Ինչու՞ են կատուներն այդպես անում:
Նրանք դուրեկան են, գրավիչ
և դատելով Յութուբյան 26 միլիարդ դիտում ունեցող շուրջ 2 միլիոն տեսանյութերից,
որտեղ նրանք թռչկոտում են,
ոստոստում,
մագլցում,
խցկվում,
գաղտագողի մոտենում
ճանկռտում,
մլավում
ու մռռում,
մի բան ակնհայտ է դառնում.
կատուները շատ զվարճալի են:
Կատուների այս որոշ չափով տարօրինակ վարքագիծը,
որը և զվարճալի է, և շփոթեցնող,
շատերիս մոտ մի հարց է առաջացնում. «Ինչու՞ են կատուներն այդպես անում»:
Կատուները մշտապես միայնակ են որսացել չափսերով ավելի փոքր կենդանիների,
և միաժամանակ իրենք են որպես որս ծառայել խոշոր գիշատիչների համար:
Թե իբրև գիշատիչ և թե իբրև որս,
նրանց տեսակի գոյությունը պայմանավորված է եղել բնազդային այնպիսի վճռական վարքով,
որոնք մեր օրերում էլ հանդիպում են ընտանի և վայրի կատուների մոտ:
Թեև ձեր ընտանի Փիսոյի` կատվազգիներին բնորոշ պահվածքը կարող է ձեզ մոլորեցնել,
վայրի բնության մեջ այդ նուն պահվածքը,
որն անշուշտ նրանց մոտ ձևավորվել է միլիոնավոր տարիների ընթացքում,
Փիսոյին կդարձներ մի հզոր կատու:
Ունենալով մկանային յուրահատուկ կառուցվածք
և օժտված լինելով հավասարակշռությունը չկորցնելու կարողությամբ՝
կատուները մագլցում էին բարձրադիր տարածքներ,որպեսզի ուսումնասիրեն տեղանքն
ու վայրի բնության մեջ նշմարեն իրենց զոհին:
Փիսոյին պետք չեն այս հատուկ հմտությունները կերակուր հայթայթելու և որսալու համար
իր իսկ ափսեից այսօր:
սակայն, բնազդաբար գրապահարանի վերևից հյուրասենյակն ուսումնասիրելով`
նա կարծես ճիշտ նույն բանն է անում:
Լինելով գիշատիչներ` կատուները զգոն են և որսում են, երբ որ զոհը հասանելի է լինում:
Քանի որ նրանց զոհերից շատերը փոքրիկ են,
վայրի բնության մեջ կուշտ մնալու համար պետք է ուտեն օրական մի քանի անգամ`
գործի դնելով հետևյալ ռազմավարական քայլերը` թաքուն մոտենալ,վրա թռչել, սպանել և ուտել:
Ահա ինչու է Փիսոն գերադասում որսալ փոքրիկ խաղալիքներ ու հարձակվել դրանց վրա,
ինչպես նաև ողջ օրվա ընթացքում սնվել փոքր չափաբաժիններով:
Բացի դրանից, չափսերով աչքի չընկնող զոհը բնության մեջ թաքնվում է փոքր տարածքում,
ուստի Փիսոյի` տարաների և ճեղքերի հանդեպ սերը կարելի է բացատրել նրանով,
որ նա լցված է նույն այն հետաքրքրասիրությամբ,
որը միլիոնավոր տարիներ շարունակ օգնել է իր տեսակի պահպանմանը:
Վայրի բնության մեջ սուր ճանկերը կատուներին հարկավոր
էին մագլցելու, որսալու և ինքնապաշտպանության համար:
Մոտակա մակերևույթին ճանկերը սրելն օգնում էր պահել լավ վիճակն ու պատրաստ լինել,
ձգել մեջքի և ոտքի մկանները,
ինչպես նաև ազատվել սթրեսից:
Ուստի, Փիսոն չի ատում ձեր բազմոցը,
աթոռը,
փափուկ աթոռակները,
բարձերը,
վարագույրերն
ու այն ամենը ինչ կա նրա շուրջ:
Նա պատառ-պատառ է անում այս ամենն ու իր ճանկերը պահում փայլուն վիճակում,
քանի որ ճիշտ այսպես էին անում իր նախնիները գոյատևելու համար:
Քանի որ իրենց նույպես որսում էին,
կատուները չբռնվելու հմտություններ էին ձեռք բերել,
և հաջողության էին հասնում վայրի բնության մեջ գիշատիչներից լավագույնս խուսափողները:
Այսպիսով, այսօր ձեր տանը
Փիսոն փորձառու կերպով կարողանում է խցկվել փոքր
և թաքնվել անսովոր վայրերում:
Սրանով է բացատրվում նաև, թե ինչու է նա նախընտրում մաքուր և անհոտ կեղտամանը:
Քանի որ այն հավանաբար չի մատնի իր գտնվելու վայրն այն գիշատիչներին,
որոնք մոտակայքում ինչ-որ բանի հոտ են առել:
Հաշվի առնելով ամենն, ինչ գիտենք կատուների մասին`
նրանց ամենագերիշխող վարքագծերից մեկը կարծես
դեռևս մնում է ամենաառեղծվածայինը:
Կատուները կարող են մռռալ մի շարք պատճառներով,
այդ թվում երջանկությունը
սթրեսն
ու քաղցը:
Հետաքրքրական է, որ նրանց մռռոցների հաճախականությունը,
որը 25-ից 150 հերց է,
այնպիսի տիրույթում է, որ կարող է նպաստել հյուսվածքների վերականգնմանը:
Ուստի Փիսոյի մռռոցը, բացի այն, որ լավ քնի հիանալի նախապայման է,
միևնույն ժամանակ կարող է բուժել իր մկաններն ու ոսկրերը,
և, ինչու ոչ, նաև ձերը:
Ժամանակի ընթացքում նրանք ձևավորվել են
թե որպես միայնակ գիշատիչներ, որոնք որսում են և սպանում,
և թե որպես գաղտնի որս, որը գոյատևելու համար փախչում է և թաքնվում:
Այսպիսով, այսօր էլ կատուները պահպանում են նույն այն բնազդները,
որոնք միլիոնավոր տարիներ շարունակ օգնել են հաջողության հասնել վայրի բնության մեջ:
Սրանով են բացատրվում նրանց թվացյալ տարօրինակ արարքներից մի քանիսը:
Նրանց համար մեր տներն իրենց ջունգլիներն են:
Բայց եթե այդպես է, ապա նրանց աչքերում
ո՞վ ենք մենք :
Խոշոր, համր, անմազ կատունե՞ր, որոնք մրցում են նրանց հետ պաշարի համար:
Սարսափելի հիմար գիշատիչնե՞ր, որոնց նրանք օր օրի գերազանցում են խորամանկությամբ:
Կամ գուցե կարծում են` որսը հենց մենք ենք: