατάγονται από αυτό τον τόπο.
Τα ανάγλυφα είναι τοποθετημένα σύμφωνα με το πρωτότυπο αρχιτεκτονικό αποτύπωμα
Αυτό που επιδιώκει αυτό το έργο είναι να βάλει τον θεατή στη θέση
ενός Ιρακινού μέσα στο παλάτι τη μέρα πριν το καταστρέψει το ISIS,
και να τους δείξει σε πόσο μεγάλο μέρος της ιστορίας τους δεν είχαν πρόσβαση,
και τα κενά τα οποία ,και μέσα από τα οποία, αναγκάστηκαν να κοιτάξουν.