Znany z niedorzecznych intryg i durnych zagrań względem bogów,
Król Midas nie najlepiej rządził starożytnym królestwem Frygii.
Znany był w greckiej mitologii jako zły król,
którego wybryki konsternowały lud i rozpraszały bogów.
Midasa interesował tylko przepych,
dogadzanie sobie i ukochanej córce, uczty i pijaństwo.
Nic dziwnego, że był mu bliski Dionizos,
bóg wina, zabawy i występów.
Pewnego dnia Midas znalazł satyra
drzemiącego w ogrodzie różanym i upojonego nie tylko zapachem kwiatów.
Midas poznał, że satyr jest z orszaku Dionizosa
i pozwolił mu leczyć kaca w pałacu.
Zadowolony z gościnności króla
Dionizos obiecał spełnić jego jedno życzenie.
Midas rozejrzał się zachłannie.
Pomimo życia w luksusie,
żadna ilość klejnotów, jedwabi i wspaniałych ozdób nie wystarczała.
Sądził, że jego życiu brakuje blasku i że potrzebuje więcej złota.
Bóg dał mu moc zamiany w złoto wszystkiego, czego dotknie,
Zachwycony spojrzał na swój dobytek.
Od muśnięcia dłoni ściany pałacu się zmieniły,
kamienne posągi zabłyszczały,
a kielichy zamigotały.
Biegał po pałacu w amoku,
dotykając wszystkiego, by nabrało złotego blasku.
Wkrótce pałac kipiał złotem,
a szaleńczy śmiech Midasa odbijał się echem od ścian.
Zmęczony i głodny po szaleństwie
Midas sięgnął po kiść winogron z nowo pozłacanego naczynia.
Prawie połamał sobie zęby,
bo owoce w jego ustach zamieniły się w metal.
Gdy wziął do ręki bochen chleba, okruchy stwardniały mu w dłoni.
We frustracji Midas rzucił się na łóżko
i odkrył, że miękkie poduszki zamieniły się w twarde złoto.
Na dźwięk jego krzyków do pokoju weszła córka.
Gdy Midas wyciągnął do niej dłoń,
z przerażeniem ujrzał, że zamienił ją w złoty posąg.
Przerażony tym, co zrobił,
Midas błagał bogów, by odebrali mu moc.
Z litości nad nierozsądnym królem
Dionizos kazał Midasowi umyć ręce w rzece Paktolos.
Gdy Midas zanurzył dłonie w rzece, złoto spłynęło mu z palców.
Midas wrócił do domu i ujrzał córkę żywą,
a pałac w normalnym stanie i uradował się.
Pomyślałbyś, że dostał nauczkę,
ale kilka tygodni później Midas znowu popełnił gafę.
Obraźliwie nazwał Apolla, boga muzyki i słońca,
gorszym muzykiem od Pana.
Apollo pogardliwie stwierdził, że król musi mieć uszy osła,
by tak się mylić, i odpowiednio zmienił Midasa.
Jeszcze raz żałując swojego zachowania,
Midas chował swoje włochate uszy przed ludem.
Widział je tylko jego golibroda,
który przysiągł milczenie podczas bardzo niezręcznego strzyżenia.
Golibroda wstrzymywał śmiech i walczył z chęcią zwierzeń,
ale sekret go zżerał.
Pewnego dnia wyszedł poza miasto i wykopał dziurę w ziemi.
Włożywszy głowę do dziury,
zdesperowany golibroda wyszeptał: "Midas ma ośle uszy".
Wkrótce potem kępka trzcin wyrosła
w miejscu zakopanych słów golibrody.
Powiew wiatru niósł echo szeptu:
"Midas ma ośle uszy".
Na ten dźwięk osły w polach unosiły głowy,
a ludzie chichotali z głupoty króla.
Ze złotym dotykiem i oślimi uszami Midas nie cieszył się szacunkiem.
Gdy innym władcom poświęcano posągi i świątynie,
jego lud wspominał go nieco inaczej:
w głębiach migoczącej rzeki i szeleście frygijskiego wiatru.