["New York Close Up"]
Ik wil een traumatische ervaring creëren.
Ik wil dat mijn publiek weggaat met het gevoel dat
wat ze net zagen, hen zal bijblijven.
Iets dat op je netvlies gebrand staat, en waar je nooit van af kan komen.
["Red Hook, Brooklyn"]
["Doreen Garner Boetseert Ons Trauma"]
Ik gebruik het lichaam in mijn werk door mijn eigen trauma.
[Doreen Garner, Kunstenaar]
Eén klein dingetje kan het ganse lichaam doen falen.
Ik ben van Philly (Philadelphia).
Toen mijn zus acht jaar oud was, had ze een zware beroerte gekregen.
Door een gesprongen bloedvat
was ze fysiek en mentaal gehandicapt geworden.
Ze was achttien jaar oud, toen ze in 2007 stierf.
-- Dit had meer vaseline gebruikt kunnen hebben.
Toen ik jong was,
heb ik veel tijd met haar in het ziekenhuis gespendeerd.
Ik herinner me een kind wiens been in een rare stalen kooi zat.
Hij had bouten in zijn been.
Al deze dingen die in mijn brein staan gebrand,
beginnen langzaamaan terug in de echte wereld te sijpelen.
Ik werk momenteel aan een tentoonstelling
'White Man On a Pedestal.' (Blanke Man op een Voetstuk)
Al mijn werk focust op J.Marion Sims, de vader van de moderne gynaecologie.
Maar veel van de vooruitgang die hij heeft gemaakt, komt door zwarte vrouwen te martelen --
drie ervan zijn gedocumenteerd: Betsy, Anarcha, en Lucy.
Hij heeft op Anarcha tot dertig keer
een operatieve herstelling van een vesicovaginale fistel uitgevoerd
in de loop van vijf jaar
zonder verdoving.
Hij zei dat zwarten minder pijn ervaren,
dus hij hoefde hen niet te verdoven.
Maar dat was enkel een excuus om hen te martelen.
En zag het er uit alsof een patiënte het niet zou halen,
dan liet hij ze gewoon in het veld sterven.
-- Het voelt raar aan, hem zo inwrijven, alsof het een massage is.
-- Omdat het een zorgzaam gebaar is, en ik bekommer me niet om deze man.
-- Ik moet het gewoon zien als zorgzaamheid voor mijn eigen werk.
Over zijn standbeeld in Central Park
wordt momenteel gediscussieerd. Over of het er nu zal blijven of niet.
Ik vind dat ze zijn standbeeld moeten weghalen, zijn hoofd er af kappen,
en het aan mij geven, zodat ik het voor andere projecten kan gebruiken.
Ik gebruik parels en Swarovski kristallen en glaskralen
als representatie van vetcellen en spierweefsel.
Het gaat niet zozeer om een afschuwelijk werk te creëren,
maar om een werk dat subtiele nuances heeft,
waarvan je niet zeker weet hoe je je moet voelen.
En misschien is dat hetgene wat je bij blijft.
Ik maak een siliconen afgietsel van het lichaam van Sims
dat ik dan afpel, zodat ik het kan gebruiken
om een operatieve herstelling van een vesicovaginale fistel op uit te voeren,
zoals de operaties die hij deed op zwarte vrouwen.
Er gaan hier zotte dingen gebeuren. [lacht]
-- Kom er maar aan. Voel het maar.
-- Je mag hem een mep in het gezicht verkopen, als je wil.
Ik heb zelfs een camera voor endoscopieën gekocht.
waarmee mensen kunnen zien
wat er zich allemaal binnenin het lichaam afspeelt
naast wat er langs de buitenkant gebeurt.
Als je denkt aan al de manieren waarop zwarte mensen in dit land zijn gebruikt,
dan komt het allemaal gewoon neer op het lichaam.
Extra handen om het werk te doen,
mensen om al je woede en frustratie op uit te werken,
om op te experimenteren --
niets meer dan lichamen om weg te werpen.
Als een kunstenares, ga ik op een erg vreemde manier te werk.
Ik versnij huid, ik hak de lichamen op.
Ik ben een zwarte vrouw die huivert van deze daden,
maar ik moet ze tonen om een situatie te creëren
waarin deze kennis niet meer over het hoofd gezien kan worden.
Het is geen verlangen dat ik van nature heb.
Het is gewoon iets dat ik moet doen.
[In januari 2018 besliste de stad New York om het standbeeld van Sims te verplaatsen]
[naar Green-Wood Cemetery in Brooklyn, waar hij begraven ligt.]
[Het standbeeld zal er geplaatst worden zonder zijn voetstuk.]