In een onderzoek in jaren '90, herinnerden deelnemers zich
dat ze als kind verloren liepen in een winkel.
Sommigen deelden deze herinneringen in levendig detail --
één herinnerde zich zelfs dat de oude man die hem redde
een flanellen hemd aanhad.
Maar geen van deze personen was echt verloren gelopen in een winkel.
Ze produceerden foute herinneringen
toen de psycholoog die de studie leidde hun zei dat ze verloren gelopen waren
en dat hoewel zij zich het misschien niet herinnerden,
hun ouders het bevestigd hadden.
Er waren niet maar één of twee mensen die dachten dat ze verloren gelopen waren;
een kwart van de deelnemers dacht dat.
Deze bevindingen klinken misschien wel ongelofelijk,
maar ze geven eigenlijk een vaak voorkomend fenomeen weer.
Onze herinneringen zijn soms onbetrouwbaar.
En hoewel we nog steeds niet exact weten
wat deze feilbaarheid veroorzaakt op een neurologisch niveau,
blijkt uit onderzoek wat de vaakst voorkomende mechanismen zijn
die onze herinneringen doen afwijken van wat er echt gebeurd is.
Het winkel-onderzoek toont aan hoe we informatie kunnen opnemen
uit externe bronnen -- zoals andere mensen of het nieuws --
in onze eigen herinneringen zonder het te beseffen.
Deze soort van vatbaarheid is maar één invloed op onze herinneringen.
In een ander onderzoek
legden onderzoekers kort een willekeurige fotoreeks voor
aan een groep deelnemers,
inclusief beelden van een universiteitscampus
die geen van hen ooit had bezocht.
Toen ze de beelden na drie weken opnieuw te zien kregen,
zei een meerderheid van de deelnemers dat ze waarschijnlijk of zeker
de campus bezocht hadden in het verleden.
De kandidaten schreven verkeerdelijk de informatie van één context --
een foto die ze gezien hadden --
toe aan een andere --
een herinnering aan iets dat ze dachten ervaren te hebben.
In een ander experiment kregen mensen een foto van een vergrootglas te zien.
Daarna werden ze gevraagd om zich een lolly in te beelden.
Ze herinnerden zich vaak dat ze het vergrootglas zagen én de lolly.
Ze hadden moeite om de objecten te linken aan de juiste context --
of ze ze nu echt gezien hadden, of het zich enkel verbeeldden.
Een ander onderzoek,
waarin een psycholoog meer dan 2.000 mensen ondervroeg
over hun kijk op de legalisatie van marihuana,
toont nog een andere soort van invloed op het geheugen aan.
Deelnemers beantwoordden vragen in 1973 en 1982.
Degenen die voor de legalisatie van marihuana waren in 1973,
maar ertegen waren in 1982,
herinnerden zich vaker dat ze eigenlijk tegen de legalisatie waren in 1973.
Op die manier deden ze hun vroegere visie correleren met die uit het heden.
Onze actuele meningen, gevoelens en ervaringen
kunnen invloed hebben op herinneringen over hoe we ons voelden in het verleden.
In een ander onderzoek gaven onderzoekers aan twee groepen van deelnemers
achtergrondinformatie over een historische oorlog.
Ze vroegen wat de kans was dat elke kant zou winnen.
Ze gaven elke groep dezelfde informatie,
behalve dat ze maar één groep vertelden wie de oorlog echt gewonnen had.
De andere groep kende de werkelijke uitkomst niet.
In theorie zouden de antwoorden van beide groepen op elkaar moeten lijken,
omdat de kans dat elke kant wint
niet beïnvloed wordt door wie er echt won.
Als er 20% kans is op een onweersbui en er valt een onweersbui,
gaat de kans op onweersbuien niet retroactief omhoog naar 100%.
En toch ... de groep die wist hoe de oorlog eindigde,
schatte de kans op winst voor de winnaar hoger in dan de groep die het niet wist.
Deze feilbaarheid van het geheugen kan impact hebben op het echte leven.
Als bij politieverhoren suggestieve vragen gesteld worden aan getuigen of verdachten,
kan suggestibiliteit leiden tot foute identificaties
of onbetrouwbare bekentenissen.
Zelfs als er geen suggestieve vragen zijn,
kan verkeerde attributie leiden tot een inaccuraat ooggetuigenverslag.
Ook in de rechtzaal:
als een rechter een bewijsstuk ontoelaatbaar acht
en de juryleden zegt het te negeren, kunnen zij dat misschien niet.
In een medische context: als een patiënt een tweede onderzoek wenst
en de tweede dokter kent de diagnose van de eerste,
kan die voorkennis hun conclusie misschien beïnvloeden.
Onze herinneringen zijn geen ijzersterke representaties van de werkelijkheid,
maar subjectieve waarnemingen.
En daar is niet per se iets mis mee --
het wordt pas problematisch
als we herinneringen aanzien als feiten,
zonder die cruciale waarheid te erkennen
dat onze herinneringen subjectief van aard zijn.