ကျွန်တော် လူတွေကို စာအုပ်တွေ ငှားပေမဲ့ တကယ်ကျတော့ စည်းမျဉ်းက
"ဒီစာအုပ်ကို ခင်ဗျား နောက်ထပ် မြင်ဖို့ လုံးဝ မရည်ရွယ်ရင် မှငှားပါနဲ့"။
[ အသေးအဖွဲလေး]
[ ဧရာမ စိတ်ကူး]
စာအုပ်တစ်အုပ်ရဲ့ အထည်ဒြပ်ရှိတဲ့ အရာဝတ္ထုက လူတစ်ဦးလိုလိုပါ။
ဆိုလိုတာက အနှောင့်ရှိတယ် ကျောရိုးရှိတယ််
မျက်နှာ တစ်ခုရှိတယ်။
တကယ်ဆိုရင် သင့်မိတ်ဆွေလိုလို ဖြစ်နိုင်တယ်။
စာအုပ်တွေဟာ အခြား ဆက်သွယ် ရေးနည်းလမ်းက မလုပ်နိုင်တဲ့
လူသား အတွေ့အကြုံကို မှတ်တမ်းတင်တယ်။
စာအုပ်တွေ မရှိခင်တုန်းက
ရှေးဟောင်း ယဉ်ကျေးမှုတွေဟာ အကြောင်းအရာတွေကို အရိုးတွေ၊
ကျောက်တုံးတွေ(သို့) ကိုယ့်မှာ ရှိတာတွေ ​ပေါ်မှာ ထစ်ရာတွေနဲ့ မှတ်တမ်းတင်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ သိကြတဲ့ ပထမဆုံး စာအုပ်တွေဟာ ရှေးဟောင်း ရောမမှာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့တယ်။
codex ခေါ်တဲ့ စကားရပ်ကို လိုက်နာတယ်။
၎င်းတို့မှာ လေးလံတဲ့ သစ်သားပိုင်း နှစ်ခုရှိပြီး
ဒါက အဖုံးဖြစ်လာတယ်။
ဒီနောက်မှာ ကြားထဲက စာမျက်နှာတွေကို အတော်လေး အလွယ်တကူ
သယ်ယူပိုဆောင်လိုရအောင် တစ်ဘက်ခြမ်းအတိုင်း ချုပ်လိုက်တယ်။
အားလုံးကို လက်နဲ့ အပြီးအစီး လုပ်ရတာပါ။
ဒါက စာရေးလို့ ကျွန်တော်တို့ သိကြတာရဲ့ အလုပ်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ရှင်းရှင်းပြောရရင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတွေပါ။
ဒီနောက် ၁၅ ရာစုအလယ်မှာ Johannes Gutenberg ဆိုတဲ့ ပုံနှိပ်တိုက်ပိုင်ရှင်က
စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အလုံးအရင်းနဲ့ ထုတ်လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းကို တီထွင်ခဲ့တယ်။
ခေတ်မီ စာပုံနှိပ်စက်ပါ။
ဒီအချိန် မတိုင်ခင်ကတော့
စာအုပ်တွေကို ကြီးမားတဲ့ ပရိသတ်အနေနဲ့ အသုံးပြုတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။
စာအုပ်အဖုံးတွေကို ၁၉ ရာစု အစောပိုင်းမှာ စတင် အသုံးပြုလာခဲ့ပြီး
စာအုပ်အပေါ်ဖုံးတွေလို့ ခေါ်ခဲ့တယ်။
ဒါတွေပေါ်မှာ ကြော်ငြာတာက အမြဲလိုလိုပါတယ်၊
ဒီတော့ လူတွေက ဒါတွေကို ချွတ်ပြီး လွင့်ပစ်လေ့ရှိတယ်။
၁၉ ရာစုကနေ ၂၀ ရာစု အပြောင်း ရောက်တော့မှပဲ
စာအုပ် အဖုံးတွေထဲမှာနဲ့ အဖုံးတွေကိုယ်၌မှာ စိတ်ဝင်စားစရာဒီဇိုင်းတွေကို
တွေ့မြင်နိုင်တော့တယ်။
ဥပမာ ကျွန်တော် အဖုံးကို ကြည့်ပြီး တွေးမိတာက
"ငါ ဒါကို ဖတ်ချင်တယ်၊
ဒါက ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားစေတယ်"ပေါ့။
အထည်ဒြပ်ရှိတဲ့ စာအုပ်ကိုယ်၌က နည်းပညာ တိုးတက်မှုကိုသာမက ၎င်းနဲ့
၎င်းရဲ့နည်းပညာ အပိုင်းအစတစ်ခု ဆိုတာကိုပါ ကိုယ်စားပြုတယ်။
လူတွေ အရင်က ရှိခဲ့တာတိုင်းနဲ့ မတူတဲ့
သုံးစွဲသူ ကြားခံစနစ်တစ်ခုကို ပေးတယ်။
ဒါကို ပရိသတ်ဆီကို ပို့ပေးဖို့ အကောင်းဆုံးနည်း ဖြစ်တုန်းလားလို့
သင် စောဒကတက်နိုင်တယ်။
ကျွန်တော် ယုံကြည်တာက အထည်ဒြပ်ရှိတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ရဲ့အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဖြစ်တည်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့၊
စင်တစ်စင်၊ စာကြည့်တိုက်တစ်တိုက်နဲ့ အိမ်တစ်လုံးမှာ ထားဖို့၊
အနာဂတ်မျိုးဆက်တွေအတွက် သူတို့ ဘယ်က လာတယ်ဆိုတာ နားလည်ဖို့၊
လူတွေဟာ အလားတူ အခြေအနေတွေတချို့ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြပြီး
ဖြတ်ကျော်နေဦးမယ်ဆိုတာကိုပါ။
ဒါက စာရေးသူနဲ့ သင်ဟာ အပြန်အလှန်ဆွေးနွေးတာမျိုးပါ။
သင့်မှာ ရှိတဲ့ လူသား ဆက်နွယ်မှုတစ်ခုက စခရင်တစ်ခုပေါ်မှာထက်
ပုံနှိပ်ထားတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်မှာ အများကြီး ပိုတယ်လို့ ထင်တယ်။
လူတွေဟာ စာအုပ်ကို ကိုင်ထားတဲ့၊ စာမျက်နှာကို လှန်တဲ့၊
ဇာတ်လမ်းတစ်ခုထဲမှာ သူတို့တိုးတက်မှုကို မှတ်သားတဲ့ အတွေ့အကြုံကို လိုချင်ကြတယ်။
ဒီနောက် ဒါအားလုံးအနက် သင့်မှာ ရှိတာက စာအုပ်တစ်အုပ်ရဲ့ အနံ့ပါ။
စာရွက်ပေါ်က မင်အသစ် (သို့) အိုဟောင်းလာတဲ့ စာရွက် အနံ့ပေါ့။
ဒါကို အခြားအရာတွေကနေ သင် မရဘူးလေ။
စာအုပ်ကိုယ်၌ဟာ သိတဲ့အတိုင်း ခလုတ်တစ်ခုနဲ့ ပိတ်လို့မှမရတာ။
ဒါက သင့်လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားပြီး ကိုယ်နဲ့မကွာ သယ်သွားလို့ရတဲ့
ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လေ။
ဒါက စာအုပ်တွေကို သိပ် အဖိုးတန်အောင် လုပ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး
ကာလတစ်လျှောက်လုံး စာအုပ်တွေကို အဖိုးတန်အောင် လုပ်မယ်လို့ ထင်တယ်။
စာအုပ်စင်တစ်စင်ဟာ ပြောရရင်
သင့်ထက် ကြာကြာခံဖို့ လုပ်ထားတာ။ (ရယ်သံ)
သင်ဘယ်သူပဲ ဖြစ်နေနေပါ။