Herkesin bir hikayesi vardır
ve bu hikaye,
bugün bizi biz yapan bölümlerle doludur.
Bu hikayenin ilk bölümleri
bazen bizi en çok tanımlayanlardır.
ABD Hastalık Kontrol Merkezi
ülkemizdeki çocukların yarısından fazlasının
en az bir ya da iki tür çocukluk travması yaşadığını tahmin ediyor.
Bu sorun kalıcı etkilere sahip olabilir.
Öğrenciler ve öğretmenler için
konuşma ve savunma yapma şansı elde etmeye başladığımda,
kendimi çocukluk travması hakkında konuşabilecek
özel bir pozisyonda buldum.
Ama önce, bir seçim yapmak zorundaydım.
Karar vermeliydim.
Sadece hayatımın aydınlık ve parlak kısımlarını mı paylaşmak istiyordum,
bilirsiniz sosyal medyaya koyduğumuz
hepimizi mükemmel gösteren o kısımlar,
yoksa kendimi savunmasız bırakıp
açık bir kitap hâline mi gelmek istiyordum?
Karar oldukça açıktı.
Bir çocuğun hayatında bir fark yaratmak için
şeffaf olmalıydım.
Böylece, kişisel hikayemi anlatmayı seçtim.
Ve bu hikaye; beni seven, bana bakan
ve beni büyüten insanlarla dolu.
Ve atlatmama ve iyileşmeme yardım eden insanlarla...
Aynısını yapmaları için diğerlerine yardım etme sırası şimdi bende.
Okula ilk başladığımda normalliğin resmiydim.
İyi bir aileden geliyordum,
her zaman güzel giyinirdim,
yüzümde gülümsemem vardı,
okul için hazırdım.
Ama benim hayatım normal olmak dışında her şeydi.
Bu zamanlar, çoktan cinsel istismarın bir kurbanı haline gelmiştim.
Ve hâlâ devam ediyordu.
Ailem bilmiyordu
ve başka kimseye anlatmamıştım.
Okula başladığımda, orası benim güvenli alanım olacakmış gibi hissettim.
O yüzden heyecanlıydım.
Öğretmenim ile tanıştığımdaki dehşetimi hayal edin:
Bay Randolph.
Bay Randolph beni taciz eden kişi değildi.
Ama Bay Randolph,
beni hayatımda en çok korkutan her şeyin simgesiydi.
Bir adamla yalnız kaldığım pozisyonlardan kendimi kurtarabilmek için
kendimi koruma tekniklerine çoktan başlamıştım.
İşte, öğrenci olarak ben,
bir adamla bir yıl boyunca
her gün bir sınıfta olacaktım.
Korkuyordum, ona güvenmiyordum.
Ama biliyor musunuz,
Bay Randolph, benim en büyük koruyucum hâline gelecekti.
Ama başlangıçta,
onu sevmediğimi anlamasını sağladım.
Kural tanımazdım,
özgür olan o çocuktum.
Ve bunu ailem için de gerçekten zorlaştırdım.
Okula gitmek istemedim,
her sabah otobüse binerken onlarla kavga ettim.
Geceleri uyuyamıyordum
çünkü çok gergindim.
Bu yüzden sınıfa yorgun gidiyordum.
Yorgun çocuklar huysuz çocuklardır
ve onlara öğretmek hiç kolay değildir,
bunu biliyorsunuz.
Benim gibi öğrencilere çoğu öğretmenin yaptığı şekilde
Bay Randolph da bana öfkeyle yaklaşabilirdi.
Ama yapmadı.
O, bana empati
ve toleransla yaklaştı.
Bunun için çok minnettardım.
Bu altı yaşındaki çocuğun yorgun ve usanmış olduğunu gördü.
Molada beni zorla dışarı çıkarmak yerine
içeride kalıp kestirmeme izin verirdi
çünkü dinlenmeye ihtiyacım olduğunu biliyordu.
Öğle yemeğinde öğretmenlerin masasında oturmak yerine,
gelip öğrencilerin masasında öğrencilerle otururdu.
Benimle ve tüm sınıf arkadaşlarımla sohbet ederdi.
Şimdi geriye dönüp bakıyorum
ve bunu bir amaç doğrultusunda yaptığını biliyorum;
dinliyordu, sorular soruyordu.
Neler olup bittiğini bulması lazımdı.
Benimle ilişki kurdu.
Benim güvenimi kazandı.
Yavaş ama emin adımlarla
çevreme ördüğüm o duvarları
bir bir ortadan kaldırmaya başladı,
sonunda onun iyi insanlardan olduğunu anladım.
Yeterli değilmiş gibi hissettiğini biliyorum.
Çünkü annemle konuşmaya karar verdi.
Okuldaki rehber öğretmenimiz
Bayan McFadyen ile görüşmeye başlamam için
annemin onayını aldı.
Sonraki iki yıl boyunca
haftada bir ya da iki kez Bayan McFadyen'ı görmeye başladım.
Bu bir gelişmeydi.
Bu süreç boyunca
ona hiç tacizden bahsetmedim
çünkü bu bir sırdı,
anlatmamam gerekirdi.
Ama o noktaları birleştirdi, yaptığını biliyorum,
çünkü benimle yaptığı her şey
beni güçlendirmek ve kendi sesimi bulmama yardım etmek içindi.
Korkularımı uzaklaştırmak için
zihinsel imajı nasıl kullanacağımı öğretti.
Çok sık yaşadığım o endişe nöbetlerini atlatmama yardımcı olmak için
bana nefes teknikleri öğretti.
Benimle rol yaptı.
Ve zor durumlarda
kendim için ayağa kalkabildiğimden emin oldu.
Ve bana taciz eden kişi
ve bir diğer yetişkinle
bir odada bulunduğum gün geldi.
Ve doğruyu söyledim.
Tacizi anlattım.
Tacizci anında inkar etmeye başladı
ve bunu açıkladığım kişi
hemen önce üzerine bıraktığım bombayı
kaldırmak için hazır değildi.
Bir çocuk yerine tacizciye inanmak
çok daha kolaydı.
Sonra, bunun hakkında bir daha asla konuşmamam söylendi.
Yeniden, yanlış bir şey yapmış gibi hissettirilmiştim.
Kahrediciydi.
Ama biliyor musunuz,
o günde yine de bir hayır vardı.
Tacizci artık sessiz kalmayacağımı biliyordu.
Güç yer değiştirdi.
Ve taciz kesildi.
(Alkış)
Ama utanç
ve bir daha gerçekleşme korkusu
yerinde kaldı.
Ve uzun, uzun yıllar boyunca
benimle kalacaktı.
Bay Randolph ve Bayan McFadyen,
bana kendi sesimi bulmamda yardım ettiler.
Kurtuluş yolunu bulmama yardım ettiler.
Ama benim kadar şanslı olmayan birçok çocuk var.
Onlar sınıflarınızdalar.
Bu, bugün sizinle konuşmamın, benim için bu kadar önemli olmasının sebebi;
böylece farkında olabilirsiniz
ve sorulması gereken soruları sormaya başlayabilirsiniz
ve bu öğrencilere dikkat edebilirsiniz
ki siz de onlara kendi yollarını bulmalarına yardım edebilesiniz.
Bir anaokulu öğretmeni olarak,
yılımı, çocuklarımın biyografi kutusu yapmasıyla başlatırım.
Onlar öğrencilerimden iki tanesi.
Onları, bu kutuları kendilerini
ve hayatlarını anlatan şeylerle doldurmaları konusunda teşvik ediyorum.
"Sizin için ne önemli?" sorusunu soruyorum.
Kutuları dekore ediyorlar,
gerçekten zaman ayırıyorlar,
onları ailelerinin ve evcil hayvanlarının fotoğraflarıyla dolduruyorlar
ve sonra onlardan kutularını bana ve sınıfa sunmalarını istiyorum.
O süreç boyunca aktif bir dinleyici olurum.
Çünkü söyledikleri şeyler,
bana verdikleri mimikler,
anlatmadıkları şeyler
benim için birer kırmızı bayrak olabilir
ve ihtiyaçlarının ne olduğunu anlamama,
sınıfta gösterdikleri davranışlara sebep olan şeyi bulmama yardım edebilir.
Onların seslerini dinleyerek
nasıl daha iyi bir öğretmen olabilirim?
Onlarla ilişkimi ilerletmek için de zaman ayırıyorum,
tıpkı Bay Randolph'un benimle yaptığı gibi.
Öğle arasında onlarla oturuyorum,
aralarda onlarla sohbet ediyorum,
hafta sonları oyunlarına gidiyorum,
dans müzikallerine gidiyorum.
Hayatlarının bir parçası oluyorum.
Çünkü bir öğrenciyi gerçekten tanımak için
kendinizi onların hayatlarına sokmalısınız.
Bazılarınızın ortaokul öğretmeni
ve lise öğretmeni olduğunu biliyorum.
O çocukların şimdiye kadar çoktan gelişmiş olduklarını
ve bu noktada otomatik pilotta olduklarını düşünüyor olabilirsiniz.
Ama aldanmayın.
Özellikle sorunu yok diye düşündüğünüz o çocuklar.
Çünkü size en çok ihtiyaç duyabilecek olanlar onlar.
Eğer yıllığıma bakarsanız,
beni neredeyse her sayfada görebilirsiniz
çünkü her şeye dahildim.
Okul servisi bile sürdüm.
(Kahkaha)
Ben, öğretmenlerin başarılı olduğunu düşündüğü çocuktum.
Popüler kişi, aklı başında olan...
Ama arkadaşlar, ben kaybolmuştum.
Kaybolmuştum
ve birinin bana sormasını istiyordum,
"Lisa; neden sürekli buradasın,
neden tüm bunlara bulaşıyorsun?"
Hiç merak ettiler mi,
birinden mi kaçıyordum,
bir şeyden mi kaçıyordum?
Neden kendi topluluğumda
ya da evimde olmak istemiyordum?
Neden sürekli okulda olmak istiyordum?
Kimse asla sormadı.
Beni yanlış anlamayın,
okulunuzdaki bütün beklenenden başarılı öğrenciler
bir tacizin veya travmanın kurbanı değil.
Ama ben sadece meraklı olmak için zaman ayırın istiyorum.
Onlara neden diye sorun.
Arkasında bir sebep olduğunu öğrenebilirsiniz.
Hikayeleriyle ilerleyebilmelerinin sebebi olabilirsiniz.
Hikayelerinin sonunu çoktan bildiğinizi düşünmemeye dikkat edin.
Noktalı virgül olması gereken yere nokta koymayın.
Hikayeyi devam ettirin
ve başlarından travmatik bir olay geçmişse bile
hayatlarının hala anlatmaya değer olduğunu bilmelerine yardım edin.
Hikayeleri anlatmaya değer.
Bunu yapmak için, eğitimciler olarak bizim
kendi kişisel hikayelerimize sarılmamız gerekiyormuş gibi hissediyorum.
Çoğunuz orada oturmuş
şöyle düşünüyor olabilirsiniz,"Evet.
Bu bana oldu.
Ama paylaşmaya hazır değilim."
Bunda bir sorun yok.
Geçmişteki acını,
gelecek için amaca dönüştürme zamanının geldiğini
ruhunda hissettiğin o an gelecek.
O çocuklar bizim geleceğimiz.
Ben sadece bunu günden güne yaymanız için sizi cesaretlendiriyorum.
Biriyle konuşun.
İstekli olun ve sadece açılın.
Bir göreve yeni başlamış öğretmen ve rehber grubuna
konuşma yapmak için davet edildiğim
2018 ilkbaharında,
hayat hikayem başa döndü.
Bugün sizle yaptığım gibi kendi hikayemi paylaştım
ve sonrasında bir hanımefendi yaklaştı.
Gözlerinde yaşlar vardı ve sessizce "Teşekkür ederim." dedi.
"Paylaştığınız için teşekkür ederim.
Bugün duyduğum her şeyi
babama anlatmak için sabırsızlanıyorum."
Yüzümdeki şaşkın bakışı görmüş olmalı
çünkü şunları söyleyerek devam etti,
"Bay Randolph benim babam."
Dinleyici: Ayyy.
Lisa Godwin: "O, sıklıkla merak eder:
Bir değişim yarattı mı?
Bugün, eve gidip ona söyleyebilirim ki
'Kesinlikle bir değişim yarattın.'"
Nasıl bir hediye.
Bu, beni Bayan McFadyen'in kızıyla da iletişime geçmek
ve Bayan McFadyen'in nasıl bir etki yarattığını
onunla paylaşmak için harekete geçirdi.
Onun; rehber öğretmenler,
okul sosyal hizmet uzmanları,
psikologlar ve hemşireler için
daha fazla fonu savunduğumu bilmesini istedim.
Çünkü onlar, çocuklarımızın ruhani ve fiziki sağlıkları için
çok önemliler.
Bayan McFadyen için minnettarım.
(Alkış)
Bir keresinde birinin,
karanlıktan kurtuluşun yolunu bulmak için
ışığı bulmalısın dediğini duydum.
Bugün, buradan ayrılıp
ışık olmanın şanslarını gözetmenizi umuyorum.
Sadece öğrenciler için değil;
sınıfınızdaki, okulunuzdaki, topluluklarınızdaki yetişkinler için de.
Birinin, travmasından yolunu bulmasını sağlayacak
ve hikayesini, anlatmaya değer kılacak
hediyeye sahipsiniz.
Teşekkürler.
(Alkış)