ทุกคนต่างมีสิ่งในใจ
ร้อยเรียงเป็นเรื่องราว
ที่สร้างเราให้เป็นเราในวันนี้
ในจุดเริ่มต้นของเรื่อง ๆ นั้น
อาจเป็นสิ่งที่หล่อหลอม ตัวตนเราอย่างไม่น่าเชื่อ
ศูนย์ป้องกันและควบคุมโรค
ประเมินว่า กว่าครึ่งของเยาวชนอเมริกัน
เคยเผชิญเหตุเลวร้ายในวัยเด็ก
ซึ่งส่งผลระยะยาวในชีวิต
เมื่อฉันได้รับโอกาสให้ขึ้นพูด
เกี่ยวกับเด็ก ๆ และ เหล่าคุณครู
ฉันพบจุดยืนสำคัญ
ที่อยากพูดเกี่ยวกับ ประสบการณ์เลวร้ายวัยเด็ก
แต่สิ่งแรกที่ต้องทำ
คือ ต้องตัดสินใจ
ว่าจะพูดแค่เรื่องดี ๆ ด้านดี ๆ ของชีวิต
ก็รูปสวย ๆ ที่เราอัพลงโซเชียลฯ
ชีวิตแสนเพอร์เฟกต์
หรือ จะพูดด้านที่ ไม่ค่อยอยากให้ใครรู้
แต่อาจเป็นประโยชน์ กับใครหลายคน
แต่แล้วก็ตัดสินใจได้ค่ะ
เพื่อที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลง ให้แก่ชีวิตเด็ก ๆ
ฉันต้องเปิดเผย หมดเปลือก
จึงตั้งมั่นว่าจะแบ่งปัน เรื่องราวเบื้องลึก
ประกอบด้วยคนที่รักฉัน
คนที่เคยเลี้ยงดูฉัน
ที่ช่วยให้ฉันก้าวข้ามปัญหา และ เยียวยาตนเอง
ถึงเวลาแล้วค่ะ ที่ต้องช่วยคนอื่นบ้าง
ย้อนกลับไป เมื่อตอนเริ่มเข้าโรงเรียน
ฉันก็ดูเหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป
มาจากครอบครัวที่ดี
แต่งตัวดูดี สะอาดสะอ้าน
เป็นเด็กยิ้มง่าย
ฉันตระเตรียมที่จะเข้าโรงเรียน
ใช้ชีวิตปกติธรรมดา
ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้น ฉันถูกคุกคามทางเพศ
อย่างต่อเนื่อง
แต่พ่อแม่ ไม่ได้รับรู้
ฉันไม่ได้บอกใคร
คิดว่าการอยู่โรงเรียน น่าจะปลอดภัยดี
เลยตื่นเต้นที่จะได้เข้าโรงเรียน
ลองนึกภาพ เด็กขมขื่นคนหนึ่ง เมื่อเจอคุณครู
คุณครูแรนดอล์ฟ
ซึ่งไม่ใช่บุคคลที่คุกคามฉันนะคะ
แต่เป็นบุคคลตัวอย่าง
ที่ช่วยให้ฉันกล้าเผชิญหน้า กับสิ่งที่หวาดกลัวที่สุดในชีวิต
ฉันมีเทคนิค การระมัดระวังตัวพิเศษ
ที่ช่วยเลี่ยงการอยู่ในห้อง กับเพศตรงข้ามเพียงลำพัง
แต่ ณ ขณะนั้น ฉันเป็นเพียงเด็กนักเรียน
อย่างไร ก็ต้องเจอ เพศตรงข้ามอยู่ทุกวัน
ในชั้นเรียน ไปเป็นปี ๆ
หวาดกลัว ไม่เชื่อใจคุณครู
แต่รู้อะไรไหมคะ
คุณครูแรนดอล์ฟกลาย เป็นคนที่ทุ่มเทให้ฉันมากที่สุด
ถึงแม้ในช่วงแรก
ฉันแสดงออกให้รู้ ว่าไม่ค่อยชอบคุณครูเท่าไหร่
ไม่ค่อยเชื่อฟัง
ไม่ให้ความร่วมมือใด ๆ
เหมือนที่เป็นกับพ่อแม่ด้วยค่ะ
ไม่ค่อยอยากไปโรงเรียน
ทะเลาะกันทุกเช้า ก่อนไปโรงเรียน
ตกดึก นอนไม่หลับ
วิตกกังวลไปหมด
ไปเรียนแบบเพลีย ๆ
เด็กที่นอนไม่พอ จะดูงอแง ๆ หน่อยค่ะ
สอนไม่ง่ายเท่าไหร่
พอนึกออกไหมคะ
จริง ๆ แล้ว คุณครูแรนดอล์ฟ จะหัวฟัดหัวเหวี่ยงใส่ก็ได้
เหมือนกับที่คุณครูทั่วไป หัวเสียกับนักเรียนดื้อ
แต่เขาไม่ค่ะ
เวลาที่ครูมาคุยด้วย มักจะมาด้วยความเมตตา
และ ความยืดหยุ่น
ฉันซาบซึ้งมากค่ะ
คุณครูเห็นว่า เด็กคนนี้ดูเหนื่อย ดูอิดโรย
แทนที่จะไล่ฉันออกห้อง
แต่คุณครูยอมให้ฉันงีบในห้อง
เพราะ อยากให้ได้พัก
แทนที่คุณครูจะนั่งทานมื้อเที่ยง อยู่ฝั่งโต๊ะครู
แต่กลับเลือก ที่จะมานั่งทานกับเด็ก ๆ
เพื่อถามสารทุกข์สุกดิบ
พอฉันมองย้อนกลับไป เข้าใจแจ่มแจ้งค่ะ
ว่าทำไมครูถึงทำแบบนั้น
คุณครูรับฟัง พูดคุย ถามไถ่เรื่องต่าง ๆ
ท่านอยากทราบว่า เกิดอะไรขึ้นกับฉัน
ค่อย ๆ สร้างสัมพันธ์ขึ้นมา
จนฉันรู้สึกเชื่อใจ
อย่างช้า ๆ แต่มั่นคง
กำแพงที่เคยสร้างกั้นตัวเอง
ค่อย ๆ ทลายลง
และ รู้สึกได้ว่าท่านเป็นคนดีคนหนึ่ง
เพื่อการดูแลอย่างทั่วถึง
คุณครูเข้าไปคุย กับคุณแม่ของฉันด้วยค่ะ
ขออนุญาต
ให้ฉันมีคุณครูที่ปรึกษา
มิสมิคแฟดเดน
ฉันเลยได้เข้าพบคุณครูที่ปรึกษา
อาทิตย์ละ 1-2 ครั้ง
เป็นระยะเวลาร่วมสองปี
ตามกระบวนการ
แต่ในช่วงสองปีนั้น
ฉันไม่เคยเล่าเรื่อง ที่ถูกคุกคามให้คุณครูฟัง
เพราะ มันเป็นความลับ
ไม่อยากให้ใครรู้
แต่ดูเหมือน ท่านจะปะติดปะต่อได้ค่ะ
เพราะ ทุกอย่าง ที่คุณครูให้คำแนะนำ
คือ การส่งเสริมให้ฉันมีพลัง และ กล้าเปิดเผย
ท่านสอนให้ฉัน สร้างภาพในจินตนาการ
เพื่อเอาชนะความกลัว
สอนเทคนิคการหายใจ
เพื่อลดความวิตกกังวล
ที่ฉันเป็นอยู่บ่อย ๆ
ไม่พอยังซ้อมสถานการณ์จริงให้ด้วยค่ะ
เพื่อให้มั่นใจ
ว่าฉันสามารถรับมือเรื่องต่าง ๆ ด้วยตนเองได้
และแล้ว วันนั้นก็มาถึง
วันที่ฉันต้องเผชิญหน้า กับชายผู้คุกคาม
กับผู้ใหญ่อีกคนหนึ่ง
ฉันตัดสินใจพูด
เปิดเผยเรื่องการคุกคาม
ทันทีทันใด ชายผู้คุกคาม
และ ผู้ใหญ่คนนั้นปฏิเสธ
เหมือนพวกเขาไม่นึกไม่ฝัน ว่าฉันจะกล้าเล่า
สิ่งที่เพิ่งเล่าออกไป
แน่นอนว่าคำพูดผู้ใหญ่ น่าเชื่อถือ
กว่าคำพูดเด็ก
เขาสั่งห้ามพูดเรื่องนี้อีก
เช่นเคยค่ะ ฉันรู้สึกว่าฉันทำผิด
รู้สึกแย่มาก
แต่รู้ไหมคะ
มีสิ่งดีเกิดขึ้นในวันนั้น
ชายผู้คุกคามได้รับรู้ว่า ฉันไม่เงียบแล้วนะ
พลังนั้นได้ผล
เขาเลิกคุกคามฉัน
(เสียงปรบมือ)
แต่ความรู้สึกอับอาย
หวาดกลัวเกิดขึ้นอีกครั้ง
และ คงอยู่อย่างนั้น
อยู่ในใจ
เป็นเวลาหลายปี
มิสเตอร์แรนดอล์ฟ และ มิสมิคแฟดเดน
ทั้งสองท่านช่วยให้ฉัน กล้าเปิดเผยความจริง
ให้พบทางสว่าง
แต่รู้อะไรไหมคะ
มีเด็กอีกมากมาย ที่ไม่ได้โชคดีแบบฉัน
เด็กเหล่านั้น ที่คุณเจอในห้องเรียน
ฉันจึงอยากพูด กับทุกท่านในวันนี้
เพื่อสร้างความตระหนักรู้
ให้ลองเข้าไปพูดคุย ถามไถ่
มองเด็ก ๆ ให้ลึกลงไป
เพื่อที่จะได้ช่วยพวกเขา
จากการที่ฉันเป็นครูอนุบาล
ฉันเริ่มสอนปีแรก
ด้วยการให้เด็ก ๆ ทำกล่องชีวประวัติ
นี่เด็ก ๆ จากในชั้นเรียนค่ะ
บอกพวกเขา
ให้ใส่สิ่งของเกี่ยวกับตัวเอง
ที่เล่าเรื่องราวในชีวิต
เช่น สิ่งของที่รัก สิ่งของสำคัญในชีวิต อะไรแบบนั้น
เด็ก ๆ ตกแต่ง
แบบค่อยเป็นค่อยไป
แปะรูปครอบครัว รูปสัตว์เลี้ยง
แล้วให้มานำเสนอหน้าชั้นเรียน
และ ในเวลานั้น ฉันจดจ่อ
ตั้งใจฟังสิ่งที่เขาพูด
สังเกตสีหน้า แววตา
รวมถึงสิ่งที่เด็กไม่เอ่ย
ฉันจะสัมผัสได้
เป็นคำใบ้ให้ฉันรับรู้ ว่าพวกเขา
กำลังเผชิญ ปัญหาอะไรหรือเปล่า
เพราะอะไร
เขาถึงมีพฤติกรรมแบบนั้น ที่เราเห็นในห้องเรียน
ทำอย่างไร ฉันถึงจะเป็นคุณครูที่ดีได้
ต้องตั้งใจฟังสิ่งที่พวกเขาพูด
คอยหาเวลา สร้างสัมพันธ์กับเด็ก ๆ
เหมือนที่คุณครูแรนดอล์ฟทำ
ทานมื้อกลางวันกับเด็ก ๆ
หาเวลาคุยตอนคาบว่าง
ดูเด็ก ๆ ลงแข่งกีฬา
แข่งเต้น
กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเด็ก ๆ
เพราะ การที่จะรู้จักตัวตนพวกเขา
เราต้องแทรกซึมเข้าไป
บางท่านในที่นี้ อาจเป็นคุณครูโรงเรียนมัธยมต้น
ครูมัธยมปลาย
อาจจะเห็นว่า เด็กบางคน
ดูเก่ง มาถูกทาง
ดูทำอะไรได้ดีอยู่แล้ว
ความจริงอาจจะไม่ใช่ อย่างภาพที่เห็น
โดยเฉพาะกับเด็กหัวกะทิ ที่ดูพึ่งพาตัวเองได้
ที่จริงแล้ว อาจจะกำลังต้องการ ความช่วยเหลือมากที่สุด
ถ้าคุณได้เห็นหนังสือรุ่นฉันนะ
เปิดไป จะเจอแต่หน้าฉันค่ะ
เพราะ เข้าร่วมทุกกิจกรรม
รถบัสโรงเรียนยังขับเลยค่ะ
(เสียงหัวเราะ)
ดิฉันเป็นเด็กคนหนึ่ง
ที่ดูเหมือนเป็นเด็กเก่ง
ทุกคนชื่นชม
จัดการทุกอย่างได้ดี
แต่จริง ๆ แล้ว ไม่เลย
ฉันเคว้งคว้าง
อยากให้มีใครสักคน เข้ามาถาม
ลิซ่า มีอะไรหรือเปล่า ? ทำไมไม่อยากกลับบ้าน ?
ทำไมถึงใช้เวลา อยู่แต่ที่โรงเรียน ?
จะมีใครสงสัยบ้างไหมนะ
ว่าฉันพยายามหนีใครอยู่หรือเปล่า ?
หนีบางอย่าง ?
ทำไมถึงไม่ร่วม กิจกรรมชุมชน ?
หรือ อยากกลับบ้าน ?
ทำไมถึงอยากอยู่ แต่ที่โรงเรียน ?
แต่ไม่เคยมีใครถาม
อย่าเข้าใจผิดไปนะคะ
ไม่ใช่เด็กหัวกะทิ ทุกคนในโรงเรียน
จะเป็นเหยื่อการถูกคุกคาม
แต่อยากให้คุณครูทุกท่าน คอยสอดส่อง
คอยถามเด็ก ๆ
อาจจะพบคำตอบที่ซ่อนอยู่
เราอาจจะกลายเป็นแรงผลักดัน
ที่ช่วยให้เขาก้าวเดินต่อไปกับชีวิต
ให้ระวังที่จะด่วนสรุป
ว่าทุกอย่างดูโอเคแล้ว
อย่าเพิ่งรีบตัดบท
ให้คอยจับตาดู
ให้เด็ก ๆ ได้รับรู้ว่า ถึงแม้มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นในชีวิต
ไม่ได้หมายความว่า ชีวิตจะไร้ความหมาย
เรื่องราวของพวกเขา มีคุณค่าที่จะถูกถ่ายทอด
ก่อนที่จะเป็นแบบนั้น
เราผู้ใหญ่ต้องเปิดใจ และ โอบรับการถ่ายทอดเรื่องราว
ให้กลายเป็นแรงผลักดันสำคัญ
หลายท่านคงคิดว่า
อืม ก็จริงนะ
ฉันก็เคยเจออะไรแย่ ๆ
แต่ยังไม่พร้อมที่จะเล่า
ไม่เป็นไรค่ะ
เมื่อถึงเวลา
จะสัมผัสได้
ว่าเราสามารถเปลี่ยน ความเจ็บปวดในอดีต
ให้กลายเป็นแรงผลักดันในอนาคต
ซึ่งเด็ก ๆ เหล่านี้ คืออนาคตของพวกเราค่ะ
ฉันสนับสนุนให้ทุกท่าน ค่อย ๆ เริ่มวันละนิดละน้อย
เริ่มพูดคุย
เปิดใจ และ เปิดรับ
เรื่องราวของฉัน ครบองค์ประกอบ
ในช่วงสปริง ปี 2018
ตอนที่ฉันได้รับเชิญให้ขึ้นพูด
กับเหล่าบรรดาคุณครูมือใหม่
ฉันเล่าเรื่องเดียวกันนี้แหละค่ะ
หลังจากจบการพูด มีสุภาพสตรีท่านหนึ่งเดินเข้ามาหา
เธอน้ำตาซึม และ เอ่ยขอบคุณฉัน
"ขอบคุณที่แบ่งปัน"
"ฉันอยากจะเล่า ให้พ่อฟังใจจะขาด"
"เล่าทุกอย่างที่ได้ฟังในวันนี้"
เธอคงเห็นสีหน้าฉันงุนงน
เธอเลยบอกว่า
"มิสเตอร์แรนดอล์ฟ คือ พ่อของเธอเอง"
(เสียงตกใจ)
"พ่อครุ่นคิดอยู่บ่อย ๆ"
"ว่าท่านได้ทำอะไร ให้กับสังคมบ้างหรือเปล่า?"
วันนี้ จะได้กลับไปบอกพ่อเสียทีว่า
"แน่นอนที่สุดค่ะ พ่อ"
เห็นไหมคะ
การแบ่งปัน ล้ำค่าแค่ไหน
หลังจากนั้น
ฉันติดต่อลูกสาวของมิสมิคแฟดเดน
เล่าถึงเรื่องราวในตอนนั้น
สิ่งที่ฉันได้รับจากท่าน
อยากให้ท่านได้รับรู้
ว่าขณะนี้ฉันอุทิศตน ในการสร้างกองทุน
เพื่อมอบให้กับเหล่าคุณครูที่ปรึกษา, บุคลากรโรงเรียน
นักจิตวิทยา และ พยาบาล
เพราะ พวกเขามีบทบาทสำคัญ
ต่อทั้งสุขภาพกาย และ สุขภาพใจ
ของเด็ก ๆ
ฉันรู้สึกซาบซึ้ง และ ขอบคุณมิสมิคแฟดเดนอย่างมาก
(เสียงปรบมือ)
เคยได้ยินบางคนกล่าวว่า
เพื่อที่จะออกจากความมืดมน
เราต้องหาแสงสว่าง
ดิฉันหวังว่าทุกท่าน ที่มาร่วมฟังในวันนี้
จะได้กลายเป็นแสงสว่าง
ไม่เพื่อแค่สำหรับเด็ก ๆ
แต่เพื่อพวกเราที่เป็นผู้ใหญ่
ไม่ว่าจะในโรงเรียน ในชุมชน
ว่าเราสามารถแบ่งปัน
และ ช่วยนำทาง
ให้บางชีวิตที่เคยมืดมน
พบทางสว่าง
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)