Haziran 2014'tü.
30 yaşındaydım.
Doktorun ofisinden bir çağrı aldım.
Test sonuçlarım gelmişti.
Yemek molamda onu görmeye gittim ve doktorum bana,
göğüs kanseri olduğum için çok üzgün olduğunu söyledi.
Ona inanmak istemedim ve ilk başta inanmadım.
Anlarsınız ya, ben bir avukatım ve kanıta ihtiyacım vardı.
Bu yüzden size bunu söylemekten çok utanıyorum,
ayağa kalktım ve doktorumun oturduğu yere kadar gittim,
omzunun üzerinden bakabileyim ve önündeki sayfada
ne yazılmış kontrol edebileyim diye.
(Gülüşmeler)
Kötü huylu karsinom.
Fakat, hala inanmak istemeyerek dedim ki:
"Şimdi, kötü huylu karsinomun kanser olduğuna emin misiniz?"
(Gülüşmeler)
Bana, emin olduğunu söyledi.
İşe döndüm, kanserim yayılmış mı görmek için daha fazla
test yaptıracağım dönemde yapılması gereken acil işlerimi teslim ettim.
Fakat o anda, iş önceliğim değildi.
Aileme ve arkadaşlarıma kanser olduğumu
nasıl söyleyeceğimi düşünüyordum.
Onların durumun ne kadar kötü olduğuna, iyileşebileceğime ilişkin sorularına
nasıl cevap verecektim,
cevabını kendim bile bilmezken.
Eşim ve benim bir aile kurmak için
bir fırsatım olacak mıydı merak ediyordum.
Ve anneme nasıl söyleyeceğimi çözmeye çalışıyordum.
Annem bana hamileyken göğüs kanserine yakalanmıştı.
Nasıl hissettiğimi bilebilirdi.
Beni neyin beklediğiyle ilgili bir fikri olabilirdi.
Ama onun kanser deneyimini tekrar yaşamak zorunda kalmasını da istemiyordum.
O zamanlar kıymetini bilmediğim şey ise,
tedavimde ve iyileşmemde büyük bir rol oynayacak olan işimdi.
Çalışma arkadaşlarım ve işim,
bir istatistikmişim gibi hissedebileceğim zamanlarda
beni değerli ve insan hissettirenlerdi.
Birçok zor kişisel kararla ve birçok belirsizlikle
uğraştığım zamanlarda bana bir rutin ve istikrar sağlayan
yine işim olacaktı.
Mesela, ne tür bir meme rekonstrüksiyonu olacağım gibi.
Ve bu gibi zamanlarda,
ailemin ve arkadaşlarımın desteğine başvurabileceğimi düşünebilirsiniz.
Ve evet, tabii ki başvurdum.
Fakat, sonuç olarak iş arkadaşlarım
günlük yaşamımda büyük bir rol oynayanlardı.
Beni güldürenler yine onlardı.
Anlayacağınız, epey samimi bir takımdık
ve gerçekten de iyi şakalar yapıyorduk.
Mesela, birinin bana saçımın nasıl bu kadar
parlak ve muhteşem olduğunu sormasına kulak misafiri oldular.
Onun tabii ki de bir peruk olduğunu bilmiyorlardı.
Ve bilirsiniz baya da güzel bir peruktu,
sabahları hazırlanmamı çok kolaylaştırdı.
(Gülüşmeler)
Bunun gibi zamanlarda onların desteğinin ne anlama geldiğini anladım
ve bu çevrem olmadan ne yapacaktım merak ettim.
Çok fazla kişiyle konuştum, özellikle kadınlarla,
bu çevreye sahip olma şansı olmayanlarla,
çünkü onların tedavisi boyunca çalışma fırsatı yoktu.
Ve bunun birkaç nedeni var.
Fakat bence bu çoğunlukla aşırı ataerkil işverenlerden geliyor.
Bu işverenler işten uzaklaşıp kendine odaklanmanı istiyor.
Ve daha iyi olduğunda geri dönmeni.
Bu tür cümleler kullanıyorlar.
Ve bu yanıtlar iyi niyetliyken,
bana sağlayacağı faydaları bilirken,
beni inanılmaz derecede hayal kırıklığına uğratan
insanların çalışamayacağımı veya çalışmamam gerektiğini söylediği zamandı,
onların yapmamı istediği ve fiziksel olarak yapabileceğim zamanda.
Bu yüzden, birine kanser teşhisi konulduğu zaman
işvereninin ne yapması gerektiğini araştırmaya başladım.
Avustralya yasasında kanserin bir engel olarak değerlendirildiğini buldum.
Eğer normal işlerini yerini getiremiyorsan
işverenin Engelli Ayrımcılığı Yasası'na göre
çalışmaya devam edebil diye
iş sözleşmene göre uygun ayarlamalar yapmak zorunda.
Bu uygun ayarlamalar bana nasıl görünecek?
Teşhisimin iş üzerinde yaratacağı kesin etkileri biliyordum.
Tıbbi randevular iş saatleri sırasında olacaktı
ve cerrahi işlemlerden sonra iyileşmek için zamana ihtiyacım olacaktı.
Yine, tipik bir avukat olduğumdan,
tedaviden ne beklediğim üzerine bir durum tespiti yaptım.
Kuşkusuz ki bunun birçoğu Doktor Google üzerinden oldu,
en iyi hareketim değildi ve bunu kimseye tavsiye etmiyorum.
(Gülüşmeler)
Bütün fiziksel yan etkilere hazırken
beni asıl korkutan şey, kemo beyin denen şeydi.
Kemo beyin kendini hafıza kaybı,
konsantrasyonda zorluk
ve problemleri çözmede zorluk olarak gösterir.
Ve eğer bu bana olsaydı,
avukat olarak işimi nasıl yapacağımı merak ettim.
İşi bırakmak zorunda mı kalacaktım?
Ve nasıl etkilendiğimi bilmediğim halde,
çalışma düzenlemelerimde makul ayarlamalar hakkında
yöneticimle nasıl bir tartışma yapabilirdim?
Önceden somut bir plan şart koşan yerine,
işlerin nasıl gittiğini görmekten mutlu olan
destekleyici bir yöneticiye sahip olduğum için şanslıydım.
Bu makul ayarlamalar konseptinden
haberdar olmasa bile
ona göre, sadece sağduyulu olduğu için şanslıydım.
Fakat bunun herkes için sağduyu olmadığını öğrendim.
Herkes onları nasıl etkileyeceğini ve kısıtlamalarının ne olduğunu
öğreneceği tedavilerden geçiyordu.
Ve bunun için ayarlamayı öğrenecekler.
Benim için, tedavinin kendisi hakkında öğrendiğim ipuçları ve kısayollar vardı,
mesela kemoya gitmeden önce,
hemşirelerin damarlarını bulmalarına yardımcı olduğu için
susuz kalmadığından ve sıcak olduğundan emin olmalısın.
Ve kemodan önce veya sonra
favori yiyeceğini yemediğinden emin ol,
çünkü onu kusacaksın
ve ona bir daha bakmak bile istemeyeceksin.
(Gülüşmeler)
Ben bunu zor yoldan öğrendim.
Ve sonra iş akışımı düzenlemek için ipuçları vardı.
Kemoyu pazartesi sabah ilk iş olarak ayarladım.
Kanser tedavi unitesini terk ettikten sonra,
sis ekranı gelmeden ve tekrar hasta hissetmemden önce
yaklaşık dört saatim olduğunu biliyordum.
Bu zamanı gelen kutumu boşaltmak ve acil aramaları yapmak için kullanacaktım.
Hastalığın en kötü kısmı yaklaşık 48 saat içinde gitmiş oluyor.
Ve sonra evden işe geri girerim.
Tedavi sürerken neleri beklemem gerektiğini biliyordum.
İş ortaklarımla yapabileceklerim
ve yapabildiğim zaman çerçeveleri
hakkında makul beklentiler belirledim.
Fakat sıra birşeyler rica etmeye gelince seslerindeki tereddütü
hala hatırlayabiliyorum.
Ve benden kesin bir zamana kadar bir şey yapmamı istediklerinde.
Bana güvenin, bu insanlar
düzgün bir son gün belirleme konusunda korkan kişiler değiller.
(Gülüşmeler)
Zor bir tedavi sürecinden geçerken üzerime ekstra basınç koymak
istemedikleri izlenimine kapıldım.
Ve ben bu duyguları takdir ederken,
aslında son günlere ihtiyacım vardı.
Benim için bu, kontrol altında kalamayacak
bir sürü şey varken benim kontrolümde olan
ve kontrolüm altında kalabilen bir şeydi.
Ve evden çalışıyordum,
iki Avustralyalı erkek ve kadından birine 85 yaşında kanser tanısı konacakken,
işverenlerimizin şu anki yaşımızda
makul düzenlemeler
kavramını nasıl kullanmaları gerektiğini düşünüyordum.
Daha ileriki yaşlarda daha fazla çalışmaya devam ettikçe,
iş gücündeyken ciddi bir hastalığa yakalanma ihtimalimiz
artıyor.
Ve teknoloji her yerde ve her zaman çalışmamıza izin veriyor,
makul düzenlemeler artık fiziksel olarak
fiziksel bir ortamda çalışmaya
devam edip etmeyeceğine bağlı değil.
Makul düzenlemeler
daha güzel olsa da, daha uzun molalar veya daha rahat koltuklarla
alakalı değiller.
En azından,
aile sorumlulukları olan kişiler için olduğu gibi,
diğer senaryolar için geliştirdiğimiz
esneklik politikalarını ve stratejilerini uygulamak zorundayız.
Ancak, bir yöneticinin ilk cevabı
“Ah hayır, daha iyi olana kadar işe geri dönme” olduğunda,
insanların makul ayarlamaların nasıl görünebileceği konusunda bir
konuşma yaptıklarından nasıl emin olabiliriz?
Ve benim için bir ışık yandı.
İşverenlerin çalışanları ile
bu konuşmaları yapmaları zorunlu olmalı.
Ve benim gibi tedavi sürecinde gerçekten çalışma imkanı olan
insanlardan öğrenilenler,
daha geniş bir alanda paylaşılmalı.
Ve bu konuşmalara yol gösterecek daha neler yapılabilir diye düşündüm,
ardından harika meslektaşlarımdan biri olan Camilla Gunn
''Kanserle Çalışma'' denen bir araç geliştirdi.
Bu araç teşhis koyulmuş kişiler için bir sistem sağlıyor;
onların müdürleri, bakıcıları ve çalışma arkadaşlarının kanser hakkında
bir konuşma yapmalarını ve çalışma desteği göstermelerini sağlıyor.
Camilla ile birlikte diğer kuruluşlara bu araç hakkında
konuşmak ve konuşma sürecinde
yardımcı olmasını anlatmak için gittik,
çünkü bazen gerçekten tuhaf konuşmalar oluyor.
Ve şunu söylemekten memnunum; bu aracın kavranması artıyor.
Bir kişi hasta olduğunu söylediğinde
ve işlerini nasıl etkileyeceğini bilmediklerinde
bir müdürün cevabı ne olmalı?
Şöyle olmalı:
''Yapabildiğin ve istediğin kadarıyla,
tedavi sürecinde çalışmaya devam edebilmen için
sana bir düzenleme yapmayı çok isteriz.''
Ciddi hastalıklara sahip insanları uzaklaştırmak yerine
pozitif bir şekilde
onları iş gücünde tutmak için çabalamalıyız.
Size hikayemi anlattım çünkü tedavi sürecinde
çalışmanın sunduğu faydaları bilmenizi istedim.
Eğer tedavi gören birinin sıkıldığını,
kırılgan olduğunu ve sürekli kustuğunu düşünüyorsanız;
algılarınızı değiştirmenizi istiyorum.
Ve evet, bu şeyler bazen doğru olabiliyor,
zamanın çoğunda değilse bile,
fakat her zaman yaptığım kadar
kendimi işe itmem için kararlıydım.
Ve ben bunu yapabildim çünkü, işverenim bu seçeneği sundu.
Her şeyden önemlisi bunu söylüyorum çünkü,
bir kişiye görünürde seçenek sunmak her zaman
o kişiye teklif sunulduğu veya onun cesaretlendirildiğini göstermez.
Ve bu olmalı.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)