[Bu konuşma içeriği yetişkinlere yöneliktir.]
Annem bu yaz, bir ikna konuşması yapmak için beni aradı.
Kitabımdan birkaç kısım bulmuş,
üstelik o zaman daha çıkmamıştı
ve endişelenmişti.
Endişesi kitaptaki cinsellik değildi.
(Kahkaha)
Onu rahatsız eden şey kitabın üslubuydu.
Mesela,
"İlginç yolculuğum boyunca,
bana pek çok isim takıldı:
zavallı çocuk, zenci,
Yale'lı adam, Harvard'lı adam,
ibne, Hristiyan,
madde bağımlısı annenin çocuğu, suçlu,
Şeytanın oğlu, İkinci Geliş,
Casey."
Henüz altıncı sayfadayız.
(Kahkaha)
Yani, annemin endişesini anlayabilirsiniz.
O sadece küçük bir değişiklik yapmak istedi.
Beni aradı ve dedi ki,
"Hey, sen bir erkeksin.
Sen ibne değilsin, serseri de değilsin,
sana aradaki farkı söyleyeyim.
Sen seçkin birisin. Akıllısın.
İyi giyiniyorsun. Konuşmayı biliyorsun.
İnsanlar seni seviyor.
Ellerini bir serseri gibi oynatarak etrafta dolaşmıyorsun.
Sen, sokaktaki bir berduş değilsin.
Sen sadece eşcinsel olan
asil bir insansın.
Aslında buradayken
kendini oraya koyma."
Bana bir iyilik yaptığını düşündü,
bir bakıma yaptı da.
Onun araması, hayatımda ve bir yazar olarak kitabımda
neler yapmaya çalıştığımı netleştirdi.
Çalışmamın amacı tek bir mesaj göndermek:
Yaşamak için bize öğretilen yolun değişmesi gerekiyor.
Ben bunu zor şekilde öğrendim.
Yalnızca yolun yanlış tarafında değil,
tüm nehrin yanlış tarafında doğdum.
Teksas, Oak Cliff'in aşağısındaki Trinity Nehri.
Orada beni,
hizmetçi olan büyükannem
ve ruhsal hastalığıyla mücadele eden annemin
kayboluşundan sonra
bana bakan
ablam büyüttü.
Kişiliğimi şekillendiren, sonrasında da
beni eski halime dönmek zorunda bırakan olay,
annemin, ben on üç yaşındayken olan
ve beş yıl süren bu kayboluşuydu.
O gitmeden önce, benim insanlardan saklanma yerim annemdi.
O, benim kadar tuhaf olan tek insandı. Tuhaf derken, demek istediğim,
hoş bir tuhaflık.
İhtiras Tramvayı'ndaki Blanche DuBois ile
ile 1980'lerin Whitney Houston'ı karışımı gibi.
(Kahkaha)
Tabii kusursuz değildi,
kusurlarının bana faydası vardı sadece.
Sihir dediğimiz şey budur belki de:
Faydalı bir hata.
Yani, günlerce ortadan kaybolmaya başladığında
ben de kendi sihrime döndüm.
Kafama dank etti,
yalnızca dik bir tepenin üzerindeki ilkokulumdan
büyükannemlerin evine kusursuz bir şekilde,
her bir kareye bir ayağım denk gelecek şekilde yürüyerek
annemi hayalimde canlandırabilirim.
Çimenliğimizi araba yolundan ayıran son çimdeki
son kareye kadar,
kareler arasındaki hiçbir çizgiye değemez,
hiçbir kareyi atlayamazdım.
Ve saçmalamıyorum, işe yaradı.
Ama yalnızca bir kez.
Bu kusursuz yürüyüşüm annemi geri getirmese de
bu yaklaşımın başka yararları olduğunu gördüm.
Etrafımdaki kimsenin mükemmellik, itaat ve boyun eğmekten
daha fazla sevdiği bir şey
olmadığını anladım.
En azından boyun eğseydim, beni pek rahatsız etmezlerdi.
Daha sonra bir hapishanede,
Berlin'deki bir Stasi hapishanesinde, bir teklife denk geldim.
Tabelada,
"Uyum sağlayanlar hoşgörüyle yaşayabilir" yazıyordu.
Barınabileceğim ve yemek yiyebileceğim
bir yer sağlayan bir teklifti,
öğretmenlerin, akrabalarımın, yabancıların bana saygı duymasını sağlayan,
zamanla büyük fayda sağlayan bir teklif.
17 yaşındayken, Yale'dan bir adam okuluma geldi
ve beni Yale futbol takımına almak istedi.
O zamanlar bu benim için beklenmedikti, tıpkı şu an sizin için olduğu gibi.
Yale'li adam, aslında herkes,
bunun benim başıma,
hatta bütün topluluğun başına gelebilecek en güzel şey olduğunu söyledi.
"Bu fırsatı kaçırma oğlum," dediler.
Ben pek emin değildim.
Yale tamamen başka bir dünyaymış gibi geliyordu,
soğuk, yabancı, düşmanca bir yer.
İlk ziyaret günümde,
gitmemek için kardeşime bir bahane uydurdum.
"Buradaki insanlar çok garip."
"O zaman hemen uyum sağlarsın" diye cevap verdi.
(Kahkaha)
Fırsatı yakaladım
ve uyum sağlamak için delicesine çalıştım.
Birinci sınıf danışmanım kampüste şapka takmamam konusunda beni uyarırken dedi ki:
"Artık Yale'desin. Bunu yapmana gerek yok."
Bunun, başarabilmek için ödenmesi gereken küçük bedellerin
yalnızca bir tanesi olduğunu anladım.
Tüm bedelleri ödedim ya da ödemeye çalıştım
ve karşılığını aldım gibi görünüyor.
Üniversitenin futbol takım kaptanlığı,
çok da gizli olmayan bir topluluğa giriş,
Wall Street'te, daha sonra da Washington'da bir iş.
İşler o kadar iyi gitti ki, doğal olarak bunun sonunda
ABD balkanı olmalıyım diye düşündüm.
(Kahkaha)
Ama daha 24 yaşında olduğumdan
ve başkanların bile bir yerden başlaması gerektiğinden,
kongre için aday olmaya karar verdim.
Bu, o büyük 2008 seçimlerinin hala etkisinde olduğumuz o dönemde oldu.
Ciddi, ılımlı bir senatör şunu vurgulamıştı:
"Vermem gereken en önemli mesaj,
Barack Obama'nın da bizden biri olduğudur."
Bu mesajı o kadar iyi verdiler ki
kampanyaları modern siyasetin altın kuralı haline geldi.
En sonunda, huzur ve tatminle,
"Ben de herkes gibiydim" demek için
elimizden geleni yapmamızı isteyen bu modern hayat düzeni olmasaydı
benim mesajım da bu olacaktı.
Bir gece, aday kampanya yöneticimi son kez aradım.
Kazanmak için ne yapmamız gerekiyorsa yapacaktık ama önce, son bir sorusu vardı:
"Bilmem gereken bir şey var mı?"
Durakladım ve sonunda dedim ki,
"Eşcinsel olduğumu bilmelisin."
Sessizlik.
Neredeyse fısıldayarak "Anlıyorum" dedi.
Parlak bir kuruş ya da ölü bir yavru kuş bulmuş gibiydi.
(Kahkaha)
"Bana söylediğine sevindim," dedi.
"İşimi kesinlikle kolaylaştırmadın.
Demek istediğim, sen Teksas'tasın.
Ama imkansız değil, imkansız değil.
Ama Casey, sana bir şey soracağım:
Biri miting esnasında sana ibne dediğinde ne hissedeceksin?
Gerçekçi ol, tamam mı?
Birinin fiziksel olarak sana zarar vermek isteyebileceğini biliyorsun.
Sadece bilmek istiyorum.
Buna gerçekten hazır mısın?"
Değildim.
Ve anlayamıyordum.
Zar zor nefes alıyor,
zar zor düşünüyor ve konuşuyordum.
Ama dürüst olmam gerekirse, o zamanlar olduğum çocuk,
bir amaç uğruna zarar görmeyi göze alır,
her şeyi ve hatta hayatını bile feda ederdi.
Ama, yalnızca kendisi olduğu için bile zarar görebileceği gibi
şok edici bir gerçek vardı.
Olmamalıydı, ama vardı.
Ki başlarda kendi gibi olmayı denemeyi hiç düşünmemişti bile.
Onun denediği, benim denediğim,
benden beklenildiğini düşündüğüm şeyi yapmak ve öyle olmaktı.
24 yaşındaki birine göre seçkin biriydim:
zekiydim, iyi konuşuyordum, iyi giyiniyordum. Asil bir vatandaştım.
Ama başta kabul ettiğim teklif beni kurtaramadı.
Sizi de kurtaramaz.
Belki de bunu cinsel yöneliminiz fark etmeksizin
çoktan öğrenmişsinizdir ya da öğreneceksinizdir.
Şüphesiz ki bir eşcinsel, baskıdan çok yoğun bir doz alır.
Ancak aslında baskı, hepimize sunulan acı bir haptır.
Kim olduğumuzun ve yaşadıklarımızın çok büyük bir kısmını saklamayı öğrendik.
Aşkımızı, acımızı, bazılarımız için inançlarımızı.
Bu yüzden dünyaya gelmek bile zorken,
kendimize ait bütün o saf, tuhaf sihri kucaklamak çok daha zor olabilir.
Miles Davis'in de dediği gibi, "Sesinin kendisi gibi duyulması uzun zaman alır."
Bu, kesinlikle benim için geçerliydi.
Hakkımdaki gerçeği, 24 yaşındayken, o gece ortaya döktüm
ama hayatım boyunca devam etti.
Harvard İşletme Okulu'na gittim, kâr amacı gütmeyen başarılı bir girişim başlattım,
bir magazin dergisinin kapağında yer aldım, TED sahnesine çıktım.
(Kahkahalar)
20'li yaşlarımın sonlarında,
bir çocuğun başarması gereken her şeyi başardım.
Ama gerçekten paramparça olmuştum.
Tam olarak sinirsel çöküş yaşamıyordum ama buna çok da uzak değildim.
Her iki şekilde de çok üzücü bir durumdu.
Bir yazar olmayı hiç düşünmemiştim,
23 yaşıma gelene kadar istekle kitap okumamıştım bile.
Ama kitap sektörü, kendi sorunlarınızı araştırmanız için
size ödeme yapan tek sektördür.
(Kahkaha)
Bu yüzden, çatlaklarımı
kelimelerle doldurmaya karar verdim.
Sayfada ortaya çıkan şey, o sırada hissettiğim kadar tuhaftı,
bu da ilk başta bazı insanları harekete geçirdi.
Saygın bir yazar, birkaç bölüm okuduktan sonra
araya girdi
ve annem gibi konuştu.
"Hey, dinle.
Bir otobiyografi için işe alındın.
Bu, net bir şey.
Başı, ortası ve sonu var
ve yaşadığın şeylerden oluşuyor.
Ve bu arada bu ülkede, varoluşlarını savunmak için yazan toplumdan
dışlanmış insanlar tarafından yönetilen büyük bir otobiyografi geleneği var.
Git bu kitaplardan birini al da öğren.
Yanlış yoldan gidiyorsun."
Ama artık bize öğretildiği gibi,
doğru yolun güvenli yol olduğuna inanmıyordum.
Artık bize öğretildiği gibi eşcinsellerin, siyahilerin, fakirlerin hayatlarının
sıra dışı hayatlar olduğuna inanmıyordum.
Artık, Kendrick Lamar'ın ''Section.80.''de söylediğine inanıyordum:
"Dışarıdan içeriye bakmıyorum.
İçeriden dışarıya da bakmıyorum.
Lanet orta noktadayım ve etrafıma bakıyorum."
(Kahkaha)
Burası,
üzerinde çalışmayı umduğum yerdi.
İlerlemeye değer tek yön, kendi yönümdü.
Kabul etmemizin öğretildiği o tüm berbat teklifleri
reddetmemize yardımcı olacak olan yerdi.
Kendimizi ve yaptığımız işi, kolayca sindirilebilen
küçük parçalar haline getirmemiz öğretildi.
Başkalarına anlamlı gelelim diye kendimize yabancı olmamız öğretildi.
Belki doğru insanlar arkadaşımız olur,
doğru okullar bizi kabul eder, doğru patronlar bizi işe alır,
doğru partilere davet ediliriz diye
ve bir gün doğru Tanrı, bizi doğru cennetine kabul eder
ve o ışıltılı kapılarını ardımızdan kapatır,
böylece onun önünde ilelebet diz çökebilelim diye.
Derler ki,
boyun eğmemizin ödülleri bunlar olur.
Çok sevilen yüce, sindirilebilir bir parça olmak
ya da ölü olmak.
Ben de dünyaya ve anneme
"Hayır, teşekkürler" diye karşılık veriyorum.
Aslında sadece,
"Tamam anne, sonra konuşuruz" dedim.
(Kahkaha)
Ama içimden "Hayır teşekkürler" dedim.
Annemin teklifini de kabul edemedim.
Siz de etmemelisiniz.
Böyle odalarda kendimizi güvende hissetmek,
kendimizi burada güvende tutmak
çoğumuz için kolay olurdu.
Güzel konuşuyoruz, güzel giyiniyoruz,
zekiyiz, insanlar bizi seviyorlar, en azından seviyormuş gibi davranıyorlar.
Ama bunun yerine, Lut'un karısını hatırlayalım derim.
Nazaretli İsa, bunu ilk kez müritlerine söyledi:
"Lut'un karısını hatırlayın."
Eğer yakın zamanda İncil'i okumadıysanız söyleyeyim,
Lut, ailesini Sodom'a, Tanrı'nın yok etmesi gerektiğine
karar verdiği kötü bir toplumun ortasında bırakan bir adamdı.
Zalim olmasına rağmen bazen yumuşayan Tanrı,
iki meleği, halkını toplayıp Dodge’dan çıkmaları için
Lut'u uyarsın diye Sodom’a gönderdi.
Lut, meleklerin uyarısını duydu ama geç.
Melekler tüm gün bekleyemezdi,
Lut'un, iki kızının ve karısının ellerini tuttular
ve onları Sodom'ın dışına doğru aceleyle götürdüler.
Ve melekler bağırdı,
"Dağlara kaçın, ne yaparsanız yapın ama asla arkanıza bakmayın."
Tam bu sırada, Tanrı Sodom ve Gomora üstüne ateşler yağdırmaya başladı.
Gomora'nın, bu duruma nasıl geldiğini anlayamıyorum.
Ama, Lut ve halkı koşuyor,
tüm bu yıkımdan kaçıyor,
Tanrı ölüm yağdırırken onlar tozu dumana katıyor
ve sonra her nedense Lut'un karısı arkasına bakıyor.
Tanrı, onu tuzdan bir sütun hâline getiriyor.
İsa der ki, "Lut'un karısını hatırlayın."
Ama, bir şey soracağım:
Neden arkasına baktı?
Kargaşayı kaçırmamak
ve ateşler içindeki şehre son bir kez bakmak istediği için mi?
Yanındakilerin biraz daha rahat nefes alabilmesi için
tehlikeden yeterince uzakta olduklarından emin olmak için mi?
Bazen, çok meraklı ve bencil olabiliyorum, eğer onun yerinde olsaydım,
bunlar benim arkama bakma sebeplerim olurdu.
Ama ya Lut'un karısına başka bir şey olduysa?
Bu insanları, yalnız başlarına canlı canlı yanarken
geride bıraktıkları düşüncesine katlanamadıysa?
Doğruluğuna rağmen?
Bu mümkün değil mi?
Eğer mümkünse, itaatsiz bir kadının arkasına bakışı
bize ders veren bir hikâye olmayabilir.
Belki bu, İncil'deki en cesur davranış olabilir,
hatta belki de tüm İncil'i ayakta tutan olay olan
İsa'nın çarmıha gerilmesinden daha cesurca bir hareket.
Calvary'de, eski ve engebeli bir haç üzerinde
İsa'nın herkesi kurtarmak için yaşamını yitirdiği söylendi,
yaşayacak olan milyarca ve milyarlarca insan için.
Hoş bir hareket.
Bu hareket onu ünlü yaptı. Orası kesin.
(Kahkaha)
Ama Lut'un karısı öldürüldü,
tuzdan bir sütuna dönüştürüldü,
arkadaşlarına arkasını dönemediği için,
Sodom'ın hain adamlarına.
Ve kadının ismini kimse yazmadı bile.
Lut'un karısının cesaretine sahip olmak,
bugün ihtiyacımız olan şey işte böyle bir cesaret.
Kendimizi oraya koyma cesareti.
Herhangi birimizin özgür olabilmesi için ya hepimizin ibne olması
ya da hiçbirimizin özgür olmaması gerektiğini söyleyen bir cesaret.
Sokaktaki diğer serserilerle,
dünyanın tüm zavallılarıyla beraber durmak için,
bunların en azıyla ordu kurmak için bir cesaret.
Hepimizin çıplak kabuğundaki o inançla
daha iyi bir dünya yaratabiliriz.
Teşekkürler.
(Alkışlar)