[Esta charla contén linguaxe gráfica e descricións de violencia sexual.]
[Aviso para os espectadores]
"Ashley Judd, vaia unha lurpia estúpida"
"Non podes demandar a alguén por chamarlle filla de puta"
"Se non es quen de manexar Internet, que che dean, puta"
"Ogallá Ashley Judd teña unha morte horrible.
Ela é o peor."
"Ashley Judd, ti es o motivo polo cal as mulleres non deberían votar."
"'Twisted' é unha película tan mala,
que nin sequera quero violala."
"Fagas o que fagas,
non llo digas a Ashley Judd. Ha morrer soa coa vaxina seca."
"Se tivese que tirarme a unha muller maior,
meu Deus,
tiraríame a Ashley Judd,
a puta está de moi bo ver.
As cousas tan imperdoables que lle faría."
A misoxinia en Internet é unha traxedia global para os dereitos de xénero,
e é fundamental que remate.
(Aplausos)
As voces das mozas e mulleres,
e as voces dos nosos aliados están constantemente restrinxidas en xeitos
que son personal, económica,
profesional e políticamente daniños.
E cando freemos o abuso,
expandiremos a liberdade.
Son seareira de Kentucky en baloncesto,
así que un agradable día do marzo pasado,
estaba a facer unha das cousas que mellor se me dan:
animar os meus Wildcats.
Os narcisos estaban en flor,
mais os árbitros non sopraban o chifre cando eu llelo dicía.
(Risas)
É gracioso. Foron moi simpáticos comigo antes do partido
mais logo ignoráronme durante o mesmo.
(Risas)
Tres dos meus xogadores sangraban, así que fixen o segundo que mellor que sei...
Chiei.
[@ArkRazorback o xogo sucio cómese o tiro libre do meu equipo...
@KySportsRadio @marchmadness@espn por agora hai tres xogadores sangrando.]
É normal que me traten como vos describín antes.
Sucédeme todos os días
en redes sociales e plataformas coma Twitter ou Facebook.
Desde que entrei en Twitter en 2011,
a misoxinia e os misóxinos demostraron de abondo
que me menosprezarán en cada paso que dea.
A miña espiritualidade, fe,
sendo unha pailana -- eu podo dicilo, ti non --
e todo é xogo limpio.
E respondín con varias estratexias.
Tratei de enfrontarme.
Este tipo mandábame cousas desagradables, hipersexuais,
e no seu avatar había unha moza.
Eu contesteille e dixen...
"É esa a túa filla?
Dáme medo o feito de que poidas pensar
e falar deste xeito das mulleres."
E sorprendeume dicindo,
"Sabes que? Tes razón. Sintoo."
Ás veces, a xente quere responsabilizarse.
Este tipo estaba discutindo con quen sabe quen
se eu era quizais a definición de puta.
Estiven casada cun escocés 14 anos,
así que dixen, "Puta quere dicir diferentes cousas segundo o país --
(Risas)
"... mais teño a acerteza de que representades o estándar global
de imbécil." (Risas)
(Aplausos)
Tratei de superalo, intentei atrincherarme,
e trataría sobre todo de pasar a través destas redes sociais
cun ollo medio pechado tratando de non velo,
pero non se lle pode pedir pan ao vento.
O que se ve, permanece.
É traumático.
Unha parte de min esperou sempre secretamente
que o que se dicía de min e sobre min non fose...
verdade.
Porque incluso eu,
unha autoproclamada e recoñecida feminista,
que reza no altar da Gloria --
(Risas)
internalizo o patriarcado.
Este é un punto clave.
O patriarcado non só son os mozos e homes.
É un sistema no que todos participamos,
incluída eu.
Aquel día en concreto, por algunha razón,
aquel chío tralo partido
desencadeou algo chamado "Mafia cibernética."
Un fluxo global e corrosivo das máis crueis declaracións de odio:
ameazas de morte, ameazas de violación.
E non sabedes,
cando estaba soa na casa, sentada, coa miña bata,
recibín unha chamada, e era do meu querido ex-esposo,
dicía nunha mesaxe de voz,
"Querida...
o que che está a suceder non está ben."
E houbo algo no xeito en que me defendeu aquela noite...
que me permitiu pronunciarme.
E comecei a escribir.
Comecei a escribir compartindo o feito de que son
unha supervivente de todos os tipos de abuso sexual,
incluídas tres violacións.
E as mensaxes de odio que recibín en resposta --
Estes son algúns dos comentarios publicados nos medios informativos.
Que me chamen acusona é moi divertido.
[Jay: Disfrutouno cada segundo!!!!!]
Audiencia: Meu Deus!
Ashley Judd: Grazas, Deus. Que a túa graza e misericordia brillen.
Daquela escribín un artículo feminista, chamado:
"Esquece o teu equipo:
é a túa violencia de xénero contra as mulleres en internet
a que pode beixar o meu virtuoso cu."
(Risas)
(Aplausos)
E fixen isto soa, e publiqueino soa,
porque o meu asesor principal dixo,
"Non o fagas, por favor,
a avalancha de sandeces que recibirás será inevitable --
teño medo por ti."
Pero eu confío nas nenas e confío nas mulleres,
e confío nos nosos aliados.
Publicouse, foi viral,
proba que cada día
a misoxinia nas redes é un fenómeno que todos sufrimos,
en todo o mundo,
e cando é intersectorial
é peor.
Orientación sexual, identidade de xénero,
raza, etnia ou relixión...
menciónao,
isto amplifica a violencia que sofren mozas e mulleres,
e no caso das nenas, é peor.
É, sen dúbida, traumático.
A nosa saúde mental, o noso benestar emocional
quedan gravemente afectados
porque a ameaza de violencia
é entendida neurobioloxicamente como violencia.
O cortisol dispárase, o sistema límbico acelérase
e perdemos produtividade no traballo.
E falemos do traballo.
A nosa capacidade para traballar está limitada.
Buscas en liña de mulleres que piden traballo que revelan fotos súas espidas,
denuncias falsas de que teñen ETS,
os seus enderezos indicando que están sexualmente dispoñibles
con exemplos reais
de xente que aparece nesas casas para ter sexo.
A nosa capacidade para ir á escola viuse prexudicada.
O 96 por cento das publicacións
de imaxes sexuais de xente nova
pertencen a rapazas.
Ás nosas rapazas.
Os nosos rapaces teñen unha probabilidade
de compartir imaxes sen consentimento
de dúas a tres veces máis cás rapazas.
E quero dicir algo sobre o porno como vinganza
Parte do que resultou deste chío
foi relacionarme con aliados e outros activistas
que loitan por un internet libre e seguro.
Comezamos algo que nomeamos Proxecto Discurso;
freando o abuso, expandindo liberdade.
E esta páxina web ofrece un foro de críticas,
xa que non hai nada global ou legal
que nos axude a resolver isto.
Mais o que si ofrecemos é unha lista estandarizada de definicións,
porque é complicado atacar un comportamento no xeito correcto
se non compartimos unha definición do que ese comportamento é.
E aprendín que adoita facerse un mal uso, así como perigoso, do porno por vinganza.
Trátase de compartir unha imaxe sen consentimento,
empregada estratexicamente para avergoñar e humillar a unha moza ou muller
que trata de converternos en pornografía.
A nosa sexualidade natural é,
non sei a como é a vosa, marabillosa.
E o meu desexo por expresalo non o converte en pornografía.
(Aplausos)
Eu teño todos estes recursos
que seguro que moita xente no mundo non ten.
Eu puiden comezar o Proxecto Discurso con compañeiros.
Ás veces teño a atención das empresas de redes sociais.
Teño proximamente unha estupenda visita á sede de Facebook.
Os estúpidos criterios para denunciar aínda non me axudaron...
De feito, págolle a alguén para que limpe as miñas redes sociais,
intentando liberar o meu cerebro
dunha repetición diaria do trauma da incitación ao odio.
E sabedes que?
Recibo máis odio por iso.
"Oh, vives nun cuarto insonorizado."
Ben, e sabedes que?
Ter a alguén poñendo fotografías de min coa boca aberta
dicindo que "non poden esperar para corrérseme na cara,"
dáme o dereito de poñer eses límites.
(Aplausos)
E esta distinción entre virtual e real é enganosa
porque sabedes,
isto realmente sucedeume unha vez cando nena,
e cando ese chío espertou este trauma,
tiven que loitar contra el.
Mais sabedes o que facemos? Collemos toda esta incitación ao odio,
dividímola,
codificámola,
e damos eses datos
de xeito que entendamos a súa interseccionalidade:
cando recibo porno,
cando se trata de afiliación política,
cando se trata da idade, ou de todo iso xunto.
Imos gañar esta liorta.
Hai moitas solucións...
grazas a Deus.
Vouvos dar só algunhas,
e, por suposto, rétovos a que creedes e contribuades coas vosas.
Número un: temos que comezar coa alfabetización dos medios dixitais,
e claramente debe haber un enfoque de xénero.
Nenos, escolas, coidadores, pais:
é esencial.
Dous...
Deberiamos falar cos nosos amigos informáticos?
Dito con dignidade e respecto,
o sexismo nos nosos lugares de traballo ten que rematar.
(Aplausos)
(Ovación)
EDGE (Economic Dividends for Gender Equality)
o estándar global para a igualdade de xénero,
é o mínimo estándar.
E sabedes que, Silicon Valley?
Se L'Oreal pode facelo
en India, en Filipinas,
en Brasil e en Rusia,
vós tamén podedes.
Non hai escusa que valla.
Só cando as mulleres acaden o número necesario en cada departamento das vosas
empresas, incluíndo a creación de plataformas desde cero,
cambiarán as conversacións sobre as prioridades e as solucións.
E máis amor para os meus amigos informáticos:
tense que rematar o lucrarse coa misoxinia nos videoxogos.
Estou cansa de que me faledes nos cócteles
--como fixestes hai un par de semanas en Aspen --
sobre o desprezable que era #Gamergate,
cando facedes miles de millóns de dólares grazas a xogos
que feren e deixan tiradas ás mulleres por deporte.
Basta! -- como dirían os italianos.
Abonda.
(Aplauso)
Os nosos amigos das forzas de seguridade teñen moito que facer,
xa que vimos
que a violencia en internet é unha extensión da violencia en persoa.
No noso país,
morreron máis mozas e mulleres asasinadas polos seus compañeiros sentimentais
das que morreron no 11/9
e das que morreron desde entón tanto en Afganistán coma en Iraq.
E non é moi "guai" dicilo
mais é verdade.
Xeopoliticamente, preocupámonos máis sobre o que os homes lle están a facer
ás mulleres alá...
En 2015,
72,828 mulleres empregaron os servizos contra a violencia de xénero no país.
E iso sen contar ás mozas, mulleres e mozos que os precisaron.
O corpo de seguridade debe reforzarse
cunha tecnoloxía de internet,
dispositivos e unha comprensión desas plataformas actualizadas--
a como traballan.
A policía quería ser útil cando Amanda Hess chamou
polas ameazas de morte que estaba a recibir en Twitter,
mais realmente non puideron cando dixeron,
"Que é Twitter?"
Os nosos lexisladores deben redactar e aprobar unha lexislación intelixente
que reflicta a nosa tecnoloxía actual
e as nocións que temos da liberdade e da incitación ao odio.
Recentemente en Nova York, a lei non puido aplicarse a un delincuente
porque os delitos seguramente se cometeron,
mesmo se foron anónimos,
deberon cometerse por teléfono, por mail,
por telégrafo...
(Risas)
A linguaxe debe ser tecnoloxicamente neutra.
Polo que parece,
teño unha voz bastante firme.
De xeito que imos falar dos nosos amigos...
os brancos.
Tedes un papel que interpretar e decisións que tomar.
Podedes facer algo
ou non facer nada.
Agora hai un bo ambiente na sala,
mais cando isto remate todo o mundo dirá,
"Mi madriña, é unha racista á inversa"
Iso foi o que dixo un home branco, Robert Moritz,
presidente do PricewaterhouseCoopers,
e que me pediu o incluíse nesta charla.
É preciso incrementar as liñas de apoio e os grupos de axuda,
para que as vítimas poidan axudarse entre si
cando as súas vidas e finanzas descarrilen.
Como individuos debemos deter a violencia de xénero cando se produza.
O 92 por cento da xente nova
con 29 anos e menos presenciouna.
O 72 por cento de nós presenciámola.
Precisamos ter o valor e a urxencia
para adestrarnos en parala cando se estea producindo.
E para rematar,
crédea.
Crédea.
(Aplausos)
Basicamente, este é un problema de interacción humana.
E como penso que a interacción humana é o centro da nosa salvación,
un trauma que non se transforma será un trauma transferido.
Edith Wharton dixo, "O final está latente no inicio,"
de xeito que remataremos substituíndo a incitación ao odio pola do amor.
Porque me sinto soa nisto,
mais sei que somos aliados.
Hai pouco aprendín
como a gratitude e as afirmacións compensan as interaccións negativas.
Necesítanse cinco boas para contrarrestar unha negativa,
e a gratitude en particular --
libre, dispoñible globalmente en calquera momento e lugar,
para calquera en calquera dialecto--
dispara o córtex cingular anterior prexenual,
unha parte importante do cerebro
que se inunda de cousas boas e estupendas.
Así que vou dicirme a min mesma cousas asombrosas.
E gustaríame que enfaticedes a resposta.
Pode soar algo semellante a isto--
(Risas)
Son unha muller poderosa e forte, e vós diredes, "Si, abofé."
Audiencia: si, abofé.
Ashley Judd: miña nai quéreme.
A: Sí, quérete.
AJ: Fixen un bo traballo coa miña charla.
A: Si, fixéchelo.
AJ: Teño dereito a estar aquí.
A: Si, telo.
AJ: Son moi riquiña.
(Risas)
A: Si, es.
AJ: Deus fai un bo traballo.
A: Si, faino.
AJ: E eu quérovos.
Moitísimas gracias por deixarme ser de axuda.
Que Deus vos bendiga.
(Aplauso)