Όταν ήμουν μικρή,
κάναμε μια συμφωνία με τη μητέρα μου.
Μου επέτρεπε τρεις μέρες για ψυχική ξεκούραση κάθε εξάμηνο,
εφόσον συνέχιζα να τα πηγαίνω καλά στο σχολείο.
Αυτό επειδή άρχισα το δικό μου ταξίδι ψυχικής υγείας
όταν ήμουν μόλις έξι χρονών.
Ήμουν πάντα αυτό που οι δάσκαλοί μου θα αποκαλούσαν «μαχήτρια»,
αλλά μετά ανακαλύψαμε ότι είχα μετατραυματικό άγχος
και κλινική κατάθλιψη.
Αυτό δυσκόλεψε την ενηλικίωσή μου.
Ανησυχούσα για πράγματα που άλλα παιδιά δεν ανησυχούσαν,
και το σχολείο με κατέβαλλε ψυχολογικά μερικές φορές.
Αυτό έφερε πολλές νευρικές κρίσεις,
κρίσεις πανικού --
άλλοτε ήμουν υπερπαραγωγική,
άλλοτε δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.
Αυτό συνέβαινε ένα διάστημα
που δεν μιλούσαν για την ψυχική υγεία τόσο πολύ όσο τώρα,
ειδικά των νέων.
Κάποια εξάμηνα χρησιμοποιούσα όλες τις μέρες ξεκούρασης.
Κάποια άλλα, δεν χρειαζόμουν καμία.
Όμως το γεγονός ότι ήταν πάντα μια επιλογή
είναι αυτό που με κράτησε ευτυχή, υγιή και άριστη μαθήτρια.
Τώρα χρησιμοποιώ αυτές τις δεξιότητες που έμαθα σαν παιδί
για να βοηθήσω άλλους μαθητές με τις προκλήσεις της ψυχικής υγείας.
Σήμερα θα σας δώσω μια διεισδυτική ματιά στον κόσμο της ψυχικής υγείας των εφήβων:
τι γίνεται, πώς φθάσαμε εδώ και τι μπορούμε να κάνουμε;
Όμως, πρώτα χρειάζεται να καταλάβετε
ότι, ενώ δεν έχουν όλοι μια διαγνωσμένη ψυχική ασθένεια όπως εγώ,
απολύτως όλοι,
όλοι σας έχετε ψυχική υγεία.
Όλοι μας έχουμε μυαλό που χρειάζεται φροντίδα
όπως φροντίζουμε τη σωματική μας ευημερία.
Το κεφάλι και το σώμα μας δεν συνδέονται μόνο με τον λαιμό μας τελικά.
Η ψυχική ασθένεια εκδηλώνεται ακόμα και σωματικά,
όπως με ναυτίες, πονοκέφαλους, κόπωση και δύσπνοια.
Αφού η ψυχική υγεία μας επηρεάζει όλους,
δεν θα έπρεπε να βρούμε λύσεις προσιτές για όλους μας;
Αυτό με φέρνει στο δεύτερο μέρος της ιστορίας μου.
Όταν ήμουν στο γυμνάσιο,
έγινα καλή στη διαχείρηση της δικής μου ψυχικής υγείας.
Ήμουν άριστη μαθήτρια
και πρόεδρος του Συλλόγου των Μαθητικών Συμβουλίων στο Όρεγκον.
Ήταν τότε που ξεκίνησα να συνειδητοποιώ
ότι η ψυχική υγεία ήταν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα απο ό,τι για μένα προσωπικά.
Δυστυχώς, στην πόλη μου σημειώθηκαν πολλαπλές αυτοκτονίες
την πρώτη χρονιά που ήμουν στο γυμνάσιο.
Είδα αυτές τις τραγωδίες να συγκλονίζουν όλη την κοινότητα,
και ως πρόεδρος μια πολιτειακής ομάδας,
άκουγα όλο και πιο πολλές ιστορίες
από μαθητές που συνέβει το ίδιο στην πόλη τους.
Έτσι το 2018 στην ετήσια κατασκήνωση,
οργανώσαμε ένα φόρουμ με περίπου 100 μαθητές λυκείου
με θέμα την ψυχική υγεία στην εφηβεία.
Τι μπορούσαμε να κάνουμε;
Προσεγγίσαμε τη συζήτηση με τεράστια ενσυναίσθηση
και ειλικρίνεια,
και τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά.
Αυτό που με εξέπληξε
ήταν ότι όλοι είχαν μια ιστορία
για κρίση ψυχικής υγείας στο σχολείο τους,
είτε αν ήταν από μια μικρή πόλη στο ανατολικό Όρεγκον
ή από τo κέντρο του Πόρτλαντ.
Αυτό συνέβαινε παντού.
Κάναμε ακόμα και έρευνα
και βρήκαμε ότι η αυτοκτονία είναι η δεύτερη κύρια αιτία θανάτου
για νεαρές ηλικίες 10 ως 24 χρονών στο Όρεγκον.
Η δεύτερη κύρια αιτία.
Κάτι έπρεπε να κάνουμε.
Έτσι, για τους επόμενους μήνες
οργανώσαμε μια επιτροπή με το όνομα Μαθητές για ένα Υγιές Όρεγκον,
και σχεδιάσαμε να βάλουμε ένα τέλος στο στίγμα ενάντια στην ψυχική υγεία.
Και να δώσουμε προτεραιότητα στην ψυχική υγεία στα σχολεία.
Με τη βοήθεια κάποιων ομάδων πίεσης και λίγων επαγγελματιών ψυχικής υγείας,
προτείναμε το νομοσχέδιο 2191,
που επιτρέπει στους μαθητές να απουσιάζουν για την ψυχική τους υγεία
όπως θα έκαναν για τη σωματική τους υγεία.
Γιατί συχνά αυτή η απουσία
είναι η διαφορά του να νιώθεις πολύ καλύτερα
και πολύ χειρότερα --
σαν τις μέρες που μου έδινε η μητέρα μου όταν ήμουν μικρή.
Έτσι τους επόμενους μήνες,
ασκήσαμε πίεση, ερευνήσαμε και διαδηλώσαμε για το νομοσχέδιό μας,
και τον Ιούνιο 2019 τελικά πέρασε σαν νόμος.
(Χειροκρότημα και επευφημίες)
Ήταν κοσμοϊστορική στιγμή για τους μαθητές του Όρεγκον.
Ένα παράδειγμα τι γίνεται τώρα.
Ας πούμε ότι ένας μαθητής περνάει έναν δύσκολο μήνα.
Είναι κατεβεβλημένος, υπερφορτωμένος,
μένει πίσω στο σχολείο και χρειάζεται βοήθεια.
Ίσως δεν μίλησε ποτέ με τους γονείς του για τη ψυχική υγεία,
αλλά τώρα έχει τον νόμο με το μέρος του για να ξεκινήσει τη συζήτηση.
Ο γονέας πρέπει να καλέσει το σχολείο και να δικαιολογήσει την απουσία,
οπότε τα παιδιά δεν έχουν ελεύθερο πάσο,
αλλά το πιο σημαντικό,
το σχολείο καταγράφει την απουσία ως μέρα ψυχικής υγείας,
για να παρακολουθούν
πόσοι μαθητές παίρνουν ημέρες ψυχικής υγείας και πόσες.
Αν ένας μαθητής έχει πολλές,
θα τον παραπέμψουν στον σχολικό σύμβουλο για έλεγχο.
Είναι σημαντικό γιατί μπορούμε να βρούμε μαθητές που δυσκολεύονται
προτού να είναι πολύ αργά.
Κάτι βασικό που ακούσαμε στο φόρουμ το 2018
είναι ότι συχνά το να βγεις μπροστά και να βρεις βοήθεια είναι το πιο δύσκολο.
Ελπίζουμε ότι ο νόμος θα βοηθήσει σε αυτό.
Αυτό θα διδάξει τα παιδιά από μικρά πώς να φροντίζουν τους εαυτούς τους,
με την αυτοφροντίδα και τη διαχείριση του στρες,
αλλά επίσης θα μπορούσε να σώσει ζωές.
Μαθητές από πολλές άλλες πολιτείες προσπαθούν να περάσουν αυτόν τον νόμο.
Δουλεύω με μαθητές στην Καλιφόρνια και το Κολοράντο
για να κάνουν το ίδιο,
γιατί πιστεύουμε ότι οι μαθητές παντού αξίζουν να νιώθουν καλύτερα.
Εκτός από τους πρακτικούς λόγους και τις λεπτομέρειες,
το νομοσχέδιο 2191 είναι όντως ξεχωριστό λόγω της βασικής ιδέας πίσω από αυτό:
ότι σωματική και ψυχική υγεία είναι ίσες και έτσι θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται.
Στην πραγματικότητα, συνδέονται.
Πάρτε την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Σκεφτείτε το ΚΑΡΠΑ.
Αν ήσασταν σε μια κατάσταση που έπρεπε να κάνετε ΚΑΡΠΑ σε κάποιον,
θα ξέρατε τουλάχιστον έστω και λίγο τι να κάνετε;
Σκεφτείτε
μάλλον ναι, γιατί μαθήματα ΚΑΡΠΑ δίνονται σε πολλά σχολεία, χώρους εργασίας
ακόμα και στο διαδίκτυο.
Έχουμε και τραγούδια που τα συνοδεύουν.
Αλλά για τη φροντίδα της ψυχικής υγείας;
Έμαθα ΚΑΡΠΑ στην αγωγή υγείας στην πρώτη γυμνασίου.
Αν μάθαινα τότε πώς να διαχειρίζομαι τη ψυχική μου υγεία
ή πώς να αντιμετωπίζω μια κρίση ψυχικής υγείας;
Θα ήθελα έναν κόσμο όπου όλοι θα έχουμε ένα σύνολο δεξιοτήτων
να βοηθήσουμε έναν φίλο, έναν συνάδελφο, έναν συγγενή
ή έναν ξένο που περνάει μια κρίση ψυχικής υγείας.
Αυτοί οι πόροι θα έπρεπε να υπάρχουν στα σχολεία
γιατί εκεί οι μαθητές αγωνίζονται περισσότερο.
Η άλλη ιδέα που ειλικρινά ελπίζω να πάρετε μαζί σας σήμερα
είναι ότι είναι OK να μην είστε OK,
και είναι εντάξει να κάνετε ένα διάλειμμα.
Δεν χρειάζεται να είναι όλη η μέρα,
αυτό δεν είναι πάντα ρεαλιστικό.
Ίσως υπάρξουν κάποιες στιγμές για να τσεκάρετε τον εαυτό σας.
Σκεφτείτε τη ζωή σαν έναν αγώνα...
έναν αγώνα μεγάλων αποστάσεων.
Αν σπριντάρετε στην αρχή, θα εξαντληθείτε.
Μπορεί να τραυματιστείτε, επειδή πιεστήκατε πολύ.
Αλλά αν βρείτε τον ρυθμό σας,
αν πάτε σιγά σιγά, κάποιες φορές σκόπιμα,
και πιεστείτε άλλες φορές,
σίγουρα θα είστε πιο επιτυχημένοι.
Γι' αυτό,
φροντίστε ο ένας τον άλλον,
φροντίστε τα παιδιά και τους εφήβους στη ζωή σας,
ειδικά αυτούς που φαίνονται να τα έχουν όλα υπό έλεγχο.
Οι προκλήσεις της ψυχικής υγείας δεν φεύγουν,
αλλά σαν κοινωνία,
μπορούμε να τις διαχειριστούμε φροντίζοντας ο ένας τον άλλο.
Φροντίστε και τον εαυτό σας.
Όπως θα έλεγε μητέρα μου:
«Μια στο τόσο, κάντε ένα διάλειμμα».
Ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)