Każdy z nas jest zarówno uczniem
jak i nauczycielem.
To ja, inspirowany
przez moją pierwszą nauczycielkę,
moją mamę,
a tu prowadzę wykład pod tytułem
"Wprowadzenie do sztucznej inteligencji"
dla 200 studentów
na Uniwersytecie Stanforda.
I chociaż zajęcia podobały się zarówno mnie
jak i moim studentom
to zorientowałem się,
że podczas gdy temat zajęć
jest zaawansowany
i nowoczesny,
to moja technika nauczania nie jest.
Tak naprawdę korzystam
z tych samych technik,
co nauczyciele w XIV wieku.
Zwróćcie uwagę na podręcznik,
mędrca na podwyższeniu
i śpiącego faceta
na końcu sali. (Śmiech)
Zupełnie jak obecnie.
Mój znajomy nauczyciel,
Sebastian Thrun, i ja pomyśleliśmy,
że musi być jakiś lepszy sposób.
Wspólnie podjęliśmy wyzwanie
żeby stworzyć lekcje online,
które będą równie dobre lub lepsze
od zajęć prowadzonych na Uniwersytecie Stanforda,
ale dostępne dla wszystkich
na świecie za darmo.
Ogłosiliśmy powstanie kursu 29 lipca,
a w przeciągu dwóch tygodni 50 tysięcy ludzi
się zapisało.
Ta liczba urosła później do 160 tysięcy studentów
z 209 państw.
Byliśmy podekscytowani
taką publicznością
i trochę przerażeni, ponieważ
nie przygotowaliśmy jeszcze wszystkich lekcji.
Więc zabraliśmy się do pracy.
Przestudiowaliśmy to, co zrobili inni,
co moglibyśmy podpatrzeć i co zmienić.
Benjamin Bloom udowodnił, że
nauczanie "sam na sam" przynosi najlepsze efekty,
więc staraliśmy się je udawać,
jak ja z moją mamą,
nawet pomimo świadomości,
że będzie to raczej "sam na tysiące".
Tutaj kamera nad moją głową
nagrywa mnie mówiącego
i rysującego na kartce.
Student powiedział: "Ten kurs jest jak
siedzenie w barze
z bardzo inteligentnym kumplem,
który tłumaczy coś,
czego nie mogłeś wcześniej zrozumieć."
I jest to dokładnie to, o co nam chodziło.
Przykład Khan Academy pokazał nam,
że 10-minutowe filmy
to o wiele lepsze rozwiązanie,
niż nagrywanie godzinnego wykładu
i pokazywanie go na małym ekranie.
Stwierdziliśmy, że nasze lekcje będą jeszcze krótsze
i bardziej interaktywne.
Nasze standardowe nagrania trwają dwie minuty,
czasem mniej, nigdy dłużej
niż sześć, i wtedy następuje przerwa
na krótki quiz, żeby upodobnić to
do nauki sam na sam.
Tutaj tłumaczę jak komputer wykorzystuje
gramatykę języka angielskiego
żeby przetworzyć zdania, a tutaj
następuje przerwa i student
musi przemyśleć tę sprawę
i zaznaczyć prawidłową odpowiedź
zanim będzie mógł kontynuować.
Studenci najlepiej się uczą, kiedy
aktywnie współuczestniczą.
Chcieliśmy ich zaangażować i dać możliwość zmagania się
z problemem, podpowiadając im tak, aby
załapali ideę samodzielnie.
Staraliśmy się unikać pytań
typu: "Dany jest taki wzór,
podaj wartość Y,
gdy X jest równe 2."
Woleliśmy pytania otwarte.
Pewien student napisał: "Teraz widzę
sieci bayesowskie i przykłady z
teorii gier gdziekolwiek spojrzę."
I lubię takie wypowiedzi.
To właśnie to, co chcieliśmy osiągnąć.
Nie chcieliśmy, żeby studenci wkuwali wzory;
chcieliśmy zmienić ich sposób
postrzegania świata.
I odnieśliśmy sukces.
Powinienem raczej powiedzieć: "Studenci odnieśli sukces."
I jest to trochę ironiczne,
że chcieliśmy odciąć się od tradycyjnej edukacji,
a robiąc to, stworzyliśmy
kurs online
bardziej przypominający tradycyjne kursy,
niż inne klasy online.
Większość klas online jest zawsze dostępna.
Możesz obejrzeć nagrania kiedy tylko zechcesz.
Ale jeśli możesz zrobić coś kiedy chcesz,
znaczy to, że możesz zrobić to jutro.
A jeśli możesz zrobić to jutro,
możesz nigdy się
za to nie zabrać.
A więc wprowadziliśmy innowację
pod nazwą "data ukończenia". (Śmiech)
Możesz obejrzeć nagrania
kiedy chcesz w ciągu tygodnia,
ale na jego koniec
musisz wykonać zadanie domowe.
To motywuje studentów do robienia postępów i sprawia,
że wszyscy pracują nad tym samym
w tym samym czasie,
więc jeśli wejdziesz na forum,
możesz w kilka minut otrzymać pomoc.
Pokażę wam kilka for dyskusyjnych, większość
została założona przez samych studentów.
Od Daphne Koller i Andrew Ng nauczyliśmy się
pojęcia "odwróconej" klasy.
Studenci oglądają nagrania
sami, a później wspólnie
o nich rozmawiają.
Eric Mazur nauczył mnie o wskazówkach od rówieśników.
Współstudenci mogą być lepszymi
nauczycielami, ponieważ wiedzą,
ze zrozumieniem czego jest największy problem.
Trochę o tym zapomnieliśmy z Sebastianem.
Oczywiście nie moglibyśmy poprowadzić
dyskusji w klasie składającej się
z dziesiątek tysięcy studentów,
więc wspieramy te fora internetowe.
I na koniec, z Teach For America
nauczyłem się, że w kursie nie chodzi
głównie o wiedzę.
Ważniejsza jest motywacja i determinacja.
Bardzo istotne było, że studenci zobaczyli,
że ciężko dla nich pracowaliśmy i to,
że wspierali się nawzajem.
Kurs trwał 10 tygodni,
i ostatecznie połowa z 160 000 studentów obejrzała
przynajmniej jedno nagranie każdego tygodnia,
a ponad 20 000 ukończyło wszystkie zadania
poświęcając na to od 50 do 100 godzin.
Dostali takie potwierdzenie ukończenia kursu.
Czego się więc nauczyliśmy?
Wypróbowaliśmy kilka starych pomysłów
i kilka nowych i połączyliśmy je razem,
ale nie wypróbowaliśmy jeszcze wszystkich.
Sebastian prowadzi teraz inny kurs.
Ja poprowadzę następny jesienią.
Stanford Coursera, Udacity, MITx
i inni wciąż tworzą nowe kursy.
To bardzo interesujący czas.
Ale dla mnie najbardziej ekscytującą
częścią tego wszystkiego są zebrane dane.
Gromadzimy tysiące
wzajemnych oddziaływań na ucznia w klasie,
miliardy oddziaływań łącznie
i możemy teraz je zacząć analizować,
a kiedy się z nich czegoś nauczymy,
zrobimy badania
i wtedy nadejdzie prawdziwa rewolucja.
I będziecie mogli podziwiać rezultaty patrząc
na nową generację niesamowitych studentów.
(Aplauz)