ลองนึกถึงงานเลี้ยงที่ทุกการเคลื่อนไหว
ตั้งแต่การจัดวางมือไม้ไปจนถึงการย่างเดิน
และทุกรายละเอียดทัศนะ
จากเครื่องเรือนไปจนถึง ความยาวของชายกระโปรง
ถูกควบคุมด้วยระบบที่ซับซ้อน ของกฎและกระบวนการ
เป็นเวลาหลายศตวรรษ ที่พิธีกรรมดังกล่าว เป็นเรื่องปกติในสังคมชั้นสูงในยุโรป
และในขณะที่พวกมันเสื่อมความนิยม
เราจดจำส่วนประกอบของมัน ภายใต้ชื่อที่คุ้นเคยว่า
บัลเลต์
บัลเลต์ มาจากภาษาอิตาเลียน "บัลเลตโต" หรือ การเต้นเล็ก ๆ
มีกำเนิดในยุคฟื้นฟูของอิตาลี ในฐานะการผสมผสานการเต้นรำกลุ่ม
และการแสดงท่วงท่า ในงานชุมนุมของคนชั้นสูง
ในหลาย ๆ แง่มุม มันเป็นการควบคุมผู้คนในที่รั้วในวัง
ให้อยู่ในรูปแบบพฤติกรรมที่เป็นที่ยอมรับได้
อย่างเช่นมารยาทในการเดิน โค้ง หรือขอจับมือใคร
มันเกี่ยงข้องกับกฎที่ควบคุมทุกอย่าง ตั้งแต่เครื่องแต่งกาย
ไปจนถึงสถานที่ซึ่งคนคนหนึ่งจะเดินหรือนั่ง เมื่อมีกษัตริย์อยู่ตรงนั้น
เมื่อเวลาผ่านไป การศึกษาบัลเลต์ กลายเป็นศูนย์กลางของชีวิตในรั้วในวัง
และเข้าถึงมารยาทที่เหมาะสมอาจสร้างหรือทำลาย ความสำเร็จของข้าราชบริพารคนหนึ่ง
กริยาท่าทางต่าง ๆ ในรั้วในวังหลายแห่ง ยังเห็นได้ในเทคนิคบัลเลต์ในปัจจุบัน
บัลเลต์ถูกนำไปยังฝรั่งเศส ในศตวรรษที่ 16
โดย แคทรีน เดอร์ เมดีซี
พระชายาชาวอิตาลีของพระเจ้าเฮนรี่ที่สอง
เมื่อการเฉลิมฉลองกลายเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย เช่นเดียวกับการเต้นรำ
ที่ครูสอนเต้นสอนท่วงท่าอันซับซ้อน ให้กับขุนนางรุ่นเยาว์
และพื้นฐานของเรื่องราว ก็ให้แกนเรื่องหลักแบบเดียวกัน
จุดสนใจถูกทำให้เปลี่ยนจากการเข้าร่วม ไปเป็นการแสดง
และรูปแบบที่ต้องการเครื่องประดับ อย่างที่การละครมากขึ้น
ดังเช่น ฉากที่ถูกออกแบบมาอย่างมืออาชีพ
และพื้นหรือเวทีที่ถูกยกให้สูงขึ้นเล็กน้อย ที่มีม่านและปีกทางด้านข้าง
แต่ในศตวรรษที่ 17 ในราชวังของพระเจ้าหลุยส์ที่สิบสี่
บัลเลต์ถูกปรับปรุงให้เป็นศิลปะ ในแบบที่เรารู้จักกันทุกวันนี้
พระเจ้าหลุยส์เองก็เคยฝึกบัลเลต์ ตอนยังทรงพระเยาว์
บทแรกของพระองค์เมื่อมีพระชนมายุ สิบห้าชันษา คือเทพดวงอาทิตย์อะพอลโล
เป็นบทหลัก ของบัลเลต์ที่เล่นกันในยุคของพระองค์
มันยังทำให้พระองค์ได้ชื่อว่า กษัตริย์ดวงอาทิตย์
ด้วยฉลองพระองค์สีทองอร่าม และรูปแบบการเต้นนำที่อลังการ
ที่ส่งเสริมแนวคิดที่ว่า กษัตริย์เป็นผู้ปกครองที่มาจากเทพ
พระเจ้าหลุยส์ยังแสดงอีก 80 บทบาท ในการแสดงบัลเลต์ใหญ่ ๆ 40 เรื่อง
ไม่ว่าจะเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่
หรือบางครั้งก็เล่นบทรองหรือบทตลก
แล้วกลับเข้ามาเล่นเป็นตัวนำในตอนจบ
พระองค์ฝึกบัลเลต์ทุกวัน
เช่นเดียวกับการฝึกฟันดาบและขี่ม้า
และด้วยตัวอย่างนี้
การเต้นรำได้กลายเป็นความสามารถที่สำคัญ สำหรับบุรุษในยุคนั้น
แต่สิ่งหลักที่พระเจ้าหลุยส์ที่สิบสี่มอบให้กับ วงการบัลเลต์ ไม่ใช่ในฐานะนักแสดง
พระองค์ก่อตั้งรอยัล แอคาเดมี ออฟ เดนส์ ในปี ค.ศ. 1661
ซึ่งเปลี่ยนการควบคุมบัลเลต์ โดยสมาคมท้องถิ่นเป็นวังหลวง
ในฐานะผู้อำนวยการ
พระองค์ให้ครูบัลเลต์ส่วนพระองค์ และเพื่อนนักแสดง
ปิแอร์ โบแชมป์
ผู้วางระบบตำแหน่งหลักของร่างกายทั้งห้า ที่ยังใช้กันอยู่ในปัจจุบัน
จากความร่วมมือกับ ฌ็อง-บาติสต์ ลูว์ลี
ผู้อำนวยการของรอยัล มิวสิค แอคาเดมี
และนักประพันธ์เลื่องชื่ออย่าง มอลีแยร์
โบแชมป์ ช่วยทำให้บัลเลต์ เป็นการแสดงที่น่าตื่นตา
และในปี ค.ศ. 1669 โรงเรียน สำหรับบัลเลต์โดยเฉพาะก็ถูกสร้างขึ้น
ปารีส โอเปรา บัลเลต์ ยังมีอยู่จนถึงทุกวันนี้ ในฐานะคณะบัลเลต์ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
บัลเลต์ออกห่างจากวังหลวง ไปสู่โรงละคร
และอยู่รอดจากปฏิวัติและเปลี่ยนแปลง ทางประชาธิปไตย
ที่ตามมาในศตวรรษหลังจากนั้น
ด้วยการปรากฏของการเคลื่อนไหวที่เย้ายวนใจ
เรื่องราวแฟนตาซีและเรื่องเล่าพื้นบ้าน กลายเป็นรูปแบบที่พบได้ทั่วไป
และถึงแม้ว่าอิทธิพลของบัลเลต์ ในฝรั่งเศสจะเสื่อมลง
ประเทศอื่น ๆ อย่าง รัสเซีย
ก็เข้ามามีบทบาทหลักในการพัฒนามันต่อไป
โชคดี ที่ทุกวันนี้ พวกเราส่วนใหญ่ ไม่ต้องเรียนการเดินที่แสนซับซ้อน
เพื่อที่จะเข้าสังคมในงานแต่งงาน
แต่ว่า เรายังสามารถไปยังโรงละคร เพื่อดูเหล่ามืออาชีพ
ที่ใช้เวลาในการฝึกซ้อมอย่างหนักมาทั้งชีวิต
เพื่อแสดงความสามารถ ที่คงไม่มีใครคาดคิดในยุคของพระเจ้าหลุยส์ที่สิบสี่