อัลแบรต์ กามูส์ เติบโตท่ามกลางความรุนแรง
แอลจีเรียบ้านเกิดของเขาเกิดความขัดแย้ง ระหว่างชาวพื้นเมืองแอลจีเรีย
และเจ้าอาณานิคมชาวฝรั่งเศส
เขาสูญเสียพ่อไปในสงครามโลกครั้งที่ 1
และไม่ผ่านเกณฑ์ ที่จะร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่ 2
ต่อสู้กับวัณโรค ณ ฝรั่งเศส และเผชิญกับความสูญเสียจากสงคราม
ในฐานะนักข่าวฝ่ายต่อต้าน กามูส์เริ่มรู้สึกสิ้นหวัง
เขาไม่เข้าใจความหมายของ เบื้องหลังการนองเลือดและความทุกข์ทรมาน
เขาตั้งคำถาม หากโลกใบนี้ไร้ความหมาย
ชีวิตของแต่ละคนยังมีค่าอยู่หรือไม่
งานร่วมสมัยของกามูส์หลายชิ้น ได้สำรวจลึกเกี่ยวกับคำถามในทำนองเดียวกัน
ภายใต้แนวคิดใหม่ทางปรัชญา ที่เรียกว่าอัตถิภาวนิยม
ผู้ที่เชื่อในแนวคิดนี้เชื่อว่า มนุษย์เกิดมามีจิตว่างเปล่า
แต่ละคนรับผิดชอบการสร้างความหมาย ชีวิตของตนเอง ท่ามกลางความโกลาหล
แต่กามูส์ไม่ยอมรับชุดความคิดนั้น
เขาแย้งว่ามนุษย์ทุกคนล้วนเกิดมา พร้อมลักษณะธรรมชาติของมนุษย์ร่วมกัน
ที่ยึดโยงพวกเขาสู่เป้าหมายที่เหมือนกัน
หนึ่งเป้าหมายคือการค้นหาความหมาย แม้ว่าโลกจะไร้กฎเกณฑ์และโหดร้าย
กามูส์เห็นว่าความปรารถนาหาความหมาย และความไม่แยแสต่อความเงียบงันของโลกนั้น
เป็นสองชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ที่ไม่ลงรอยกัน
และการพยายามที่จะทำให้สองชิ้นส่วนนี้ ลงรอยกันนั้นช่างเป็นการกระทำที่ไร้เหตุผล
ความรู้สึกนี้กลายมาเป็นหัวใจหลัก ในปรัชญาแห่งความไร้เหตุผลของกามูส์
ที่แย้งว่าโดยธรรมชาติแล้ว ชีวิตนั้นไร้ประโยชน์
การค้นหาว่าจะใช้ชีวิตโดยไร้ความหมายอย่างไร
กลายมาเป็นคำถามปลายเปิด ในงานของกามูส์ในช่วงแรก
ซึ่งเขาเรียกว่า "วัฏจักรแห่งความไร้เหตุผล"
จุดเด่นของวัฏจักรนี้และ นวนิยายที่ได้เผยแพร่ชิ้นแรกของกามูส์
คือนำเสนอการตอบสนองที่สิ้นหวัง
"คนนอก" โดยมีเมอโซ ชายหนุ่มผู้อ่อนไหวและโดดเดี่ยว
ผู้ที่ไม่ถือว่ามีความหมายต่อสิ่งใด
เขาไม่ร้องไห้ในงานศพของแม่
เขาร่วมแผนการกับเพื่อนบ้าน ในการทำให้ผู้หญิงหนึ่งต้องอับอาย
เขาทำแม้กระทั่งก่ออาชญากรรมอันเหี้ยมโหด แต่เมอโซไม่ได้รู้สึกสำนึกผิดแต่อย่างใด
สำหรับเขานั้นโลกช่างไร้ความหมาย และการตัดสินใจเชิงจริยธรรมจึงไม่จำเป็น
ความคิดนี้ทำให้เมอโซกลายเป็นปรปักษ์
กับสังคมอันสงบสุขที่เขาอาศัยอยู่
ทำให้เขาค่อย ๆ กลายเป็นคนนอก กระทั่งถึงจุดสำคัญของนวนิยาย
ต่างจากตัวเอกผู้ถูกมองข้ามของเขา กามูส์ได้รับการยกย่องในปรัชญาอันซื่อตรง
"คนนอก" ทำให้เขาโด่งดังในระยะเวลาอันสั้น และกามูส์ยังคงผลิตผลงานออกมาเรื่อยๆ
ซึ่งสำรวจคุณค่าของชีวิต ท่ามกลางความไร้เหตุผลนี้
หลายผลงานย้อนกลับไปที่ คำถามเชิงปรัชญาคำถามเดิม
หากชีวิตนั้นไร้ความหมายจริง ๆ
การฆ่าตัวตายเป็นคำตอบเดียว ที่สมเหตุสมผลใช่หรือไม่
คำตอบของกามูส์นั้นหนักแน่นว่า "ไม่ใช่"
อาจจะไม่มีคำอธิบาย สำหรับโลกที่ไร้เหตุผลของเรา
แต่การเลือกที่จะใช้ชีวิตโดยไม่ใยดีต่อ ความไร้เหตุผลนั้นคือการแสดงออกอย่างลึกซึ้ง
ต่อเจตจำนงเสรีของเรา
กามูส์ได้อธิบายไว้ในงานเขียนความเรียง ที่มีชื่อเสียงอีกชิ้นหนึ่ง
ซึ่งเป็นเรื่องราวของซิซิฟัสในตำนานกรีก
ซิซิฟัสเป็นกษัตริย์ที่หลอกลวงเทพเจ้า
และถูกลงโทษ ให้เข็นหินขึ้นภูเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
การถูกลงโทษอย่างทารุณของเขานั้น ปรากฏอยู่ในรูปของความไร้ประโยชน์
แต่กามูส์ให้เหตุผลว่ามนุษย์ทุกคน ต่างก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน
และหากเรายอมรับความไร้ความหมายของชีวิตได้
เราจะสามารถเผชิญหน้า กับความไร้เหตุผลอย่างภาคภูมิได้หรือไม่
ดังที่กามูส์กล่าวไว้ว่า เมื่อราชา เลือกที่จะเริ่มต้นภารกิจแสนทรหดนี้อีกครั้ง
"จะต้องจินตนาการว่าซิซิฟัสนั้นมีความสุข"
งานเขียนร่วมสมัยของกามูส์ไม่ค่อย เป็นที่ยอมรับในแง่ของความไร้ประโยชน์
นักอัตถิภาวนิยมสนับสนุน ให้มีการการเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิง
เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงระบบที่พวกเขาเชื่อว่า ทำให้ผู้คนสูญเสียหน้าที่และเป้าหมาย
กามูส์โต้ตอบกลับในงานเขียนชุดที่สองของเขา: วัฏจักรของการปฏิวัติ
ใน "คนขบถ" เขาได้สำรวจการก่อกบฏ ว่าเป็นการกระทำที่สร้างสรรค์
มากกว่าจะเป็นกิจกรรมบ่อนทำลาย
กามูส์เชื่อว่าการเปลี่ยนสถานะทางอำนาจนั้น
รังแต่จะนำไปสู่วงจรของความรุนแรงไม่จบสิ้น
ในทางกลับกัน หนทางที่จะหลีกหนี การนองเลือดที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นนั้น
คือการสร้างความรู้ความเข้าใจ เรื่องธรรมชาติร่วมกันของมนุษย์แก่สาธารณะชน
ที่น่าขันคือ วัฏจักรของแนวคิดอันเป็นสันตินี้เอง
ที่ทำให้เขาได้รับผลกระทบ จากบรรดานักเขียนและนักปรัชญา
แม้ว่าท่ามกลางความขัดแย้ง
กามูส์ได้เริ่มเขียน นวนิยายส่วนตัวที่มีความยาวมากที่สุด
งานเขียนเชิงอัตชีวประวัติ ที่มีชื่อว่า "มนุษย์คนแรก"
นวนิยายชิ้นนี้มีทีท่าว่าจะเป็น งานเขียนชิ้นแรกทีเสนอแนวทางแห่งความหวัง
วัฏจักรแห่งรัก
แต่ในปีค.ศ 1960 กามูส์เสียชีวิต อย่างกระทันหันจากอุบัติเหตุทางรถยนต์
ซึ่งกล่าวได้ว่า ช่างไร้ความหายและไร้เหตุผล
ขณะที่โลกไม่มีโอกาส ได้ยลโฉมวัฏจักรแห่งรักของเขา
วัฏจักรของการปฏิวัติและความไร้เหตุผลนั้น ยังคงมีอิทธิพลต่อนักอ่านในปัจจุบัน
แนวคิดของความไร้เหตุผล ได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของโลกวรรณกรรม
นักปรัชญาในศตวรรษที่ 20 รวมถึงวัฒนธรรมร่วมสมัยอีกด้วย
ทุกวันนี้กามูส์ยังคงเป็นผู้ชี้ทาง สำหรับช่วงเวลาแห่งความไม่แน่นอน
แนวคิดของเขาเติมเต็ม โลกที่ไร้ความหมายใบนี้ด้วยแรงบันดาลใจ
มิใช่ความสิ้นหวัง