من در شهر بیهار، فقیر ترین استان هند، بزرگ شدم،
و یادم می یاد وقتی شش سالم بود،
یادم می یاد یه روز که داشتم می رفتم خونه،
یه چرخ پر از خوشمزه ترین خوراکیها را جلوی در خونمون دیدم.
من و برادرم به طرفش حمله کردیم،
و اونموقع بود که پدرم اومد خونه.
عصبانی بود، و هنوز یادم می یاد که چطوری گریه می کردیم
وقتی اون چرخ با شیرینی هایی نیمه خورده شدۀ ما، ازمون دور شد.
بعدها دلیل اون عصبانیت شدید پدرم را فهمیدم.
اون شیرینی ها یه رشوه بود
از طرف یه پیمان کار که پدرم را راضی کنه
تا یه قرارداد دولتی را براش جفت و جور کنه.
پدرم مسئول ساخت جاده ها در بیهار بود،
و موضع سفت و سختی در برابر فساد داشت،
با وجود اینکه مورد آزار و تهدید قرار می گرفت.
او در این مبارزه تنها بود، چون بیهار
فاسد ترین ایالت هند نیز بود،
جایی که مقامات دولتی فکر پر کردن جیبهای خود بودند،
بجای خدمت به بیچارگانی که هیچ وسیله ای برای ابراز نگرانی از گرسنه بودن یا بیسواد بودن فرزندانشان نداشتند.
و من این را با اعماق وجودم درک کردم
وقتی برای تحقیق دربارۀ فقر به روستاهای دور افتاده سفر کردم.
و همینطور که از این روستا به اون روستا می رفتم،
یادم می یاد که یه روز بی نهایت خسته و گرسنه بودم،
و نزدیک بود از گرمای طاقت فرسا زیر یه درخت غش کنم،
و درست همون موقع، یکی از فقیرترین آدمای اون روستا
منو به خانه گلی اش برد و با لطف و محبت تمام بهم غذا داد.
بعدا" بود که فهمیدم غذایی که اون بهم داد
غذای دو روز کل خانواده اش بود.
این لطف و بلند نظری بی نهایت
هدف دقیق زندگی ام را به چالش گرفته و تغییر داد.
من مصمم به جبران محبت شدم.
بعدها، به بانک جهانی پیوستم، که در پی مبارزه با چنین فقرهایی است
از راه انتقال کمک از کشورهای ثروتمند به کشورهای فقیر.
در اولین کارم، روی اوگاندا تمرکز کردم،
در اونجا بر مذاکرات اصلاح طلبانه با وزارت مالیات اوگاندا پافشاری داشتم
تا اونها به وامهای ما دسترسی داشته باشند.
اما پس از اینکه ما وامها را پرداخت کردیم، یادم می یاد
در سفری که به اوگاندا داشتم، مدارس تازه تاسیس شده ای را دیدم
که فاقد کتاب درسی یا معلم بودند،
کلینیک های بهداشتی جدیدی بدون دارو،
و یکبار دیگه، فقرایی بدون اینکه صدای کمکشان شنیده بشه و بدون حمایت.
بیهار دوباره ساخته شده بود.
بیهار نمایانگر چالش توسعه است،
فقر نکبت باری که با فساد احاطه شده.
در مقیاس جهانی، ۱/۳ میلیارد انسان با کمتر از ۱/۲۵ دلار در روز زندگی می کنند،
و کاری که من در اوگاندا کردم
نمایانگرشیوه سنتی برخورد با چنین مشکلاتی است
که این شیوه از سال ۱۹۴۴ اجرا می شده،
زمانیکه پیروز شدگان جنگ جهانی دوم، ۵۰۰ موسسِ مَرد،
و تنها بنیانگذار زن،
در نیو همشایر، آمریکا گرد هم جمع شده،
و نهادهای "برتون وودز" از جمله بانک جهانی را تاسیس کردند.
و شیوه سنتی راهبرد توسعه
سه عنصر اصلی داره. اول، انتقال منابع
از کشورهای ثروتمند شمالی
به کشورهای فقیر تر در جنوب،
به همراه توصیه های اصلاح طلبانه.
دوم اینکه، ارگانهای توسعه ای که مسئول انتقال بودند،
نامشخص بوده، و میزان دارایی و نتیجه کسب شده خیلی واضح و مشخص نبود.
و سوما"، ارتباط با کشورهای در حال توسعه محدود به گروهی از سرآمدگان حکومتی بود
و ارتباط کمی با شهروندان وجود داشت،
کسانیکه ذی نفعان نهایی این حمایت عمرانی بودند.
امروزه، بدلیل تغییرات اساسی در فضای جهانی، هر یک از این موارد در حال پدید آمدن هستند.
دانش عمومی، کمک همگانی، هدایت علنی،
همه با هم، بیانگر سه دگرگونی اساسی بوده
که توسعه را انتقال داده
ونسبت به مشکلاتی که من در اوگاندا و بیهار شاهد آنها بودم، امید واری بیشتری نیز ایجاد می کند.
اولین تغییر مهم، دانش عمومی است.
می دونید، امروزه کشورهای در حال توسعه
بسادگی راه حلهایی که آمریکا، اروپا، یا بانک جهانی بهشون ارائه می دهند را نمی پذیرند.
آنها از اقتصادهای موفقی که در جنوب در حال شکوفایی هستند، الهام گرفته ، و امید و راهکار کاربردی را کسب می کنند.
آنها می خواهند بدانند که چطور کشور چین در عرض ۳۰ سال، ۵۰۰ میلیون انسان را از فقر نجات داد،
چگونه برنامه "موقعیتهای مکزیک"،
تحصیل و تغذیه را برای میلیونها کودک در مکزیک بهبود بخشید.
این اکوسیستم جدیدی از جریان دانش عمومی است،
نه اینکه فقط از شمال به جنوب در حرکت باشد، بلکه از جنوب به جنوب،
و حتی از جنوب به شمال در حرکت باشد،
همینطور که امروزه "برنامه موقعیتهای مکزیک" الهام بخش نیو یورک سیتی است.
و به همین شکل که این انتقالات شمال به جنوب در حال بهره بردای است،
ارگانهای توسعه که هدایت کننده این انتقالات هستند، نیز در حال شکوفایی هستند.
این دومین تغییر مهم است: حمایت همگانی.
اخیرا"، بانک جهانی ارزش اطلاعات خود را در اختیار عموم گذاشته،
۸,۰۰۰ راهنمای اقتصادی و اجتماعی را
برای ۲۰۰ کشور در طول ۵۰ سال عرضه کرده است،
و با بکارگیری این داده ها، یک رقابت جهانی را برای به عموم گذاشتن کاربرهای نوظهور براه انداخته است.
امروزه ارگانهای توسعه، پذیرای عموم برای بازرسی دقیق از پروژه های مالی شان هستند.
ژئومپینگ (نقشه زمین) را در نظر بگیرید. در این نقشه از کنیا،
دایره های قرمز نمایانگر محل استقرار مدارسی است که اهدا کنندگان هزینه آنرا تقبل کردند،
و هرچه سایه سبز، تیره تر می شود،
بیانگر تعداد بیشتر کودکان خارج از مدرسه است.
خُب همین مورد در هم و برهم نشان می دهد که
افراد خیر، در مناطقی که بیشترین کودک فاقد مدرسه را دارد، سرمایه گذاری نکردند،
که سوال جدیدی را برمی انگیزد. آیا حمایت توسعه،
در جهت کمک به کسانیکه نیاز مبرم به کمک دارند، گام برمی دارد؟
در این مورد، بانک جهانی در حال حاضر ۳۰,۰۰۰ پروژه فعال در ۱۴۳ کشور را برنامه ریزی کرده است،
و افراد خیر، برای اجرای کلیه پروژه هایشان، از یک پلت فرم یکسان استفاده می کنند.
این جهش عظیمی است به سمت شفافیت و اعتبار حمایت.
و این مرا به سمت سومین تغییر سوق می دهد، و بنظر من،
مهمترین تغییر در توسعه:
رهبری و هدایت آشکارا. امروزه به همان نسبت که شهروندان خواهان بیان نظرات و اعتبارشان هستند،
حکومتها هم شروع به فراهم کردن امکانات هستند.
از بهار عرب گرفته تا جنبش "عنا هزاره" در هند،
بکارگیری تلفنهای موبایل و رسانه های اجتماعی
نه تنها برای اعتبار عمومی
بلکه برای اعتبار توسعه.
آیا حکومت به شهروندان ارائه خدمات می کند؟
بدین ترتیب بعنوان مثال، چندین حکومت در آفریقا
و اروپای شرقی، بودجه خود را در اختیار عموم گذاشته اند.
اما می دونید، تفاوت زیادی است بین بودجه ای که در اختیار عموم بوده و بودجه ای که قابل دسترسی است.
این بودجۀ عمومی است. ( خنده)
و همانطور که ملاحظه می کنید، براستی قابل دسترسی نیست
و قابل درک برای یک شهروند عادی نیست
شهروندی که سعی دارد بفهمد چطور دولت منابع خود را مصرف می کند.
برای حل این مشکل، دولتها ابزار جدیدی را برای مشاهده بودجه بکار می گیرند که بیشتر قابل درک عموم است.
در این نقشه از مولدوا، رنگ سبز نمایانگر مناطقی است
که هزینه کمتری در مدارس صرف کردند
ولی نتایج تحصیلی خوبی داشتند،
و رنگ قرمز، عکس موضوع را نشان می دهد.
ابزاری مثل این کمک می کنند تا یک طبقه پر از مدارک مرموز و دست نایافتنی
به یک تصویر قابل درک همگانی تبدیل شود،
وجالب اینه که با این صراحت،
امروزه فرصتهای تازه ای برای شهروندان فراهم شده
تا نظرات خود را ابراز و با حکومت در تقابل باشند.
بدین ترتیب، امروزه در فیلیپین، والدین و دانش آموزان
قادرند نظراتشان را بلا درنگ در یک وب سایت اعلام کنند،
Checkmyschool.org، یا از پیام کوتاه استفاده کنند،
اینکه آیا معلمین و کتُب درسی در مدرسه حضور دارند یا نه،
مشکل مشابهی که من در اوگاندا و بیهار شاهد آن بودم.
و دولت پاسخ گوست. بنابراین بعنوان مثال،
وقتی در این وب سایت گزارش شد که ۸۰۰ دانش آموز در معرض خطرند،
چون تعمیرات مدرسه بدلیل فساد و خرابکاری متوقف شده،
دپارتمان آموزش بی درنگ وارد عمل شد.
و می دونید جالب اینه که این نوآوری
در حال حاضر از این سوی جنوب بسوی دیگر جنوب در حال گسترش است،
از فیلیپین تا اندونزی، کنیا، مولوا، و دورتر.
در دارالسلام، تانزانیا، حتی اهالی یک منطقه فقیر
توانستند از این ابزار استفاده کرده تا خواسته های خود را به گوش بقیه برسانند.
این نقشه "تاندیل" در آگوست ۲۰۱۱ است.
اما در عرض چند هفته،
دانشجویان دانشگاه با استفاده از موبایل هایشان
و یک تریبون منبع آزاد توانستند بطور شگفت انگیزی
نقشه تاسیسات زیر بنایی کل محله را پیاده کنند.
و مسئله خیلی جالب اینه که شهروندان آنموقع توانستند
نظراتشان را در مورد مناطقی که مشکل بهداشت و آب آشامیدنی داشتند، اعلام کنند،
که بصورت حبابهای قرمز رنگ انباشته شدند که ملاحظه می کنید،
که همه باهم یک تصویر گرافیکی از صدای جمعی فقرا را ارائه می دهد.
امروزه، حتی بیهار تغییر کرده و رو به فضای عمومی گشوده شده
تحت رهبری دلسوزانه ای که باعث شده تا دولت
آشکار، قابل دسترس، و پاسخ گو در برابر فقرا باشد.
اما می دونید، در خیلی از جاهای دنیا،
دولتها تمایل به علنی شدن و خدمت به فقرا را ندارند.
و این امر برای کسانیکه که خواهان تغییر سیستم هستند، یک چالش به تمام معنی است.
کسانی مثل پدر من و خیلی های دیگه، جنگجویان تنهایی هستند،
و کلید اصلی امر توسعه اینه که
به این جنگجویانِ تنها کمک شود تا متحد شده
و با کمک هم بر اختلافات غلبه کنند.
بدین ترتیب بعنوان مثال، امروزه در غنا، اصلاح طلبان شجاع
جامعه داخلی، پارلمان، و دولت،
ائتلافی در مورد قرادادهای شفاف در حوزه نفتی تشکیل دادند
و اصلاح طلبان پارلمان برانگیخته شده تا قرادادهای مشکوک را بررسی کنند.
این مثالها، امیدی تازه، راه چاره ای تازه
به مشکلاتی که در اوگاندا شاهدش بودم، یا پدرم با آن مبارزه کرد، می دهند.
دو سال پیش، در هشتم آپریل سال ۲۰۱۰، به پدرم تلفن زدم.
خیلی دیر وقت بود و او در سن ۸۰ سالگی،
مشغول تایپ ۷۰ صفحه دادخواهی عمومی علیه فساد در پروژه جاده بود.
اگرچه او وکیل نبود، خودش روز بعد در دادگاه
در مورد پرونده بحث کرد. او حکم را برد.
اما غروب همون روز، زمین خورد و جان سپرد.
او تا آخر جنگید، و شور و شوق فراوانی داشت
بر این باور که برای مبارزه با فساد و فقر،
نه تنها مقامات دولتی می بایست رو راست باشند،
بلکه شهروندان نیز باید بهم پیوسته تا صدایشان شنیده شود.
اینها، دو مرجع زندگی او شدند،
و مسیری که او در این بین پیمود،
بازتابی است از دورنمای توسعه در حال تغییر.
امروزه، من از این تغییرات الهام می گیرم، و خوش حالم از اینکه
ما در بانک جهانی، پذیرای این دستور العمل های جدید هستیم،
حرکتی چشمگیر از کار ۲۰ سال پیش من در اوگاندا.
ما می بایست بطور اصولی توسعه را علنی کنیم
تا دانش در جهات مختلف در جریان باشد،
الهام بخش پژوهندگان بوده، تا کمک رسانی آشکار، جوابگو، و تأثیر گذار شود،
تا دولت باز و علنی شده و شهروندان بهمراه اصلاح طلبان، حق دخالت و حق اختیار در دولت داشته باشند.
ما می بایست به این تغییرات سرعت ببخشیم.
اگر اینکار را انجام دهیم، شاهد آن خواهیم بود که صدای جمعی فقرا
در بیهار، اوگاندا، و دورتر از آن به گوش همه می رسد.
شاهد آن خواهیم بود که کتُب درس و معلمین
برای بچه ها یشان در مدرسه حضور پیدا می کنند.
شاهد آن خواهیم بود که این کودکان نیز
شانس واقعی این را دارند تا از فقر رهایی پیدا کنند.
سپاسگزارم. ( تشویق)
( تشویق)