Znajdujący się między dwoma potężnymi europejskimi narodami kanał La Manche
od dawna jest jednym z najważniejszych morskich przejść.
Jednak przez większość historii
skalne wybrzeża i sztormowa pogoda
czyniła przekroczenie morza niebezpieczną perspektywą.
Inżynierowie z początku XIX wieku proponowali różne rozwiązania
na połączenie 33 kilometrowej odległości.
W ich projektach pojawiły się sztuczne wyspy połączone mostami,
podwodne rury zawieszone na pływających platformach
i podwodny korytarz dwukrotnie dłuższy niż jakikolwiek istniejący tunel.
Z końcem wieku
ta ostatnia propozycja ujęła wyobraźnię Europejczyków.
Wynalazek maszyny borującej tunel
i odkrycie stabilnego poziomu marglu kredowego pod korytem morza
uczyniło ten niezwykły tunel bardziej osiągalnym.
Ale największą przeszkodą było coś, w czym inżynierowie nie mogli pomóc.
W tamtych czasach
Brytyjczycy postrzegali swoją izolację geograficzną za przewagę,
a obawy przed francuską inwazją zniweczyły plany na tunel.
Przez rozwój walki powietrznej te obawy straciły znaczenie.
Zamiast nich pojawiły się nowe obawy - ekonomiczne.
W końcu, 100 lat po zapoczątkowaniu rozkopów,
oba kraje doszły do porozumienia.
Rozpocznie się budowa tunelu z prywatnych funduszy.
W 1985 roku grupa francuskich i brytyjskich firm
zainwestowała ekwiwalent 14 miliardów funtów,
czyniąc tunel najdroższym przedsięwzięciem infrastrukturalnym.
Projekt wymagał trzech osobnych tuneli,
jednego dla pociągów do Francji, drugiego dla pociągów do Anglii,
i trzeciego tunelu serwisowego.
Dodatkowo, komór łączących, korytarzy ewakuacyjnych i powietrznych.
Oznaczało to ponad 200 kilometrów tuneli.
W 1988 roku robotnicy zaczęli kopanie po obu stronach,
planując spotkanie się w połowie drogi.
Wczesne badanie wybrzeża Francji wykazało liczne uskoki tektoniczne.
Te małe pęknięcia powodowały przenikanie wody do skały,
więc inżynierowie musieli zaprojektować wodoodporne maszyny borujące.
Brytyjczycy przewidzieli suchsze warunki i zaczęli drążenie zwykłymi maszynami.
Jednak po kilku miesiącach woda zaczęła przenikać przez szczeliny.
Żeby przewiercić się przez mokrą kredę, Brytyjczycy musieli użyć fugi
do zaklejenia szczelin powstałych przez borowanie,
a nawet wyprzedzać główną maszynę borującą
w celu wzmocnienia skały, która miała być wiercona.
Pokonawszy te przeszkody, oba zespoły zaczęły borować jak najszybciej.
Maszyny ważące do 1300 ton borowały prawie 3,5 metra na godzinę.
W miarę pracy zainstalowano kolumny podporowe dla stabilizacji tunelu,
tworząc miejsce dla wagonów podążających za maszyną borującą.
Nawet przy tak szybkim tempie praca wymagała ostrożności.
Warstwa kredowa wiodła krętą trasą między warstwą skalną a glinianą,
przebitą ponad 100 dziurami od borowania pozostawionymi przez poprzednich geodetów.
Poza tym oba zespoły musiały cały czas sprawdzać swoje współrzędne,
aby upewnić się, że spotkają się w zasięgu dwóch centymetrów.
Żeby to umożliwić,
wiertacze wykorzystywali system pozycjonowania satelitarnego,
jak i paleontologów, którzy wykopywali skamieniałości,
w celu potwierdzenia, że są na właściwej głębokości.
Podczas budowy zatrudniono ponad 13 000 ludzi,
a życie straciło 10 robotników.
Ale po dwóch i pół roku budowy tunelu
dwie strony w końcu się połączyły.
Brytyjski robotnik Graham Fagg pojawił się po stronie francuskiej,
stając się pierwszą osobą, która pokonała kanał drogą lądową od epoki lodowej.
Została jeszcze praca do wykonania,
zainstalowanie komór łączących i stacji pomp
oraz ułożenie ponad 150 kilometrów torów, kabli i czujników.
Ale 6 maja 1994 roku ceremonia otwarcia uczciła ukończenie tunelu.
Pełna obsługa ruszyła 16 miesięcy później
z pociągami dla pasażerów i przewozami samochodów i ciężarówek.
Obecnie Eurotunel obsługuje ponad 20 milionów pasażerów rocznie,
przewożąc ludzi na drugą stronę tunelu w zaledwie 35 minut.
Niestety nie wszyscy mają prawo odbyć tę podróż legalnie.
Tysiące uchodźców próbowało dostać się do Anglii przez tunel
czasami ze śmiertelnym skutkiem.
Te tragedie przekształciły południowy wjazd do tunelu
w ciągle trwający konflikt.
Miejmy nadzieję, że historia tego projektu może służyć jako przypomnienie,
że ludzkość pokazuje najlepszą stronę, kiedy przełamuje bariery.