ประมาณ 20 ล้านรายของการตาบอดทั่วโลก เกิดจากต้อกระจก
โรคที่รักษาให้หายได้ ซึ่งเกิดจากจากเลนส์รวมแสงเป็นภาพลงบนจอตา
ต้อกระจกเกิดขึ้นเมื่อโปรตีนในเลนส์สูญเสีย การจัดเรียงตัวตามปกติของมัน
และจับตัวกันจนทำให้สีเปลี่ยนแปลงไป หรือเกิดการขุ่น
และในที่สุดก็จะบังการมองเห็นเกือบทั้งหมด
ต้อกระจกอาจเกิดจากอุบัติเหตุที่ดวงตา
ยาบางชนิด
รังสีอัลตร้าไวโอเลต
เบาหวาน
การสูบบุหรี่
หรือโรคทางพันธุกรรมบางชนิด
แต่สาเหตุที่พบบ่อยที่สุดคือความชรา
ในอเมริกา กว่า50%ของคนที่อายุมากกว่า 80 ปี เป็นต้อกระจก
มีการรักษาต้อกระจกกว่า 2,500 ปีแล้ว ในอินเดีย
แต่การรักษาแบบเดียวกันนี้ อาจเกิดขึ้นก่อนหน้านั้นอีก
ในอียิปต์โบราณและบาบิโลน
การรักษาที่พบบ่อยที่สุดคือ การใช้เข็มเขี่ยต้อกระจก
เป็นการใช้อุปกรณ์แหลมๆแทงเข้าไปในลูกตา
เพื่อให้เลนส์ที่ขุ่นหลุดออก และดันมันออกไปให้พ้นทาง
แม้ว่าวิธีนี้จะทำให้ปริมาณแสง เข้าไปในตามากขึ้น
แต่การไม่มีเลนส์ทำให้ สายตาของผู้ป่วยมองไม่ชัด
ถึงอัตราความสำเร็จจะต่ำและมีความเสี่ยง ในการเกิดอันตรายหรือติดเชื้อสูง
การเขี่ยเลนส์ก็ยังมีทำกันอยู่ในบางส่วนของโลก
การรักษาในช่วงหลัง มุ่งไปที่การเอาเลนส์ที่ขุ่นออก
เช่น การเปิดแผลที่กระจกตา เพื่อเอาเลนส์ออก
พร้อมกับถุงหุ้มเลนส์ที่หุ้มมันอยู่
ในขณะที่การประดิษฐ์คิดค้นแว่นตา ช่วยทำให้สายตากลับคืนมาบางส่วน
แต่แว่นมันต้องหนามากๆเลยถึงจะมองเห็น
ยิ่งกว่านั้น วิธีนี้ยังทำให้เกิดผลแทรกซ้อน
เช่น อันตรายต่อจอตา
หรือ เคืองตาจากไหมเย็บ
แต่ในศตวรรษที่ 20 สิ่งที่ไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้น
ขณะที่จักษุแพทย์ เซอร์ ฮาโรลด์ ริดเลย์ รักษาผู้บาดเจ็บในสงครามโลกครั้งที่สอง
เขาสังเกตว่าพลาสติคอะครีลิคจากกระจก ห้องนักบินที่แตกออกเป็นชิ้นเล็กๆ
ที่ค้างอยู่ในตานักบิน ไม่ทำให้เกิดปฏิกริยาผิดปกติ
นี่ทำให้เขาเสนอการผ่าตัด ใส่เลนส์แก้วตาเทียมเข้าไปในตา
แทนที่ต้อกระจก
และแม้ว่าจะมีการต่อต้านในตอนแรก
วิธีนี้ได้กลายเป็นการรักษามาตรฐาน ในทศวรรษที่ 1980
นับแต่การค้นพบของริดเลย์
เลนส์แก้วตาเทียมได้มีการพัฒนาขึ้น อย่างมาก
เลนส์สมัยใหม่สามารถใส่เข้าไปใน ถุงหุ้มเลนส์
ที่ต้อกระจกถูกนำออกมา
ทำให้ตามมีสภาพใกล้เคียงธรรมชาติมากขึ้น
และความสามารถการปรับ ความโค้งของเลนส์อย่างละเอียด
ทำให้การผ่าตัดสามารถคืนสายตาปกติ ให้ผู้ป่วย
โดยไม่ต้องใช้แว่น
แน่นอนล่ะ วิธีการผ่าตัด ก็ก้าวหน้าขึ้นด้วย
การผ่าตัดโดยกล้องจุลทรรศน์ ใช้เครื่องมือผ่าตัดเล็กๆหรือเลเซอร์
เพื่อเปิดแผลผ่าตัดขนาดหนึ่งหรือสองมิลลิเมตร อย่างแม่นยำที่กระจกตา
ในขณะที่หัวอุปกรณ์คลื่นเสียงความถี่สูง สลายต้อกระจกและนำมันออกมา
โดยเกิดความบอบช้ำกับตาน้อยมากๆ
ส่วนวิธีที่ไม่ใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ ทำให้การผ่าตัดรวดเร็วและไม่แพง
ช่วยให้มันแพร่ขยายไป ประเทศกำลังพัฒนา
สถานที่อย่าง โรงพยาบาลจักษุ อาราวินในอินเดีย
ได้บุกเบิกการผ่าตัดต้อกระจก จำนวนมากโดยมีค่าใช้จ่ายต่ำ
เพียงแค่ หกเหรียญสหรัฐ
ถ้าอย่างนั้นแล้ว ด้วยความก้าวหน้าเหล่านี้
ทำไมจึงยังมีผู้คนตาบอดมากมายในโลกล่ะ
ประเด็นหลักคือการเข้าถึงบริการสุขภาพ
โครงสร้างพื้นฐานที่ไม่ดี และการขาดแคลนแพทย์
เป็นปัญหาหลักในหลายพื้นที่
แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาเดียว
ในชนบทหลายแห่งที่การศึกษาน้อย
การตาบอดมักถูกยอมรับว่า เป็นส่วนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จากความชรา
ซึ่งทำให้บางคนไม่คิดหาทางรักษา
ข้อมูลจึงเป็นสิ่งสำคัญ
โครงการชุมชนตระหนักรู้ที่เพิ่มขึ้น และการขยายตัวของโทรศัพท์มือถือ
หมายถึงว่า คนมากมายเหล่านั้น
ที่อาจจะตาบอดไปตลอดชีวิตจากต้อกระจก
จะสามารถเข้าถึงบริการได้
และสำหรับพวกเขา อนาคตอันสดใสก็เห็นได้อยู่ไม่ไกล