Birkaç gün önce, Natalie Merchant'ın TED konuşmasını izledim.
Şiirlere müzik ve kostüm ekleyerek onlara can vermiş.
Birçok klasik şiiri de yeniden yorumlamış.
Ayrıca arkadaşım Reeves'in
birçok grafik kullanarak
sabahın dördü hakkında konuştuğu muhteşem konuşmasını izledim.
Onu gördünüz. Muhteşemdi.
Böylece, şiirin sınırlarını zorlamaya devam etmesi gerek diye düşündüm.
iPad kullanan ve mesajlaşan bu nesle ayak uydurmak için
daha da fazla ileri gitmeliyiz.
Şiirin yenilikçi yönünü korumamız gerek.
Başka bir seviyeye geçmeliyiz diye düşünüyorum.
Ya bir şair rubik küpü çözerken
size şiir okusa?
Bu muhteşem olmaz mıydı?
(Gülüşmeler)
Buralarda rubik küpümüz yok, değil mi?
(Gülüşmeler)
(Alkış)
Tamam.
Tarihimizin bu döneminde bu küp olduğu için
birisinin rubik küpü çözdüğünü görmek pek fazla şaşırtıcı değil.
YouTube'a girip
bir eli arkada bağlı haldeyken
küpü ayak parmaklarıyla rekor sürede çözenleri bulabilirsiniz.
Sanırım sıradan bir insanı
küpü çözebilenden ayıran tek şey
zaman harcamak.
Zamandan bahsetmişken, bir şiir dinlemek ister misiniz?
(İzleyici) Evet!
Daima boşa zaman harcıyorum gibi geliyor,
zaman satın almak, zaman harcamak veya zamanı biraz ödünç almak
ama bu günlerde vakit nakittir.
Birisinin nakit vakittir dediğini duydum.
Para ağaçlarda büyümez ama annem daima derdi ki:
"Para tüm kötülüklerin kökenidir."
Çok parası olan insanlar
dünyadaki bütün zamana sahip gibiler, değil mi?
Ama para her şey değildir.
Vakit esastır.
Aslında
daha fazla zaman kazanmak için çok param olmalı
ama daha fazla para kazanmak için zaman harcamam gerek.
Bu yüzden, zaman en değerli para birimi.
Zamanımı paylaşmak isterdim ama boş zamanım yok.
Değişiklikler yapmak için,
dünyayı ve kendimi değiştirmek için bile zamanım yok.
Zaman akıyor.
Asla yeteri kadar zaman olmaz.
Üniversite diploması almak
çok fazla zaman ve paraya mal olur.
Bu yüzden çocuklar suç işler, hapse atılır.
para çaldıkları için hapis yatar, zor zamanlar geçirirler.
Aynı miktarda parayla
üniversite okuyabilirlerdi.
Ama o sırada
(Gülüşmeler)
cezaevi kapılarının dışında
açlık, bir çocuğun karnının zarlarını aşındırıyor.
Baba mesaiye kaldı
ama şirketin muhasebecisi, çay içmek ve çocuklarıyla zaman geçirmek için
hak ettiği molayı aldı.
Zamanı gelince çekinizi alacaksınız.
O sırada ben öğle yemeği sırası beklerken
uyaklı şiir yazmak için fırsat kolluyorum.
Patronumun vaktinden birkaç dakika çalmak için
kendimi erkekler tuvaletinden gizlice çıkarken buluyor
ve asla yeterli zamanım olmayacağını fark ediyorum.
Çünkü imzayı attığımda neyi yitireceğimi biliyordum:
(İzleyici) zaman.
Benim vaktim dokuzdan önce ve beşten sonra hayatta
ve bazı geceler saat dokuzu çok geçerken oradaydım.
Bu yüzden arkadaşlarımla geçirecek vaktim olmadı.
Parayı kovalamama rağmen
her nedense harcayabileceğimden fazlasına sahip olmadım.
Sonunda meşgul günlerimizden birkaç günü alıp çıkarabildiğimizde,
sadece ortak bir noktada bir araya gelir,
dakikaları bağışlar,
sıkıntılı varoluşlarımızın iğrenç kısımlarını tartışarak
giriş ve çıkış saatlerini kaydedip hapis cezası çekerek
bir arada var oluruz.
Mahkumlar kum saatinin içinde hapsolmuşlardır.
Kum fırtınası gibi ihtimallerin içinde boğularak
geçmişe gidebilmeyi dileyerek
zamanın armağanını takdir etmek için zaman harcayarak bunu kendimize hatırlatıyoruz.
Şu anda, tüm zaman aşımları boyunca
sahnedeki zaman, stüdyodaki zaman,
zaman ve tekrar zaman, kötü zamanlama,
merak etmekle harcanan dalgın zaman,
"Bu kez şans yüzüme gülecek mi
veya havlu mu atmalıyım, yoksa istifa edip durumumu mu düzeltmeliyim?
Kaybedilen zamanları telafi etmek için boşa geçen zamanları mı kovmalıyım?"
Daha dün gökyüzüne baktım ve bir işaret gördüm.
Teknoloji, eğitim, eğlence, tasarım
ve organizasyon, zihinlerdeki fikirlere özgüdür.
Bence
bu...
zamanla ilgilidir.
(Alkış) (Tezahürat)