MARCEL DZAMA: PAG-AYOS NG KAGULUHAN
May kalumaan na ang mga kasuotang ito.
[tawa]
Itong isa na 'to ay pang-Halloween.
[tawa]
Siguro may ugali ako mapag-bunton sa mga gamit.
At isa iyon sa mga bagay na hindi ko na-iangkop
sa pagiging taga-New York
--ang magbawas ng mga kagamitan kasimbilis
nang laki ng iyong apartment.
[musika]
Dati akong taga Winnipeg, Canada.
Sobrang lamig ang tag-lamig doon
at nagtatagal ito ng halos kalahating taon.
Ang hirap magtipon para makipagsalamuha
dahil humahadlang ang panahon
kaya't nagiging mag-isa ka lamang.
Palagi akong nagkukulay noong bata ako.
Palagi akong gumuguhit ng mga halimaw ng Universal.
Kahit sinong karakter pa ito,
tulad nila Wolfman at Dracula.
[tunog ng paniki]
Gumawa rin ako ng sarili kong mundo
para lang may magawa ako.
[huni ng kuwago]
[sigaw ng leon]
Ang pamumuhay sa Winnepeg,
lalo na sa taglamig,
nagmimistulang isa ang kagiliran at lupa.
Kaya parang nakakakita ka ng isang blankong pahina.
At mangyaring may naglalakad dito,
nagmumukha ito na parang isang blankong papel
na may pigura.
Sa tingin ko, hindi ko namalayan
na talagang na-impluwensyahan
nito ang aking estilo.
Noong ako pa ay nag-aaral pa lamang,
naninirahan pa ako sa aking mga magulang.
Mayroon akong malalaking obra sa tabla mula sa farm ng aking lolo.
Sumira siya ng isang bahay
at ginamit ko ang mga kahoy mula doon
at pinintahan ito gamit ang mga pintura.
Nagkaroon ng sunog sa aming bahay.
Nawala lahat ang aking mga likha
pati na rin ang aking mga kagamitan.
Kaya't nagsimula akong gumihit sa mga hotel stationery
at iyon ang aking naging thesis.
["The Royal Art Lodge" kolaborasyon]
Doon ako nasimulang nakilala sa mga likha na iyon,
mga mag-isang background na may onting bagay.
Mula nang mangyari ang sunog, may pakiramdam talaga ng malaking kawalan.
Pero meron din posibilidad,
at sa ilang paraan, naging mas madali ang paglipat sa New York.
Madalas akong gumamit ng pula at kayumangging kulay dati.
Ngayon ay mas gumagamit ako ng asul.
Gumawa rin ako ng mga politikal na obra sa panahon ni Bush at ng digmaan sa Iraq.
Sa panahon ni Trump, naramdaman kong dapat matulog.
Kailangan kong mai-alis ang lahat ng mga nasa balita ng araw na iyon,
at kailangan ko itong mailabas.
Isinama ko ang imaheng Dada dahil
may bahid ito ng suklam ng unang digmaang pandaigdig.
Naisip kong magandang panahon ito
para sa kasuklaman ng nangyayari [tawa] sa panahon ng pulitika ngayon.