Αυτό που κάνετε,
τώρα, αυτήν ακριβώς τη στιγμή,
σας σκοτώνει.
Περισσότερο από τα αυτοκίνητα ή το Διαδίκτυο
ή ακόμα και από αυτή τη μικρή φορητή συσκευή για την οποία μιλάμε συνεχώς,
η τεχνολογία που χρησιμοποιείτε περισσότερο σχεδόν κάθε μέρα
είναι αυτό, ο πισινός σας.
Στις μέρες μας οι άνθρωποι κάθονται 9,3 ώρες την ημέρα,
το οποίο είναι περισσότερο από όσο κοιμόμαστε, 7,7 ώρες.
Το καθισιό είναι τόσο απίστευτα διαδεδομένο,
που ούτε καν αμφισβητούμε πόσο πολύ το κάνουμε
και επειδή όλοι οι άλλοι το κάνουν,
ούτε καν αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι καλό.
Με αυτόν τον τρόπο, το να καθόμαστε έχει γίνει
το κάπνισμα της γενιάς μας.
Φυσικά υπάρχουν συνέπειες στην υγεία λόγω αυτού,
τρομακτικές, πέρα από της μέσης.
Πράγματα όπως ο καρκίνος του μαστού και του παχέος εντέρου
είναι άμεσα συνδεδεμένα με την έλλειψη φυσικής [δραστηριότητας] από μέρους μας,
Το 10% και στους δύο τύπους.
6% για καρδιακές νόσους,
7% για διαβήτη τύπου 2,
που είναι αυτό από το οποίο πέθανε ο πατέρας μου.
Τώρα, οποιαδήποτε τέτοια στατιστικά θα έπρεπε να πείσουν τον καθένα μας
να σηκώσει τον πισινό του περισσότερο,
άλλα εάν είστε έστω και λίγο σαν κι εμένα, αυτό δεν θα γίνει.
Αυτό που με παρακίνησε ήταν μια κοινωνική συναναστροφή.
Κάποιος με προσκάλεσε σε μια συνάντηση,
αλλά δεν μπόρεσε να κανονίσει
μία κανονικού είδους συνάντηση σε αίθουσα συνεδριάσεων και είπε:
«Πρέπει να βγάλω βόλτα τους σκύλους μου αύριο. Θα μπορούσες να έρθεις τότε;»
Μου φάνηκε κάπως ασυνήθιστο
και πραγματικά, εκείνη την πρώτη συνάντηση, θυμάμαι να σκέφτομαι:
«Πρέπει να είμαι αυτή που θα κάνει την επόμενη ερώτηση»,
επειδή ήξερα ότι επρόκειτο να λαχανιάσω
κατά τη διάρκεια αυτή της συνομιλίας.
Και όμως, πήρα αυτή την ιδέα και την οικειοποιήθηκα.
Έτσι, αντί να πηγαίνω σε συναντήσεις για καφέ
ή σε συναντήσεις σε αίθουσες συνεδριάσεων με φθορίζοντα φωτισμό,
ζητώ από τον κόσμο να κάνουμε συναντήσεις περπατώντας,
της τάξης των 32 με 48 χιλιομέτρων την εβδομάδα.
Αυτό μου άλλαξε τη ζωή.
Αλλά πριν από αυτό, αυτό που πραγματικά συνέβαινε ήταν,
ότι πριν το σκεφτόμουν ως εξής,
μπορούσες να φροντίζεις την υγεία σου
ή μπορούσες να τακτοποιείς τις υποχρεώσεις σου,
και το ένα ήταν πάντα εις βάρος του άλλου.
Έτσι τώρα, μετά από μερικές εκατοντάδες τέτοιων συναντήσεων περιπάτου,
έμαθα μερικά πράγματα.
Πρώτον, υπάρχει αυτό το υπέροχο αίσθημα
του να ξεφεύγεις από τα συνηθισμένα,
το οποίο οδηγεί σε μη κοινότυπες σκέψεις.
Είτε είναι η φύση είτε η ίδια η άσκηση, πραγματικά έχει αποτέλεσμα.
Και δεύτερον, και μάλλον το πιο αναστοχαστικό,
είναι το πόσο μπορεί ο καθένας μας
να κρατήσει τα προβλήματα σε αντιπαράθεση
όταν δεν είναι πραγματικά έτσι.
Και αν είναι να λύσουμε προβλήματα
και δούμε τον κόσμο πολύ διαφορετικά,
είτε πρόκειται για διακυβέρνηση ή δουλειά
ή περιβαλλοντικά θέματα, τη δημιουργία θέσεων εργασίας,
ίσως να μπορέσουμε να σκεφτούμε πώς να επαναπροσδιορίσουμε αυτά τα προβλήματα
ώστε να ισχύουν και δύο.
Επειδή ήταν αυτό που συνέβη
με την ιδέα περιπάτου και συζήτησης
που τα πράγματα έγιναν εφικτά και βιώσιμα.
Έτσι άρχισα αυτή τη συζήτηση μιλώντας για τον πισινό
και θα κλείσω με την ουσία, η οποία είναι
περπατήστε και συζητήστε.
Περπατήστε τη συζήτηση.
Θα εκπλαγείτε από το πόσο ο φρέσκος αέρας ωθεί τη φρέσκια σκέψη
και, καθώς το κάνετε,
θα φέρετε ένα τελείως νέο σύνολο ιδεών στην ζωή σας.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)