ผมเริ่มรู้จักเทคโนโลยีความจริงเสมือน ในที่ที่แปลกสักหน่อย
ตอนยุค 70s
ผมในวัย 7 ขวบ ได้เข้ามาในโลกความจริงเสมือน
และอุปกรณ์ที่ผมใช้ในการเข้าสู่โลกใบนี้
ก็คือจักรยานผาดโผนของเล่นของ Evel Knievel
นี่คือโฆษณาของจักรยานอันนั้น
เสียงวีดีโอ: เป็นการกระโดดที่น่าตื่นตาอะไรเช่นนี้!
Evel กำลังขี่จักรยานผาดโผนสุดอัศจรรย์
พลังในการหมุนนั่นส่งเขาไปไกลถึง 100 ฟุตด้วยความเร็วสูงสุด
คริส: ความสนุกของผมในตอนนั้นล่ะ
ผมขี่เจ้ามอเตอร์ไซค์นี้ไปทุกที่
โดยมี Evel Knievel อยู่ข้างกาย พวกเราขี่มันข้ามหุบเขาของแม่น้ำ Snake ไปด้วยกัน
ผมอยากได้จรวดเหมือนในโฆษณา
แต่ผมก็ไม่เคยได้มัน ผมได้แค่จักรยานยนต์ของเล่นคันนี้
ผมรู้สึกเชื่อมต่อกับโลกใบนี้มาก
เมื่อโตขึ้น ผมไม่อยากเป็นนักเล่าเรื่อง แต่ผมอยากเป็นสตันท์แมน
ผมอยู่ในโลกใบนั้น และ Evel Knievel ก็เป็นเพื่อนของผม
ผมเห็นใจเขามากๆเลยนะ
แต่ความฝันสตันท์แมนก็ไปไม่รอด
ผมเข้าเรียนในโรงเรียนศิลปะ
เริ่มทำมิวสิควิดีโอ
และนี่ก็คือ MV แรกๆที่ผมทำออกมาในตอนนั้น
เพลง Touch the Sky ร้องโดย Kanye West
คุณอาจจะเห็นถึงบางสิ่งที่คล้ายกันใน MV นี้
(เสียงหัวเราะ)
และผมก็ได้จรวดมาจริงๆแล้ว
(เสียงหัวเราะ)
เอาล่ะ ตอนนี้ผมเป็นคนทำหนัง หรือก็เพิ่งจะเริ่มต้นทำหนัง
ผมเริ่มใช้อุปกรณ์ที่มีอยู่ในการทำภาพยนตร์
เพื่อถ่ายทอดเรื่องราวที่จับใจผู้ชม ได้มากที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้
และภาพยนตร์ก็เป็นสื่อกลางที่ยอดเยี่ยม ที่ทำให้คนเรามีความรู้สึกเห็นใจต่อกัน
ต่อคนที่แตกต่างจากเรามากๆ
หรือต่อโลกที่เราไม่รู้จัก
โชคไม่ดี
ที่ Evel Knievel ไม่ได้รู้สึกเห็นใจพวกเรา เหมือนที่พวกเรารู้สึกต่อเขา
เขาฟ้องพวกเราหลังจากวิดิโอนี้
(เสียงหัวเราะ)
ถูกปล่อยออกไปไม่นาน
ถ้ามองในแง่ดีสักหน่อย ผู้ชายที่ผมเทิดทูนในวัยเด็ก
ผู้ชายที่ผมอยากเจริญรอยตามเมื่อเป็นผู้ใหญ่
ในที่สุดผมก็ได้ลายเซ็นของเขามา
(เสียงปรบมือ)
มาพูดกันเรื่องหนังดีกว่า
หนังเป็นสื่อกลางที่ยอดเยี่ยม
แต่ที่สำคัญคือ มันเคยเป็นอย่างไรก็ยังคงเป็นอย่างนั้น
มันเป็นกลุ่มของรูปสี่เหลี่ยมที่ถูกเล่นต่อเนื่องกัน
และพวกเราก็ทำเรื่องเหลือเชื่อหลายอย่าง ด้วยรูปสี่เหลี่ยมพวกนั้น
แต่ผมเริ่มคิดว่า
จะมีวิธีไหนรึเปล่าที่ผมจะสามารถใช้เทคโนโลยี ที่ทันสมัยและกำลังพัฒนา
เพื่อบอกเราเรื่องราวด้วยวิธีการที่ต่างออกไป
และบอกเล่าเรื่องราวที่หลากหลาย
ซึ่งเป็นเรื่องราวที่ผมไม่สามารถบอกเล่ามันได้ ผ่านอุปกรณ์ในการทำหนังแบบดั้งเดิม
ที่พวกเราใช้กันมากว่า 100 ปี
ผมจึงเริ่มทดลอง
สิ่งที่ผมพยายามทำคืออุปกรณ์ที่ ทำให้เกิดความรู้สึกร่วมขั้นสูงสุด
และนี่ก็คือการทดลองในช่วงแรก
(เสียงดนตรี)
ชื่อของมันคือ "เมืองแห่งความวิเวก"
เราได้รับความร่วมมือจากวง Arcade Fire ในเรื่องของเพลงประกอบ
เมื่อเปิดโปรแกรม มันจะให้คุณพิมพ์ ที่อยู่ที่คุณเติบโตขึ้นมา
โปรแกรมนี้อยู่ในรูปแบบเว็บไซต์
เมื่อคุณพิมพ์เสร็จ ป็อบอัพต่างๆจะผุดขึ้นมา
และคุณก็จะเห็นวัยรุ่นคนนี้วิ่งไปตามถนนต่างๆ
เห็น Google Street View และรูปต่างๆจาก Google Maps
และคุณพบว่าถนนที่วัยรุ่นคนนี้วิ่งอยู่คือถนนของคุณ
เมื่อเขาหยุดฝีเท้า เขาหยุดที่หน้าบ้านของคุณ
มันยอดเยี่ยม และผมเห็นใครหลายคน มีปฏิกิริยาทางอารมณ์
กับสิ่งๆนี้อย่างลึกซึ้งมากกว่า รูปสี่เหลี่ยมต่อเนื่องที่ผมทำออกมา
ผมนำชิ้นส่วนประวัติศาสตร์ของคุณ
มาใส่ไว้ในเฟรมของเรื่องราวนี้อย่างเป็นธรรมชาติ
และผมก็เริ่มคิด
โอเค นั่นเป็นส่วนหนึ่งของคุณ
แต่จะทำให้ทั้งหมดของคุณอยู่ในเฟรมนี้ได้ยังไง?
เพื่อทำอย่างนั้น ผมเริ่มทำศิลปะจัดวาง
เราเรียกเจ้านี่ว่า "สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่หลอกลวง"
มันคือบานพับภาพแบบสามบาน และผมจะให้คุณเห็นบานที่สาม
(เสียงดนตรี)
ตอนนี้ ตัวคุณทั้งตัวอยู่ในเฟรม
และผมเห็นผู้คนมีปฏิกิริยาทางความรู้สึกที่ลึกซึ้ง
กับงานนี้ยิ่งกว่าการทดลองก่อนหน้า
ผมเริ่มคิดเกี่ยวกับเฟรม ว่ามันแสดงออกถึงอะไร?
เฟรมก็คือบานหน้าต่าง
ผมหมายความว่า สื่อต่างๆที่เราดู ไม่ว่าจะโทรทัศน์,โรงภาพยนตร์
ล้วนเป็นบานหน้าต่างที่เชื่อมสู่โลกอีกใบ
และผมก็คิด เอาล่ะ คุณอยู่ในเฟรมแล้ว
แต่ผมไม่ได้อยากให้คุณอยู่แค่ในเฟรม
ไม่อยากให้คุณอยู่แค่ในบานหน้าต่าง
แต่อยากให้คุณผ่านบานหน้าต่างนั้น ให้คุณข้ามไปยังอีกฝั่งหนึ่ง
ไปยังโลกใบนั้น อยู่ในโลกใบนั้น
และนั่นก็ทำให้ผมกลับมายังโลกความจริงเสมือน
มาพูดถึงเทคโนโลยีความจริงเสมือนกัน
โชคไม่ดีที่
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่พูดยากพอๆกับ การเต้นไปกับสถาปัตยกรรม
และนี่ก็คือใครบางคนที่กำลัง เต้นไปกับสถาปัตยกรรมอยู่ในโลกความจริงเสมือน
(เสียงหัวเราะ)
เอาเป็นว่าเรื่องนี้อธิบายยาก ทำไมถึงอธิบายยาก?
เรื่องนี้อธิบายยาก เพราะว่ามันเป็น สื่อที่ให้ประสบการณ์จริง
คุณรู้สึกอยู่ข้างในอุปกรณ์นี้
มันเป็นแค่อุปกรณ์ แต่เมื่ออยู่ข้างในอุปกรณ์นี้
คุณจะรู้สึกราวกับว่านี่เป็นชีวิตจริงๆ
รู้สึกราวกับว่านี่คือความจริงแท้
และคุณรู้สึกถึงปัจจุบันขณะในโลกที่คุณอยู่ใบนั้น
คุณรู้สึกถึงปัจจุบันขณะร่วมกับผู้คน ที่คุณอยู่ด้วยในโลกใบนั้น
ผมจะฉายตัวอย่างหนังที่ใช้ เทคโนโลยีความจริงเสมือนให้คุณดู
ในรูปแบบเต็มจอ ที่จะเห็นข้อมูลทุกรูปแบบ
ที่เราจับภาพไว้ขณะถ่ายทำหนัง ด้วยเทคโนโลยีความจริงเสมือน
เราถ่ายทำในทุกทิศทาง
นี่คือระบบกล้องที่เราสร้างขึ้น
ประกอบด้วยกล้องสามมิติที่จับภาพได้ทุกทิศทาง
และไมโครโฟนแบบ binaural ที่รับเสียงจากทุกทิศทาง
เราใช้สิ่งนี้สร้างโลกทรงกลมให้คุณได้อาศัยอยู่
สิ่งที่ผมจะฉายให้คุณดู ไม่ใช่โลกที่คุณจะเห็นจริงๆ
แต่เป็นโลกทั้งใบที่ถูกยืดอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม
หนังเรื่องนี้ชื่อว่า "Cloud Over Sidra"
เราทำหนังเรื่องนี้ร่วมกับบริษัทที่ทำเกี่ยวกับ เทคโนโลยีความจริงเสมือนชื่อ VRSE
รวมทั้งสหประชาชาติ
โดยมี Gabo Arora เป็นผู้ประสานงาน
พวกเราไปยังค่ายลี้ภัยของคนซีเรีย ในประเทศจอร์แดน เมื่อเดือนธ.ค.
และถ่ายทำเรื่องราวของเด็กหญิง อายุ 12 ขวบที่ชื่อ Sidra
เธอและครอบครัวของเธอเดินทางลี้ภัย ผ่านทะเลทรายมายังจอร์แดน
และเธออาศัยอยู่ที่ค่ายนี้มาราวปีครึ่งแล้ว
หนูชื่อ Sidra
หนูอายุ 12 ขวบ
หนูเรียนอยู่ป.5
หนูมาจากประเทศซีเรีย จังหวัด Daraa เมือง Inkhil
หนูอยู่ที่ค่าย Zaatari ในจอร์แดนมาได้ปีครึ่งแล้ว
ครอบครัวหนูเป็นครอบครัวใหญ่
หนูมีน้องชาย 3 คน และหนึ่งในนั้นเป็นทารก
น้องร้องไห้บ่อยๆ
หนูเคยถามพ่อว่า หนูร้องไห้รึเปล่า ตอนหนูเป็นทารก พ่อบอกว่าหนูไม่ได้ร้อง
หนูคิดว่าหนูเป็นทารกที่เข้มแข็งกว่าน้องชายของหนู
เมื่ออยู่คุณในเครื่องสวมศีรษะ
คุณจะไม่ได้เห็นมันแบบนี้
คุณจะมองไปรอบๆโลกใบนี้
คุณจะเห็นโลกใบนี้แบบ 360 องศา แบบทุกทิศทาง
และเมื่อคุณไปนั่งอยู่ตรงนั้น ในห้องของเธอ และเห็นตัวเธอ
คุณไม่ได้กำลังมองเธอผ่านจอทีวี
คุณไม่ได้กำลังมองเธอผ่านบานหน้าต่าง แต่คุณกำลังนั่งอยู่กับเธอตรงนั้น
เมื่อคุณมองไปที่พื้น คุณพบว่าคุณกำลัง นั่งอยู่บนพื้นที่เธอนั่ง
และเพราะอย่างนั้น
คุณจะรู้สึกถึงความเป็นมนุษย์ของเธออย่างลึกซึ้งกว่าเดิม
คุณจะรู้สึกเห็นใจเธออย่างลึกซึ้งยิ่งกว่าเก่า
และผมคิดว่าเราสามารถเปลี่ยน ความคิดจิตใจของคนได้ด้วยอุปกรณ์นี้
และเราได้ลองเปลี่ยนใครบางคนมาแล้ว
เรานำหนังเรื่องนี้ไปฉายที่ การประชุมเวทีเศรษฐกิจโลก ซึ่งจัดขึ้นที่เมือง Davos ในเดือนม.ค.
เราฉายหนังเรื่องนี้ให้คนกลุ่มหนึ่ง
กลุ่มคนที่การตัดสินใจของพวกเขา จะกระทบถึงชีวิตของคนนับล้าน
กลุ่มคนที่พวกเขาอาจจะไม่ได้
นั่งอยู่ในเต็นท์ของค่ายหลบภัยในจอร์แดนจริงๆ
แต่ในเดือน ม.ค. ในบ่ายวันหนึ่ง ที่ประเทศสวิตช์เซอร์แลนด์
พวกเขากลับพบตัวเองอยู่ที่ค่ายหลับภัยนั้น
(เสียงปรบมือ)
พวกเขาได้รับผลกระทบจากหนังเรื่องนี้
ดังนั้น เราจะทำหนังแบบนี้ออกมาอีก
ตอนนี้เรากำลังทำงานกับสหประชาชาติ
เพื่อถ่ายทำตอนต่อเนื่องของหนังชุดนี้
เราพึ่งถ่ายทำที่ไลบีเรียเสร็จ
และเรากำลังจะไปถ่ายทำที่อินเดีย
พวกเรากำลังนำหนังพวกนี้
ไปฉายที่สหประชาชาติ
ไปฉายให้กับคนที่ทำงานที่นั่น และคนที่มาเยี่ยมเยือนที่นั่น
เรากำลังฉายหนังพวกนี้ให้กับกลุ่มคน
ที่สามารถเปลี่ยนชีวิตของผู้คนในหนังเรื่องนี้ได้จริงๆ
และผมคิดว่าที่เราทำเป็นแค่การสะกิดเปลือกนอก
ของความสามารถที่แท้จริงของ เทคโนโลยีความจริงเสมือนเท่านั้น
มันไม่ได้เป็นแค่อุปกรณ์ต่อพ่วงของวิดีโอเกม
มันเชื่อมโยงมนุษย์เข้าด้วยกันอย่างแน่นแฟ้น
อย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในสื่อรูปแบบใดๆ
และสามารถเปลี่ยนการรับรู้ของเราต่อคนอื่น
และนั่นคือสิ่งที่ผมคิด
เทคโนโลยีความจริงเสมือน มีศักยภาพที่จะเปลี่ยนโลก
มันเป็นแค่อุปกรณ์
แต่ด้วยอุปกรณ์นี้ เราเมตตากรุณาต่อกันมากขึ้น
เราเห็นอกเห็นใจกันมากขึ้น และเราเชื่อมต่อถึงกันได้มากขึ้น
และท้ายที่สุด เรามีความเป็นมนุษย์ที่มากขึ้น
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)