سال ۲۰۲۰ در تاریخ به عنوان سال همه گیری کرونا ثبت خواهد شد.
اما رئیس برنامه جهانی غذا در سازمان ملل متحد
در مورد تهدید دیگری هشدار داده است.
- هم‌زمان، در حالی‌که ما با همه گیری کووید-۱۹ سر و کار داریم،
گرسنگی هنوز فراگیر نشده است.
در سال ۲۰۱۹ تقریباً ۷۰۰ میلیون نفر
به غذای کافی دسترسی نداشتند
و سازمان ملل متحد هشدار داده است که ۱۳۲ میلیون نفر دیگر
در سال ۲۰۲۰ به این تعداد اضافه می شود.
کووید-۱۹ این مشکل را تشدید کرده است.
اما حتی قبل از پاندمیک، گرسنگی
به دلیل فقر، رشد جمعیت، بیماری، درگیری و تغییرات آب و هوایی رو به افزایش بود.
بحران آب و هوا می‌تواند ۱۸۳ میلیون نفر دیگر را
تا سال ۲۰۵۰ با گرسنگی مواجه کند، زیرا گرم شدن کره زمین
بر نحوه رشد و توزیع غذا تأثیر می‌گذارد.
حال، تغییرات آب و هوایی چگونه بر تولید غذای جهان تأثیر می‌گذارد؟
چگونه به کسی که خوب غذا می‌خورد وکسی که نمی‌خورد ارتباط دارد؟
و در حالی که ما در تلاش ایجاد یک جهان سبزتر و پسا کووید هستیم،
چه تغییراتی ایجاد اطمینان می‌کند که گرسنگی به یک همه گیربعدی جهانی تبدیل نمی‌شود؟
- وقتی از تغییرات آب و هوا صحبت می کنیم، اغلب در مورد تاثیری که
آب و هوا در آینده بر جامعه بشری یا محیط زیست خواهد گذاشت صحبت می کنیم.
تغییرات آب و هوایی برما تأثیر می‌گذارد و قبلاً هم تأثیر گذاشته است.
تعداد بلایای مرتبط با تغییرات آب و هوایی
مانند گرمای شدید، خشکسالی و سیل
از اوایل دهه ۱۹۹۰ دو برابر شده است.
برداشت‌ها در حال کاهش است و محصولات از آفاتی
چون امواج عظیم ملخ که شرق آفریقا را ویران نمود آسیب دیده‌اند.
و بیماری‌های گیاهی بوجود می‌آید که پیش بینی آنها سخت تر می‌شود
زیرا با تغییر آب و هوا حرکت می کنند
و در مناطقی ظاهر می‌شوند که قبلاً دیده نشده بودند.
تغییراقلیم همچنین باعث کاهش ارزش مواد غذایی می‌باشد.
وقتی محصولاتی مانند گندم، ذرت، برنج و سویا در معرض CO2 در سطح پیش بینی شده
برای سال ۲۰۵۰ قرار گیرند، گیاهان تا ۱۰ درصد روی،
۵ درصد آهن و ۸ درصد پروتئین خود را از دست می‌دهند.
اقیانوس‌ها نیز تحت تأثیر قراردارند.
با گرم شدن آب، ماهی‌هایی که دمای خاصی را ترجیح می دهند مجبور می‌شوند
به مناطق جدید حرکت کنند.
کسانی که در حال حاضر ماهی غذای اصلی آنان است،
ممکن است در آینده نیاز به یافتن منابع غذایی جدید داشته باشند.
افزایش دما همچنین به این معناست که
مناطقی که زمانی برای کشت محصولات خاص مناسب بودند،
دیگر مناسب نباشند.
- با کم شدن شغل یا نبود امرار معاش برای کار در مزرعه
یا مالکیت مزرعه، مردم، منطقه را ترک کرده
و به شهرها رفته و سعی می‌کنند نوع متفاوتی از شغل با دستمزد پیدا کنند، درست است؟
و با سخت تر شدن برداشت خوب از زمین های کشاورزی موجود
و افزایش جمعیت و تقاضای غذا،
کشاورزی به جنگل ها گسترش یافته است.
آمازون برزیل را ببینید.
با پاکسازی جنگل برای کشاورزی،
شرایط گرم‌تر و خشک تر می‌شود،
که منجر به تشدید خشکسالی شده است.
و آنگاه مسئله آب.
کشاورزی حدود ۷۰ درصد از آب شیرین جهان را مصرف می کند
که در حال کاهش است.
در بیشتر نقاط جهان،
اطلاعات کمی در مورد منابع آب زیرزمینی
و نحوه استفاده پایدار از آنها برای آبیاری محصولات و گیاهان وجود دارد.
در آفریقای جنوبی، تنها ۱ درصد از زمین‌های زیر کشت
برای آبیاری آب‌های زیرزمینی مجهزاست،
در مقایسه با آسیا که ۱۴ درصد است.
اما در سایرکشورهای، آب زیاد می تواند مشکل ساز نیز باشد
- به عنوان مثال در کشور من، بنگلادش،
ما در ماه مه طوفان بزرگی داشتیم،
که سیلاب‌های بزرگی به دنبال داشت،
و محصولات برنج را که در آن زمان در حال رشد بودند خراب کرد،
نتوانستیم به موقع برداشت کنیم.
و این منجر به کمبود قابل توجهی در مواد غذایی
و کمبود در محصولات کشاورزی شده است.
حال، تغییراقلیم چگونه برآنها که به غذا دسترسی داشته ویا ندارند تأثیر می‌گذارد؟
- دسترسی به رژیم غذایی سالم دشوارتر می‌شود،
هزینه برخی غذاها، به ویژه غذاهای فاسدشدنی افزایش می‌یابد.
غذاهای فاسدشدنی غذاهای سالم تری هستند،
بنابراین این غذاها گران تر می‌شوند
زیرا حمل و نقل آن ها از طریق اقیانوس‌ها، جاده‌ها،
در جامعه ای که از نظر آب و هوایی مختل شده است، سخت تر است.
در میان افرادی که از این مشکل زیاد رنج می‌برند،
جوامع و شهرهای فقیری هستند
که ممکن است پولی برای رقابت نداشته باشند.
- تغییر اقلیم در حال حاضر بیشترین تأثیر را
بر جمعیت‌هایی دارد که قادر به پاسخگویی به آن نیستند.
این تأثیر احتمالاً در آینده بدتر می‌شود
و به احتمال زیاد برافرادی تأثیر می‌گذارد
که به دلیل کمبود منابع، غذا، کمبود پول نمی‌توانند پاسخ دهند.
بر کسانی که غذا تولید می‌کنند تأثیر بگذارد.
کشاورزان جزء فقط برای امرار معاش خود و خانواده هایشان تولید می‌کنند.
تغییرات شدید آب و هوایی و آفات می‌توانند محصولات را کاملا از بین برده
و چیزی برای آنها باقی نگذارد.
و در مقیاس جهانی، کشورهایی که به واردات مواد غذایی،
مانند گوشت و برنج وابسته‌اند، ممکن است در صورت کمبود موادغذایی جهانی آسیب ببینند،
و کشورهای صادرکننده، غذای بیشتری برای مردم خود نگه می‌دارند.
بنابراین، چه تغییراتی را می‌توان ایجاد کرد؟
همانطور که ما به دنبال بازسازی جهانی سبزتر و پسا کووید هستیم،
یکی از مطمئن‌ترین راه‌ها تغییر رژیم غذایی مردم
به منظور استفاده بیشتراز غذاهای گیاهی است.
- غذایی که ما پرورش می‌دهیم، جابجا می‌کنیم و می‌خوریم
به طور قابل توجهی تحت تأثیر تغییرات آب و هوا قرار می‌گیرد، در عین حال،
سیستم‌های غذایی، که رژیم غذایی ما را نیز ایجاد می‌کند،
به تغییرات آب و هوا و تخریب محیط زیست کمک می‌کند.
سیستم غذایی جهانی حدود
یک چهارم گازهای گلخانه‌ای جهان را تولید می‌کند.
- آنچه ما دریافتیم این است که، سیستم‌های غذایی، و سیستم های غذایی به تنهایی،
مانع از دستیابی به ۱.۵ درجه سانتی‌گراد هدف تغییر اقلیم
در حدود ۳۰ تا ۴۵ سال می‌شود.
تولید گوشت و لبنیات بیشترین تاثیر در تولید کربن دارند،
به دلیل مقدار زیاد غلات، آب و زمین
که برای تولید نیاز دارند.
مصرف کمتر آنها می‌تواند به ایجاد اطمینان از وجود غذای کافی برای همه
و کاهش انتشار گرمای زمین کمک کند.
با افزایش تهدید برداشت،
یک راه حل افزایش تنوع است.
انواع جدیدی از محصولات مقاوم در برابر خشکسالی و سیل نیز در حال توسعه هستند
و بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرند.
اگرچه، موفقیت آنها همچنین می تواند به
پیش بینی خوب آب و هوای فصلی بستگی داشته باشد.
کشورهای بسیار آسیب پذیر در برابر گرسنگی و تغییرات آب و هوایی،
منابع کمی برای کمک به سازگاری با آنها را دارند.
لذا، حمایت مالی نیز مهم است.
- مردم فقیر، به ویژه کشاورزان فقیر که در کشورهای فقیر، مانند کشور من،
بنگلادش، زندگی می‌کنند، قربانی هستند.آنها کسانی هستند که از تغییر آسیب می‌بینند.
در عین حال، اغلب، انواع مداخلات مورد نیاز،
از نظر کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای یا سازگاری با تأثیرات تغییرات آب و هوایی،
می‌توانند باعث نابرابری‌های بیشتری شوند، اگر نتوانند به نحوی که
نیازها و الزامات آسیب پذیرترین جوامع را در نظر بگیرند،
انجام شود.
تأثیر تغییرات آب و هوایی بر امنیت میوه ها،
نابرابری‌های موجود در سیاره ما را عمیق تر می‌کند.
بنابراین، چالش چیست؟
- با وجود اینکه بحران کووید ۱۹ سالی از بحران تغییرات آب و هوا است،
اما در مقیاس زمانی طولانی تر، در آینده، آنچه باید به آن فکر کنیم
این است که چگونه می توان افزایش و انعطاف پذیری و تنوع را در این زمینه ایجاد کرد،
به طوری که ما در این حالت منحصر به فرد و آسیب پذیر قرار نگیریم،
که در مواقع خوب کارکردن خوب کار می‌کند ،
اما در صورت بروز برخی مشکلات از بین می‌رود.