( آهنگ)
گاهی اوقات٬ وقتی در یک پرواز طولانیام،
به همهی این کوهها و دشتها خیره میشوم
و سعی میکنم که سرم را به اطراف بچرخونم و بفهمم که چقدر زمین ما بزرگ و پهناوره.
و سپس به خاطر میآورم یه چیزی هست که هر روزمی ببینیم،
که دقیقا صد میلیون زمین درون آن جا میگیره.
خورشید بطور باورنکردنی بزرگ به نظر مییاد،
اما در طرح عظیم هستی، خورشید سرسوزنی بیش نیست،
یکی از حدود ۴۰۰ میلیون ستاره در کهکشان راه شیری است،
که میتونید در یک شب صاف بصورت مه سفیدرنگی در پهنهی آسمان آن را ببینید.
و بیش ازآن اینکه،
احتمالاً بیش از ۱۰۰ میلیارد کهکشان توسط تلسکوپهای ما قابل شناساییاند،
بنابراین اگر هر ستاره به اندازه یک شنریزه باشه،
کهکشان راه شیری تقریباً مساحتی به اندازه ۳ مترمکعب از سواحل زمین را با شنهایش پوشش میده.
وکل زمین با اندازه کافی ساحل نداره که نمایانگر همه ستارهای جهان هستی باشه.
چنین ساحلی میبایستی صدها میلیون کیلومتر ادامه داشته باشه.
پناه بر تو ای استفان هاکینگ، این که یه عالمه ستاره است.
هر چند امروزه او و سایر فیزیکدانان بر این باورند
که واقعیت بطور غیر قابل تصوَری بزرگتر از اینهاست.
اول از همه ، منظورم اینه که این ۱۰۰ میلیون کهکشان درمحدوده تلسکوپهای ما، احتمالا بخش کوچکی از کل کهکشانها هستند.
فضا با سرعت فزاینده ای درحال گسترش است.
و اکثریت قریب به اتفاق کهکشانها به سرعت از ما جدا میشوند وشاید هرگز نور آنها به ما نرسد.
با این حال، واقعیت فیزیکی ما در اینجا، بر روی زمین ارتباط تنگاتنگی با این فواصل، کهکشان نامرئی دارد.
ما میتونیم اینها را بخشی از جهانمان فرض کنیم
آنها یک عمارت غولپیکر را ساخته اند،
که از قوانین فیزیکی مشابهی پیروی میکنند و همه ساخته شده از اتمها، الکترونها،
پروتنها، کوارک ها، و نوترونهای مشابهی هستند که من و تو از آنها ساخته شده ایم.
با این حال، نظریه های جدید فیزیک،
از جمله نظریهای به نام نظریهی ریسمان،
اینو مطرح می کنه که جهان های بیشمار دیگری نیز میتوانند باشند،
که ازانواع دیگری از ذرَات ساخته شده اند،
با ویژگیهای متفاوت، که از قوانین دیگری پیروی میکنند.
بیشتر این جهانها هرگز حیات را پشتیبانی نمیکنند،
ممکنه دریک نانو ثانیه مثل برق موجودیت یافته و مثل برق نیز نابود شوند،
ولی با این وجود، آنها متحد و پیوسته اند،
آنها متا جهان عظیم وگستردهای را از جهانهای بالقوه ایجاد کردهاند.
تا ۱۱ بُعد، خصیصه شگفتآوریست فراتر از تخیل رام نشدنی ما.
و نسخهی اصلی نظریهی رشتهها٬ پیش بینی میکند
که متا جهان متشکل از ده تا پانصد جهان است.
و این عددِ «یک» است که به دنبالش پانصد صفر قرار میگیرد،
این عدد آنقدر بزرگ است که اگر هر اتم در جهان قابل مشاهده ما، خودش یک جهان داشت
و همه اتمها در همه این جهانها، هرکدام جهان خودشان را داشتند،
و شما آن را برای دو دوره دیگر تکرار میکردید،
همچنان شما یه جزء کوچکی از کل بودید---
یعنی، یک تریلیون تریلیون تریلیون تریلیون تریلیون تریلیون تریلیون تریلیون تریلیون تریلیون تریلیون تریلیون تریلیون تریلیون تریلیونیم.
اما هنوز این عدد در مقایسه با عدد دیگری بسیار کوچک است: بینهایت.
برخی از فیزیکدانان بر این گمانند که زنجیره زمان- فضا قطعا بی نهایت است
و شامل تعداد نامحدودی از جهانها با ویژگیهای متفاوت است که آنها را «پاکِت یونیورس» مینامند.
حالا مغزتون چطوره؟ سرتون سوت نمیکشه؟
اما نظریه کوانتوم اطلاع کاملا" جدیدی را به آن اضافه میکند.
منظورم اینه که این نظریه بدون شک به اثبات رسیده،
ولی تفسیر آن گیج کننده است.
برخی از فیزیکدانان فکر می کنند٬ گیج کنندگی آن وقتی از بین میرود
که تصور کنید تعداد زیادی از جهان های موازی
در هر لحظه ایجاد میشوند،
و بسیاری ازآن جهانها در واقع بسیار شبیه دنیایی که ما در آن هستیم باشند،
در آن صورت شامل نسخه های متعدد از شما خواهد بود.
در یکی از این جهانها، شما با درجه ممتاز فارغ التحصیل شده وبا فرد رویاهایتان ازدواج میکنید.
و در جهانی دیگر،اینطور نیست.
هنوز دانشمندانی هستند که میگویند،این بی معناست.
تنها پاسخ معنی دار به این سوال که چند جهان وجود دارد، همان یک جهان است.
تعداد معدودی از فلاسفه و عرفا ممکنه مجادله ای کنند مبنی بر اینکه حتی جهان ما هم یک توهم است.
خُب همانطور که میتونید ببینید،
در حال حاضر هیچ توافقی بر روی این سوال نیست،
حتی به هم نزدیک هم نیستند.
همه آنچه که ما میدانیم این است که پاسخ٬ چیزی بین صفر تا بینهایت است.
خوب، حدس میزنم یک چیز دیگر را هم میدونیم:
و اون اینه که زمان خیلی جالبی برای مطالعه فیزیکه.
شاید ما درحال تجربهی بزرگترین تغییرِ مفاهیم ونظام فکری درعلم که بشریت تاکنون دیده، باشیم.