11 yaşındaki ikizlerimin marihuana kullandığını söylesem
aklınızdan ne geçer?
"Aman tanrım. Amerika'daki uyuşturucu sorunu
düşündüğümden de mi kötüymüş?" mü dersiniz?
11 yaşındaki biri esrarı nasıl bulur?
Belki de bazılarınız,
"Bu çocukların sağlık durumlarını merak ediyorum." dersiniz.
İşin gerçeği,
çoğumuz "marihuana" kelimesini duyduğunda aklına ilaç gelmiyor.
Kabul - utanarak kabul ediyorum ki 2 yıl öncesine kadar ben de böyle düşünüyordum.
Marihuana hakkında tamamen yanlış yönlendirilmiştim;
tıpkı günümüzdeki birçok insan gibi.
6. sınıfta marihuana hakkında devlet destekli bir "belgesel"i
izlemeye oditoryuma gittiğimi çok iyi hatırlıyorum.
Hayatımda izlediğim en korkunç şeydi.
İnsanlar binalardan atlıyor, arabalar kaza yapıyor, kaos.
Fakat kenevirin ilaç olarak kullanılabileceğinden
bir kez bile bahsetmemişlerdi.
Açıkcası geçmişe bakıldığında,
devletin yürüttüğü bu propagandaya biraz kızgınım.
Bugün bile devam ediyor.
Paylaşılmaya değer bulduğum fikrim şu:
Tıbbi kenevir sağlık sistemimizin başarı hikâyesi olabilir;
fakat bu sadece biz gerçeği öğrenmeye devam edersek
ve devletten kenevir yasağını bitirmesini istersek gerçekleşecek.
Size ikizlerimi tanıtmak isterim: Addison ve Cassidy.
İster inanın ister inanmayın ama bugün onların doğum günü.
11 yıl önce bugün, buradan sadece 1 mil uzaklıkta
doğdular ve hayatımıza girdiler.
Hayatımdaki en mutlu günümdü - Tarihi de seviyorum: Ocak 23, 2004.
1, 2, 3, 4.
Malesef Addie ve Cassie çok nadir görülen bir genetik bozukluktan muzdaripti.
Adı Niemann-Pick Tip C.
Bu korkunç hastalığın halk arasındaki adı
ya da bizim söylediğimiz şekli, çocuk Alzheimer'ı.
Küçük beyinleri kolesterol içinde boğuluyordu.
Beyin hücrelerinin içinde ve dışında kolesterolün
işlenmesine yardımcı olan bir protein onlarda yok.
Bu da nörodejenerasyona sebep oluyor.
Artık yürüyemiyor ve artık konuşamıyorlar.
Addie ve Cassie'nin 12. doğum günlerini görürlerse şanslı olacakları söylendi.
(Burun çekmeler)
Bu yıkıcı teşhisin şaşkınlığından sonra
eşim ve ben kendimizi
ikizlerimize tedavi bulmaya adadık.
Silikon Vadisi'ndeki yüksek teknolojili başarılı işlerimizi bıraktık,
tedavi için hayırseverlerden para toplamaya başladık
en sonunda da bir bileşik geliştiren
biyoteknoloji girişimcileri olduk.
Bulduğumuz bileşik siklodekstrindi,
bunu burası, Reno da dâhil olmak üzere dünyanın her tarafından bilim insanları,
araştırmacılar ve hekimlerden oluşan harika grupla bulduk.
Her hafta kızlara serum takılıyor.
8 saat sürüyor - siklodekstrin
kan dolaşımlarını katılıyor.
Her hafta, dünkü gibi, kızlar hastaneye gidiyor
ve omurgalarından lomber ponksiyon yapılarak
siklodekstrinin direkt olarak beyinlerine ulaşması sağlanıyor.
Bu iki yöntemin kombinasyonuyla
nörodejenerasyon sürecini yavaşlatabileceğimizi,
hatta belki de durdurabileceğimi düşünüyorduk.
Addie ve Cassie bu korkunç tedavinin
öncüleriydi.
Size bir ebeveyn olarak şunu söyleyebilirim ki;
daha önce hiç denenmemiş bir yöntemi denemek
gerçekten de korkunç bir şey.
Neyse ki, Ulusal Sağlık Enstitüsü'nden birilerini de içeren
dünya çapındaki birkaç düzine çocuk
bu deneysel tedaviyle ilgili
daha fazla araştırma yapıyor.
Ancak tedavi onların nöbetlerine yardım etmiyor gibi gözüküyordu.
Nörodejenerasyon sebebiyle çocuklarım neredeyse her gün nöbet geçiriyor.
Birkaç yıl önce, nöbetleri iyice arttı,
günde birkaç defaydı.
Çocuklara nöbetleri için geleneksel ağrı kesiciler
vermeye başladık.
İşe yaradılar - bazıları yaradı bazıları yaramadı,
ama asıl problem
çoğu nöbet ilacının çocukları birer zombiye çevirmesiydi.
İlaçların bütün amacı
nöbetlere sebep olan stres veya tetikleyicileri ortadan kaldırmaktır.
Kaliforniya'da bir babanın, sık sık ve tüm gün süren inatçı nöbetleri olan
küçük oğlunun tedavisinde
ilaç olarak kenevir kullandığını öğrendik.
İlgimizi çekti.
İletişime geçtik, ilaç hakkında daha fazla bilgi edindik.
Kenevirle ilgili ciddi bir araştırma yapmaya karar verdik.
Kenevir bitkisinin MÖ 2900 yıllarında
Çin'de ilaç olarak kullanıldığını biliyor muydunuz?
1800'lerde 1 yüzyıl boyunca, kenevirin Amerika'da birçok hastalığın
tedavisinde kullanıldığını biliyor muydunuz?
Maalesef, 1900'lerin başlarında, muhtemelen hepinizin bildiği gibi,
kenevir yasaklandı ve daha sonra şeytanlaştırıldı,
bir savaşa dönüştü.
Bu bir utanç. Gerçekten bir utanç.
Fakat biz yağının da işe yarayacağına ikna olduk.
Daha sonra yağını tedarik etmeye başladık.
Kenevir Nevada eyaletinde
neredeyse 10 yıldır legal;
tabii biz de gidip yağını satın alabilecek ve çocuklarımıza verecektik.
Ama maalesef bizim eyaletimizde kenevir yağı yoktu.
Bu yüzden kendimizi yapmaya koyulduk.
Öncelikle doktora gidip kenevir tedavisi yapabilmek için doktor onayı aldık;
böylece bizler lisanslı bakıcılar olduk.
Nevada eyaletinde, lisanslı bakıcılar
kenevir bitkisindeki yağı çıkarabilir ve üretebilir,
böylece biz de çocuklarımıza verebildik.
Her gün, günde 3 kez, burada da göreceğiniz gibi
kızlarımız biraz yağ alıyorlar.
Bu yağ, kannabidiol (yani CBD) açısından zengin,
çok özel bir kenevir bitkisinden elde ediliyor.
Malesef bu yağ tek başına çocuklarımızın nöbetlerini tamamen geçirmeye yetmiyor;
bu yüzden hala küçük bir miktar farmasötik ilaç kullanmaya devam ediyoruz.
Ama kullandığımız ilaç sayısı azaldı,
bazı ilaçlarda verdiğimiz dozlar azaldı.
Sonuç olarak sadece geçirdikleri nöbet sayısı azalmakla kalmayıp
aynı zamanda nöbet süreleri de kısaldı.
Artık küçük zombiler gibi değiller,
gözleri daha canlı ve yeniden mutlu birer çocuklar.
Bu gerçekten mükemmel bir gelişme ancak aman Tanrım Amerika'da
2 milyon insan epilepsi veya nöbet sorunlarıyla uğraşıyor,
bu çocuklara, yetişkinlere
kim yardım edecek diye düşündüm.
Ve o anda
çocuklarımız için öğrendiklerimizi alıp
Nevada eyaletinde ticari bir işe dönüştürmeye karar verdik,
ki burası da bunun gerçekleşmesine izin vermeye hazırlanıyordu
ve Kylie'nin de bahsettiği gibi, biz de bunu yapmaya gayret ettik
ve şimdi, Nevada eyaletinde kenevir yetiştirmek, özünü çıkarmak
ve satmak için ruhsatlandırıldık.
Bir gün devlet bu yasağa son verecek.
Fakat bu süreçte kaç yaşam sona erecek
ya da bu durumdan ciddi olarak etkilenecek?
Çocukları benimkiler gibi nöbetler yaşayan kaç aile yuvalarından Colorado
veya Nevada'ya bu ilaçları almak için taşınacak?
Kaç kanser hastasının kemoterapinin yan etkisi olan
ağrı ve bulantıya iyi gelen
bu ucuz ve etkili ilaçlara erişimi engellenecek?
Kenevirin taşıdığı potansiyeli anlayan benim gibi bir grup insan daha var
ve bu durumdan çok mutluyum.
İronik olansa kendi ailemiz ve arkadaşlarımızdan bazıları
hatta özellikle kendi annem
hâlâ ikna olmuş değil.
Annem, kenevire serbestçe erişiminin aslında toplum için
bir tehdit olabileceğinden endişeleniyor ve belki de tıbbi değerinin
bu tehditten daha öncelikli olmadığını düşünüyor.
Tıbbi değerini torunlarında görebiliyor.
Bence asıl problem şu:
Şüphecileri ikna edecek kadar yeterli önemde bir kanıtımız yok.
İlacın etkisi, çalışma mekanizması
ve ne kadar çok insanın işine yarayabileceğine dair
yeterli çalışma ve araştırma yok.
Hiçbir araştırma yok demek yanlış olur,
kenevir bitkisinin yararlı olduğunu gösteren birçok kanıt var.
Fakat etkileri hakkında klinik araştırmalar az.
Tavuk mu yumurtadan çıkar yumurta mı tavuktan bilmecesi gibi bir durum.
Kenevir yasağı son bulana kadar
kenevir; metamfetamin, LSD gibi hiçbir tıbbi değeri olmayan
zararlı ilaçlar listesinden çıkarılana kadar,
o listeden keneviri çıkarana kadar,
ki o listede olması bile saçmalık,
kenevir hakkında araştırmalar yapılamayacak.
Yarın Nevada Üniversitesi Reno Medikal Merkezi'ne
kenevir üzerindeki araştırma yapmaları için 1 milyon dolar bağışlasam bile
muhtemelen başarılı olamazdım.
Bilim insanları bu bitki üzerinde çalışmak istemiyor değiller;
sadece federal desteklerini kaybetmekten korkuyorlar.
Çünkü DEA (Uyuşturucu ile Mücadele Kurumu)
ve diğer federal düzenleyici kurumlarla uğraşmak zorundalar
ki bu da karmaşık ve pahalı bir süreç.
Kenevir yasağının bir diğer sonucu da
aslında bizi ilerlemekten alıkoymasıdır.
Kenevirle ilgili yaşadığım kendi kişisel deneyimim,
kanıtlar ve bildiğim bilimle birlikte
sizinle daha önce paylaştığım şeyi kesinleştiriyor.
Kenevir, yaşamımızın
sağlıkla ilgili büyük başarı hikâyesi olma potansiyeline sahiptir
ancak buna izin verirsek.
Addie ve Cassie'nin daha yakın tarihli bir fotoğrafı.
Annem gibi
hâlâ şüphesi olanlar,
hâlâ kenevirin, toplumu olumsuz etkileyeceğinden endişelenenlerin
bu fotoğrafa bakmalarını ve şunları düşünmelerini istiyorum:
Benim gibi ebeveynlerin kenevire ulaşımını kısıtlayarak
beni, çocuklarımın hayatları ile iyi durumda olmaları
ve benim hapse girmem arasında
seçim yapmaya zorluyorsunuz.
Modern toplumda bu nasıl adil veya rasyonel bir düşünce şekli olabilir?
16. başkanımızın, ünlü 16. başkanımızın
bu konuyla ilgili güçlü duyguları vardı.
"Yasak, bir erkeğin iştahını yasalarla kontrol etmeyi
ve suç olmayan şeylerden bir suç çıkarmayı denemesi
nedeniyle aklın sınırlarının ötesine geçer...
Bir yasaklama yasası hükümetimizin
kuruluş ilkelerine darbe vurur." dedi.
Bunu söyleyen Abraham Lincoln'dü.
Ve bu sözleri, alkol yasağı veya kenevir yasağı ile yaşadığımız
deneyimlerden önce söylemişti.
Bir gün devlet araştırmalar için para harcayacak.
Bir gün NIH (Ulusal Sağlık Örgütü) tedavi amaçlı kenevirin peşine düşecek.
O güne kadar, büyük bir grup bir araya gelerek akademik kurumları kullanana kadar
özel sektörde kenevirin klinik araştırmalarını düzenlemek
ve finanse etmek için bir sivil toplum kuruluşu oluşturdu.
Vakfımıza, benim başıma gelmeden önce
kulak asmadığım şu söylediklerimi bir süredir savunanlar onuruna
PeopleCann adını verdik.
En çılgın düşüncelerinde bile, affedersiniz,
eşim bir kenevir savunucusu olacağını düşünmezdi.
Öğrenmemiz gerekene kadar bu bitki hakkkında
"yanlış bilgilendirilmişti" diyelim.
Ne ben ne de eşim küçük çocuklarımızın
yeni nesil kenevir savunucuları olacağına inanabilirdik.
(İç çekişler)
Sizi onlarla tanıştırmak istiyorum.
Lütfen eşim Chris, affedersiniz, ve kızlarımız Addie ve Cassie Hempel'a
bir doğum günü kutlaması yapın.
(Alkışlar)
Merhaba.
(Alkışlar)
Doğum günü şarkısını söylemenizi istesem ayıp mı olur?
(Herkes söyler) İyi ki doğdun.
İyi ki doğdun.
İyi ki doğdun sevgili Cassie.
İyi ki doğdun.
Yaşasın! Aferin kızlar!
(Alkışlar)