«Έχω ανθρώπους μέσα μου».
Έτσι τραγούδησε η συγχωρεμένη Άμπεϊ Λίνκολν.
Παίρνω αυτόν τον στίχο ως μάντρα.
«Έχω ανθρώπους μέσα μου».
Η Τζομάμα Τζόουνς είναι το πρόσωπο που στρέφομαι ως οδηγό.
Είναι ο άλλος μου εαυτός.
Την ενσαρκώνομαι σε παράστασεις από το 1995,
και επιστρέφει όταν έχει κάποια συμβουλή να προσφέρει.
Όλον αυτόν τον καιρό των ραγδαίων αλλαγών
χαίρομαι να είμαι το όχημα του μηνύματός της σε εσάς.
Τζομάμα Τζόουνς: Τι κι αν σας έλεγα
πως όλα θα πάνε καλά...
αλλά αν σας έλεγα όχι ακόμη;
Τι κι αν σας έλεγα ότι υπάρχουν δοκιμασίες
πέρα από τους βαθύτερους φόβους σας;
Τι κι αν σας έλεγα θα πέφτατε...
κάτω, κάτω, κάτω;
Αλλά, αν σας έλεγα πως θα εκπλήσσατε τον εαυτό σας;
Αν σας έλεγα πως θα ήσασταν αρκετά θαρραλέοι;
Αν σας έλεγα
πως δεν θα τα καταφέρουμε όλοι;
Αλλά αν σας έλεγα
πως αυτό είναι όπως πρέπει να είναι;
Αν σας έλεγα πως έχω δει το μέλλον;
Σας αρέσουν τα χέρια μου;
Είναι εκφραστικά, ναι;
Τώρα κοιτάξτε τα χέρια σας - κάντε το.
Υπάρχει τόση ιστορία αποτυπωμένη μέσω των αγγιγμάτων τους
και σημάδια από το μέλλον σχεδιασμένα στις παλάμες τους.
Μερικές φορές τα χέρια σφίγγουν δυνατά,
μερικές φορές τα χέρια χαλαρώνουν.
Τι κι αν σας έλεγα
πως όλα θα αναιρεθούν;
Χμ...
Κυρίες και κύριοι
και αλλιώς περιγραφόμενοι,
είμαι η Τζομάμα Τζόουνς.
Μερικοί με αποκαλούν υπερηχητική υπεραστρική ψυχή,
και συμφωνώ,
παρότι ακόμη και στο παρελθόν μου αυτό ήταν από το μέλλον.
Αφήστε με να σας πάω στην παιδική ηλικία.
Φανταστείτε αυτό:
Ήταν ημέρα φύτευσης,
η οποία ήταν μια γιορτή που επινόησα
για την κοινότητα της Μαύρης νεολαίας που ίδρυσα.
Όρμησα στο σπίτι για να φορέσω τον εξοπλισμό κηπουρικής
όταν έπιασα τον θείο Φρήμαν στα πράσα.
Στεκόταν πάνω από τον κουμπαρά μου με το σφυρί σηκωμένο ψηλά.
Ετοιμαζόταν να μου κλέψει τα νομίσματα
Και βλέπετε,
ο θείος Φρήμαν ήταν πολυτεχνίτης.
Μπορούσε να φτιάξει τα πάντα --
μια σπασμένη καρέκλα, ένα διαλυμένο δοχείο--
ακόμη να αναστήσει τα λουλούδια της γιαγιάς.
Είχε αυτό το μαγικό άγγιγμα με σπασμένα πράγματα...
και διαλυμένους ανθρώπους.
Με έπαιρνε μαζί του στις δουλειές του
και έλεγε,
«Έλα Τζο, ας κάνουμε κάτι για να κάνουμε αυτόν τον κόσμο καλύτερο».
Τα χέρια του ήταν τεράστια και πορώδη,
και πάντα μου θύμιζαν μετατοπισμένες ρίζες δέντρων.
Καθώς δουλεύαμε μιλούσε με φίλους
για την αλλαγή που ήταν σίγουρος πως βρισκόταν στη στροφή της γωνίας.
Τον είδα να επιδιορθώνει ελπίδες
και να αφήνει φίλους με τα κεφάλια τους ψηλά.
Τα χέρια του ανάδευαν το φως του ήλιου.
Και τώρα ήταν έτοιμος να σπάσει τον κουμπαρά μου.
Είπα «Κάνε πίσω και δείξε μου τα χέρια σου».
Ξέρετε η ειρωνία ήταν
πως συνήθιζε να μου δίνει τα νομίσματα που έβρισκε στις σανίδες καθώς δούλευε.
Και τα έβαζα στον κουμπαρά
μαζί με τα χρήματα που έβγαζα από τις παιδικές μικροδουλειές.
Αλλά μέχρι την Άνοιξη του 1970,
ο θείος Φρήμαν δεν τα κατάφερνε πλέον τόσο καλά...
μαζί με τις περισσότερες δουλειές του.
Είδε ένα βαρύ μέλλον
πολιτικών αδικημάτων και διακοπή της Μαύρης δύναμης στις παλάμες του.
Το κερασάκι της τούρτας είχε έρθει τον προηγούμενο χειμώνα
όταν πυροβόλησαν τον Φρεντ Χάμπτον.
Συνεπαρμένος από φόβο
και οργή
και θλίψη,
ο θείος Φρήμαν πρσπάθησε να παίξει το μέλλον του.
Αρπάχτηκε σφιχτά,
και ξεκίνησε να παίζει με τους αριθμούς.
«Λοιπόν, ένας από αυτούς, θα βγει, μικρό κορίτσι.
Έχεις ένα τέταρτο για τον θείο Φρη--»
Μερικοί από εσάς έχετε έναν τέτοιο συγγενή.
Αλλά ήξερα ακριβώς τότε και εκεί πως έπρεπε να κάνω κάτι.
Πετάχτηκα πάνω και άρπαξα το σφυρί
και το κατέβασα με δύναμη σπάζοντας αυτό το γουρούνι.
Και ο θείος Φρήμαν ξεκίνησε να κλαίει καθώς μάζεψα όλα τα νομίσματα.
«Δεν αγοράζουμε λαχείο, θείε Φρήμαν.
Έλα».
Ξοδέψαμε και το τελευταίο σεντ στο κατάστημα σπόρων.
Ξέρετε, τα παιδιά στην ομάδα κηπουρικής μου;
Αδιαφόρησαν όταν έβαλα τον θείο Φρήμαν να σκύψει
και να βάλει τα χέρια του στη γη ξανά
και να αρχίσεινα χωρίζει το χώμα για τους σπόρους μας.
Και η μικρή μου φίλη Ταΐσα ήρθε και ξεκίνησε να τον χτυπά στην πλάτη
λέγοντας, «Φώναξε θείε Φρήμαν.
Φώναξε».
«Δεν μπορώ να το φτιάξω», σπάραξε.
Είναι μια αρχαία μελλοντική αλήθεια αυτό.
Δεν ήταν ο πρώτος που ένιωθε έτσι, και δεν θα ήταν και ο τελευταίος.
Τώρα, μοιάζει σαν όλα να διαλύονται χωρίς να μπορούν να επισκευαστούν.
Έτσι είναι.
Αλλά αυτή η διάλυση μπορεί να γίνει άνοιγμα,
ασχέτως πόσο βίαια και αβέβαιη
και τρομακτική φαίνεται.
Το θέμα είναι...
πως δεν μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας.
Ο θείος Φρήμαν έκλαψε πολύ εκείνη τη μέρα ενώ φυτεύαμε τους σπόρους μας,
ήταν το δικό μας σύστημα άρδευσης.
«Δεν ξέρω ποιος είμαι πλέον, μικρό κορίτσι»,
μου είπε στο ηλιοβασίλεμα.
«Καλά θείε Φρήμαν.
Καλά.
Είσαι καινούργιος πάλι,
και έτσι ακριβώς σε χρειαζόμαστε».