Met zijn onbesuisde plannen en dwaze omgang met de goden
heerste Koning Midas op wispelturige wijze over het oude koninkrijk van Frygië.
In de Griekse mythologie stond hij bekend als een onvoorspelbare heerser
wiens gedrag de bevolking verwarde en de goden afleidde.
Midas sleet zijn dagen in weelde,
zichzelf en zijn dochter verwennend
en zich vullend met feestmalen en wijn.
Vanzelfsprekend had hij affiniteit met Dionysos,
de god van wijn, feesten en voorstellingen.
Op een dag ontdekte Midas een sater,
dommelend in zijn rozentuin
en dronken door meer dan de geur van bloemen alleen.
Midas herkende de sater als een van Dionysos' volgelingen
en liet hem in het paleis van zijn kater herstellen.
De koning dankbaar voor zijn gastvrijheid bood Dionysos aan één wens te vervullen.
Midas wierp een gulzige blik op zijn omgeving.
Ondanks de luxe waarin hij leefde,
leek geen geschenk kostbaar genoeg om aan zijn begeerte te voldoen.
Zijn leven, zo vond hij, miste glans; hij had meer goud nodig.
De god gaf Midas daarop de macht
om alles wat hij zou aanraken in goud te veranderen.
Opgewonden wendde hij zich tot zijn bezittingen.
Bij de minste aanraking transformeerden de paleismuren ...
glommen stenen standbeelden ...
en schitterden bokalen.
Manisch rende hij door zijn paleis,
ieder voorwerp aanrakend totdat het van glans was voorzien.
Spoedig was het paleis gevuld met goud
en weerkaatste Midas' extatische lach op de muren.
Vermoeid en hongerig door zijn stormloop
greep Midas een tros druiven van zijn pas vergulde schaal.
Maar hij verbrijzelde bijna zijn tanden,
omdat het fruit in zijn mond in metaal was veranderd.
Toen hij een brood pakte, verhardde het in zijn hand.
Toen hij zich uit frustratie op bed neergooide,
ontdekte Midas dat zijn pluchen kussens in massief goud waren veranderd.
Toen ze zijn gehuil opmerkte, betrad zijn dochter de kamer.
Maar toen Midas haar aanraakte,
zag hij tot zijn schrik dat hij haar in een gouden standbeeld had veranderd.
Ontzet door wat hij had gedaan,
smeekte Midas de goden om hem van zijn krachten te ontdoen.
Medelijden hebbend met de dwaze koning
raadde Dionysos Midas aan zijn handen in de Paktolos te wassen.
Toen Midas zijn handen in de rivier stak, spoelde het goud van zijn vingertoppen.
Midas keerde huiswaarts, alwaar hij zijn dochter levend aantrof
en zijn paleis terug in normale staat; Midas was verheugd.
Hij zou z'n lesje geleerd moeten hebben,
maar slechts een paar weken later beging Midas wederom een blunder
door te verklaren dat Pan een betere muzikant dan Apollo was.
Apollo verklaarde minachtend dat de koning met zo'n oordeel
gegarandeerd ezelsoren had en hij transformeerde Midas.
Wederom spijt hebbend van zijn gedrag
hield Midas zijn harige oren in het openbaar bedekt.
De enige die de oren zag, was zijn kapper,
die tijdens een gênante knipbeurt geheimhouding moest zweren.
De kapper onderdrukte zijn lachbui en bevocht de drang iemand in te lichten.
Toch vrat het geheim aan hem.
Op een dag liep hij de stad uit en groef een gat in de grond.
Zijn hoofd in het gat houdend,
fluisterde de wanhopige kapper: "Midas heeft de oren van een ezel."
Korte tijd later groeide een bos riet
op de plaats waar de kapper zijn geheim had begraven.
Toen de wind blies, verspreidde het riet een echo van het ingefluisterde:
"Midas heeft de oren van een ezel."
Bij het horen van het geluid hieven ezels op het land hun hoofd als bevestiging
en de mensen gniffelden om de dwaasheden van hun koning.
Door zijn dwaasheden was Midas niet de meest gerespecteerde heerser.
Waar andere leiders met standbeelden en tempels geëerd werden,
herinnerde het volk zich hem anders:
namelijk door de glimmende rivier en het geruis van de Frygische wind.