Elke presentatie moet deze dia bevatten.
(Gelach)
Mooi, niet?
Zie je?
Al die punten, al die lijnen.
Ongelooflijk.
Dit is het netwerk.
In mijn geval is het netwerk belangrijk geweest in de media,
omdat ik mensen verbind.
Is het niet verbazingwekkend?
Daardoor verbind ik mensen.
En ik heb dat gedaan
op allerlei manieren.
Ik laat mensen bijvoorbeeld hun stofzuigers optutten.
(Gelach).
Ik organiseer projecten zoals de Aardsandwich,
waar ik mensen vraag
om tegelijk
twee sneetjes brood
perfect tegenover elkaar op de aarde te plaatsen.
Mensen begonnen brood neer te leggen ter ere hiervan,
en uiteindelijk slaagde een team erin
tussen Nieuw-Zeeland en Spanje.
Echt ongelooflijk. De video staat online.
Ik maak verbinding met mensen in projecten
zoals YoungmeNowme bijvoorbeeld.
In YoungmeNowme vroegen we het publiek
een foto van henzelf uit hun kindertijd te vinden
en opnieuw zo te poseren als volwassene.
(Gelach)
Dit is dezelfde persoon --
bovenaan: James, onderaan: Julia.
Frappant.
Dit was een geschenk voor Moederdag.
(Gelach)
Bepaald akelig.
(Applaus)
(Gelach)
Mijn favoriete foto, die ik niet kon vinden,
is een foto van een vrouw van ongeveer 30
met een kleine baby op haar schoot,
en de volgende foto is een man van 110 kilo
met een klein oud vrouwtje dat over zijn schouder piept.
Dit project veranderde de manier
waarop ik nadacht over verbinding maken met mensen.
Dit project heet Ray.
Dit gebeurde er: ik kreeg een geluidsfragment toegestuurd
en ik had er geen idee van wie het had gemaakt.
Iemand zei: "Dit moet je horen."
En dit is wat ik kreeg.
Opname: Hallo, mijn naam is Ray,
en gisteren belde mijn dochter mij
omdat ze overstuur was
over dingen die op haar werk gebeurden,
die haar nogal oneerlijk leken.
Ze was over haar toeren en belde om troost,
en ik wist niet echt wat ik moest zeggen,
omdat we met zoveel ellende te doen hebben in onze maatschappij.
Dus schreef ik gewoon dit lied voor haar,
om haar wat aan te moedigen
bij het omgaan met stress en druk op het werk.
Ik besliste het op het internet te zetten
voor iedereen die stress heeft op het werk
om jullie te helpen omgaan met wat je op je werk meemaakt.
Het liedje gaat zo.
♫ Ik geef dadelijk iemand een schop onder zijn kont ♫
♫ Oh, ik geef dadelijk iemand een schop onder zijn kont ♫
♫ Oh, als je me niet met rust laat ♫
♫ zal je me naar huis moeten sturen ♫
♫ Want ik geef dadelijk iemand een schop onder zijn kont ♫
Misschien kan je dat niet luidop zingen,
maar je kan het voor jezelf neuriën, en jij kent de woorden.
Put er maar kracht uit straks op je werk.
OK. Sterk blijven. Vrede.
Ze Frank: Dus -- Ja.
Nee, ssst. We moeten snel gaan.
Dit ontroerde mij.
Dit is ongelooflijk. Dit was verbinding maken.
Dit was op afstand
beseffen dat iemand iets voelt,
ze willen raken op een bijzondere manier,
door media te gebruiken, het online te zetten
en te beseffen dat er een grotere impact was.
Dit was ongelooflijk. Dit is wat ik wilde doen.
Dus het eerste wat ik dacht was: we moeten hem danken.
En ik vroeg mijn publiek: "Luister naar dit audiomateriaal.
We moeten het remixen. Hij heeft een fantastische stem.
Het staat in de toonaard van B-klein.
En ik moet er iets mee doen."
Honderden remixes kreeg ik -- allerlei pogingen.
Eén ervan sprong eruit.
Hij was van een kerel genaamd Goose.
Remix: ♫ Ik geef dadelijk iemand een schop onder zijn kont ♫
♫ Oh, ik geef dadelijk iemand een schop onder zijn kont ♫
♫ Oh, als je me niet met rust laat ♫
♫ zal je me naar huis moeten sturen ♫
♫ Want ik geef dadelijk iemand een schop onder zijn kont ♫
♫ Ik geef dadelijk iemand --♫
ZF: Fantastisch. Dat was dus ongelooflijk.
Dat liedje -- (Applaus) Dank jullie wel.
Iemand zei me dat dat liedje werd gespeeld op een baseballwedstrijd
in Kansas City.
Uiteindelijk
werd het één van de top downloads
van een hoop muziekdownloadsites.
Dus zei ik: "Laten we dit in een album bijeenbrengen."
Het publiek kwam samen en ontwierp een hoes.
Ik zei: "Als je het allemaal hierop zet, zal ik het hem gaan afleveren,
als jullie kunnen uitvissen wie deze man is."
Want ik had alleen zijn naam, Ray,
en dit streepje muziek,
en het feit dat zijn dochter overstuur was.
Op twee weken tijd vonden ze hem.
Ik kreeg een email waarin stond:
"Hallo, ik ben Ray.
Ik hoorde dat je me zocht."
(Gelach)
En ik schreef: "Ja, Ray,
het zijn twee interessante weken geweest."
En dus vloog ik naar St. Louis
en ontmoette Ray.
Hij is predikant.
(Gelach)
Onder andere.
In elk geval, kijk hier,
het doet me hieraan denken,
een bord dat je in Amsterdam op elke straathoek ziet.
Het is een soort metafoor voor de virtuele wereld.
Ik kijk naar deze foto, en hij lijkt echt geïnteresseerd
in wat er met die knop gebeurt,
maar hij lijkt niet geïnteresseerd in de straat oversteken.
(Gelach)
Dat doet me hieraan denken.
Overal op straathoeken kijken mensen naar hun mobieltjes.
Je kan dat gemakkelijk afdoen
als een soort nare trend
in de menselijke cultuur.
De waarheid is
dat het leven daar geleefd wordt.
Als ze lachen --
juist, je ziet mensen stoppen --
plots wordt het leven daar geleefd,
ergens in dat rare, dichte netwerk.
Dat is het, zie je, voelen en gevoeld worden.
Het is de fundamentele kracht
waar we allen naar zoeken.
We kunnen allerlei omgevingen bouwen
om het wat gemakkelijker te maken,
maar wat we uiteindelijk proberen te doen
is verbinding te maken met een andere persoon.
Dat zal niet altijd gebeuren in fysieke ruimtes.
Dat zal nu gebeuren in virtuele ruimtes.
We moeten dat meer in de vingers krijgen.
Ik denk aan de mensen die al die technologie in het net inbouwen.
Velen zijn niet zo goed
in verbinding maken met mensen.
Dit lijkt op iets wat ik deed
in de derde klas.
(Gelach)
Hier is dus een reeks projecten
van de laatste jaren,
waarin ik inspiratie haalde uit pogingen
om dichte verbinding echt te vergemakkelijken.
Soms zijn het heel simpele dingen.
Een Kindertijd-Wandeling, dat is een project
waarbij ik mensen vraag om zich een wandeling te herinneren
die ze als kind keer op keer maakten
en die betekenisloos was,
zoals de weg naar de bushalte, naar het huis van een buur -
en die in Google Streetview te doen.
Ik beloof je,
als je die weg gaat in Google Streetview,
dan komt er een moment
dat er iets terugkomt
en je in het gezicht slaat.
Ik heb die momenten verzameld,
de foto's in Google Streetview
en vooral de herinneringen.
"Ons gesprek begon met ik die zei 'Ik verveel me,'
en zij die antwoordde 'Als ik me verveel eet ik pretzels.'
Ik herinner het me goed omdat dit vaak voorkwam."
"Meteen nadat hij mij en mijn broer had gezegd
dat hij van mijn moeder zou scheiden,
weet ik dat ik naar een supermarkt ging
en een cherry cola kocht."
"Ze gebruikten akelig artistieke beelden,
een close-up van de schoenen van Chad midden op de snelweg.
Ik veronderstel dat de schoenen uitvielen toen hij werd geraakt.
Hij was een keer bij ons blijven slapen en had zijn hoofdkussen achtergelaten.
Er stond "Chad" op, geschreven met magic marker.
Hij stierf lang nadat hij dat kussen achterliet bij ons thuis,
maar we hebben het nooit teruggegeven."
Soms zijn ze wat abstracter.
Dit is Pijnpak.
Onmiddellijk na 11 september vorig jaar
dacht ik na over pijn en hoe we die verjagen,
hoe we die uit ons lichaam snijden.
Dus ik opende een hulplijn
waar mensen berichten van hun pijn konden achterlaten,
niet noodzakelijk over die gebeurtenis.
Mensen belden en lieten boodschappen als deze achter.
Opname: OK, hier is iets.
Ik ben niet alleen,
en ik ben geliefd.
Ik ben een echte gelukzak.
Maar soms voel ik me echt alleen.
Als ik me zo voel
kan zelfs de kleinste daad van vriendelijkheid
me aan het huilen krijgen.
Zoals mensen in supermarkten
die zeggen: "Leuke dag nog,"
als ze me per ongeluk in de ogen kijken.
ZF: Dus ik nam die berichten
en vormde ze met hun goedkeuring om tot MP3's.
Ik gaf ze aan sound editors
die korte sounds maakten,
enkel met die berichten.
Die gaven we aan DJ's,
die honderden liedjes hebben gemaakt
met dat bronnenmateriaal.
(Muziek)
We hebben geen tijd om er veel van te spelen.
Je kan het online bekijken.
"Van 52 naar 48 met liefde"
was een project rond de tijd van de laatste verkiezing,
toen McCain en Obama allebei,
in hun toespraken na de verkiezing, over verzoening praatten.
En ik dacht: "In godsnaam,
hoe ziet dat eruit?"
Dus dacht ik: "Laten we het gewoon proberen.
Laten we mensen vragen borden over verzoening op te steken."
Dat gaf een paar mooie resultaten.
"Ik heb blauw gestemd. Ik heb rood gestemd.
Samen, voor onze toekomst."
Dit zijn erg schattige dingetjes.
Sommige kwamen van de winnende partij.
"Beste 48, ik beloof naar je te luisteren, voor je te vechten, je altijd te respecteren."
Sommige kwamen van de partij die net had verloren.
"Van een 48 aan een 52. Moge de leiding van je partij evenveel klasse hebben als jij,
maar ik betwijfel het."
De waarheid was dat toen dit populair begon te worden,
enkele rechtse blogs en message boards
dit een beetje betuttelend vonden,
waar ik kon inkomen.
En dus begon ik ontstellende hoeveelheden haatmail te krijgen,
zelfs doodsbedreigingen.
Eén man in het bijzonder bleef me vreselijke berichten schrijven.
Hij was verkleed als Batman.
Hij zei: "Ik ben verkleed als Batman om mijn identiteit te verbergen."
Voor het geval ik zou denken dat de echte Batman
me zocht.
Toen voelde ik me al wat beter.
"Oef, hij is het niet."
Wat ik deed --
Jammer genoeg koesterde ik al die
vreselijke ervaring en pijn vanbinnen,
en het begon aan mijn psyche te knagen.
Ik beschermde het project ertegen, besefte ik.
Ik wilde deze bijzondere, kleine groepjes foto's
niet laten bezoedelen.
Ik nam dus al die e-mails
en verzamelde ze in iets dat Angrigami heet,
een origami template
gemaakt van dit soort lage dingen.
Ik vroeg mensen om mij mooie dingen te sturen
gemaakt van de Angrigami.
(Gelach)
Dit was het emotionele moment.
De oom van één van mijn kijkers stierf
en hij besliste het te gedenken met een stuk haat.
Het is verbazend.
Het laatste waar ik jullie over vertel is een reeks projecten
genaamd "Liedjes die je al kent",
waar het idee was --
Ik probeerde in het reine te komen
met bepaalde emoties in groepsprojecten.
Eén ervan lag nogal voor de hand.
Een man zei dat zijn dochter 's nachts bang was.
Kon ik een lied schrijven voor zijn dochter?
Ik zei: ja,
ik zal een mantra schrijven die ze voor zichzelf kan zingen,
om zichzelf te helpen inslapen.
Dit was "Bang".
(Video) ♫ Dit is een lied dat ik zing als ik ergens bang voor ben ♫
♫ Ik weet niet waarom, maar het helpt me de angst te overwinnen ♫
♫ De woorden van het lied helpen me vooruit ♫
♫ En op één of andere manier overwin ik ze ♫
♫ Ik ben tenminste niet beroerd in het leven ♫
♫ Ik blijf proberen ondanks ♫
♫ Ik ben tenminste niet beroerd in het leven ♫
♫ Ik blijf proberen ondanks ♫
♫ Dit is een lied dat ik zing als ik ergens bang van ben ♫
OK, ik heb dat lied geschreven. Dank jullie wel.
Het leuke is dat hij op een keer langs de kamer van zijn dochter kwam
en ze dat lied voor zichzelf aan het zingen was.
Ik dacht dus: "Fantastisch. Dit is super."
Toen kreeg ik dit bericht. Er zit een verhaal aan vast.
Ik heb niet veel tijd.
Het idee was dat ik op een bepaald moment
een project deed dat heette "Facebook Ben Ik Ben Jij",
waar ik wilde ervaren wat het was
om te leven als een andere persoon.
Ik vroeg mensen dus me hun gebruikersnaam en paswoord te sturen.
Ik kreeg er veel, zo'n 30 in een half uur tijd.
Ik sloot dat deel af.
Ik koos twee mensen die ik wilde zijn,
en ik vroeg hen me beschrijvingen te sturen
van hoe te handelen zoals zij op Facebook.
Eén persoon stuurde mij een zeer gedetailleerde beschrijving.
De andere niet.
De persoon die het niet deed was, zo bleek,
pas verhuisd naar een nieuwe stad en had een nieuwe baan.
Mensen schreven me dus en zeiden: "Hoe bevalt de nieuwe baan?"
Ik dacht: "Weet ik niet.
Ik wist niet dat ik er een had."
Maar diezelfde persoon, Laura,
mailde me even na dat project.
Ik voelde me slecht omdat ik het niet goed had gedaan.
Ze zei: "Ik ben echt bang, ik ben pas verhuisd, heb een nieuwe baan,
en ik heb een hoop angsten."
Ze had het "Bang"-lied gezien en vroeg of ik iets kon doen.
Ik vroeg haar: "Hoe voelt het als je je zo voelt?"
Ze schreef een soort beschrijving
van hoe het voelde om deze angst te hebben.
En wat besliste ik te doen.
Ik zei: "OK, ik zal erover nadenken."
In de achtergrond begon ik mensen dit te sturen.
(Audio) ♫ Hey ♫
♫ Je bent OK ♫
♫ Alles komt goed ♫
Ik vroeg mensen
of ze wat van audio kenden,
genoeg om mee te zingen met het liedje, met een koptelefoon op,
zodat ik enkel hun stem zou krijgen.
Ik kreeg dit soort dingen terug.
♫ Hey ♫
♫ Je bent OK ♫
♫ Alles komt goed ♫
ZF: Dat is één van de betere.
Maar wat super is: naarmate ik er meer en meer kreeg,
had ik plots 30 tot 40 stemmen van over de hele wereld.
Als je ze samenvoegt, gebeurt er iets magisch,
iets echt ongelooflijks.
Ik had plots een koor van over de hele wereld.
Wat echt super was is dit. Ik deed dit alles in de achtergrond,
en Laura stuurde me een herinneringsberichtje omdat er een maand voorbij was.
Ze zei: "Ik weet dat je me vergeten bent.
Ik wilde je gewoon bedanken omdat je het wilde overwegen."
Enkele dagen later stuurde ik haar dit.
(Audio) ♫ Op dit moment voelt het alsof ik het licht ben vergeten aan te doen ♫
♫ Dingen die er zo goed uitzagen gisteren ♫
♫ zijn nu grijstinten ♫
♫ Het lijkt alsof de aarde draait ♫
♫ Terwijl ik stilsta ♫
♫ Of misschien draai ik, ik weet het niet ♫
♫ En dan zeg jij ♫
♫ Hey ♫
♫ Je bent OK ♫
♫ Alles komt goed ♫
♫ Adem gewoon ♫
♫ En nu zingen de woorden ♫
♫ Hey ♫
♫ Je bent OK ♫
♫ Alles komt goed ♫
♫ Adem gewoon ♫
♫ Nu zingt iedereen ♫
♫ Hey ♫
♫ Je bent OK ♫
♫ Alles komt goed ♫
♫ Adem gewoon ♫
♫ Hey ♫
♫ Je bent OK ♫
♫ Alles komt goed ♫
♫ Adem gewoon ♫
♫ Hey ♫
♫ Je bent OK ♫
♫ Alles komt goed ♫
♫ Adem gewoon ♫
Dank jullie wel.
(Applaus)