ผมอยากเล่าเรื่องของแมนสันให้คุณฟัง
แมนสันเป็นมัณฑนากรอายุ 28 ปี
เป็นพ่อของลูกสาว
และลูกชายที่น่ารัก
ที่ถูกขังคุกเพราะระบบศาลยุติธรรมที่ล้มเหลว
เขาถูกใส่ความในคดีฆาตกรรม ที่เขาไม่ได้เป็นผู้ก่อ
และถูกตัดสินโทษแขวนคอประหารชีวิต
เหยื่อในคดีนี้มี 2 ราย เหยื่อที่เสียชีวิตจากเหตุฆาตกรรม
และแมนสัน ที่ถูกตัดสินจำคุก
ด้วยความผิดที่เขาไม่ได้ก่อ
เขาถูกขังในคุกขนาด 8 คูณ 7 ฟุต
ร่วมกับผู้ชายอีก 13 คน
เป็นเวลา 23 ชั่วโมงครึ่งต่อวัน
ไม่มีการรับรองว่าคุณจะได้รับอาหารหรือไม่
และผมจำได้ว่า เมื่อวานนี้
ขณะที่ผมเดินเข้าห้องที่ผมอยู่
ผมจินตนาการสภาพห้องขัง ที่แมนสันถูกจองจำ
เพราะห้องน้ำ
เป็นช่องแคบ ๆ
กว้างกว่าห้องขังขนาด 8 x 7 ฟุตเล็กน้อย
แต่การอยู่ในห้องขังนั่น ขณะรอเพชฌฆาต
เพราะในคุก เขาไม่มีชื่อ
แมนสันถูกเรียกเป็นเลขตัวหนึ่ง
เขาเป็นแค่ตัวเลขทางสถิติ
เขาไม่รู้ว่าต้องรอนานแค่ไหน
อาจรออีกแค่นาทีเดียว
เพชฌฆาตอาจมาถึงในนาทีถัดไป
วันถัดไป
หรืออาจนานถึง 30 ปี
การรอคอยไม่มีที่สิ้นสุด
และท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัส
ความทรมานทางจิตใจ
และสารพัดคำถามที่ไร้คำตอบ ที่แมนสันต้องเผชิญนั้น
เขารู้ชัดว่า เขาจะ ไม่ยอมเล่นบทเหยื่อ
เขาปฏิเสธการตกเป็นเหยื่อ
เขาโกรธระบบยุติธรรม ที่ส่งเขาเข้าคุก
แต่เขารู้ดีว่า ทางเดียวที่เขาจะ สามารถเปลี่ยนระบบยุติธรรมนั้น
หรือช่วยให้คนอื่นได้รับความยุติธรรม
คือ การไม่ยอมตกเป็นเหยื่อ
การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับแมนสัน เมื่อเขาตัดสินใจที่จะให้อภัย
แก่คนที่ส่งเขาเข้าคุก
ที่ผมพูดเป็นเรื่องจริง
เพราะผมรู้จักแมนสันดี
ผม คือ แมนสัน
ชื่อจริงของผมคือ ปีเตอร์ แมนสัน โอโค่
และหลังจากที่ผมรับโทษ
หลังจากที่ผมตาสว่างจากการให้อภัย
ผมเริ่มเดินหน้า
เพื่อช่วยเปลี่ยนแปลงตัวระบบ
ผมตัดสินใจแล้วว่า ผมจะไม่ตกเป็นเหยื่ออีกต่อไป
แต่ผมจะช่วยเปลี่ยนระบบได้อย่างไร
ในเมื่อระบบคอยจับ นักโทษอายุน้อยเข้ามาทุกวัน
ทั้งที่ควรได้อยู่กับครอบครัวตัวเอง
ดังนั้น ผมจึงเริ่มระดมเพื่อนร่วมงาน ในคุก เพื่อนนักโทษของผม
มาร่วมเขียนจดหมายและบันทึกข้อตกลง ไปยังระบบยุติธรรม
ไปยังคณะกรรมการตุลาการ
คณะทำงานเฉพาะกิจหลายหน่วยที่จัดตั้งขึ้น
ในประเทศเคนยาของเรา
เพื่อช่วยเปลี่ยนแปลงรัฐธรรมนูญ
เราตัดสินใจคว้า
กระเสือกกระสน คว้าโอกาสเท่าที่จะหาได้
เพียงเพื่อให้ระบบยุติธรรมกลับมาใช้การได้
และได้ผลดีกับทุกฝ่าย
ช่วงเดียวกันนั้น
ผมได้พบกับบัณฑิตหนุ่มจากประเทศอังกฤษ
ชื่อ อเล็กซานเดอร์ แม็คลีน
อเล็กซานเดอร์มาพร้อมเพื่อน จากมหาวิทยาลัย 3-4 คน
ช่วงหาประสบการณ์
พวกเขาอยากเข้ามาช่วย
จัดตั้งห้องสมุดขึ้น ในเรือนจำความมั่นคงสูงสุดคามิตี
ซึ่งถ้าคุณลองหาใน Google
จะพบว่า มันเป็น 1 ใน 15 เรือนจำที่เลวร้ายที่สุดโลก
นั่นคือเมื่อก่อน
ทว่า ตอนที่อเล็กซานเดอร์เข้ามา
เขาเป็นอายุเพียง 20 ปี
และผมยังต้องโทษประหารชีวิตอยู่ขณะนั้น
และเรารับเขามาในทีม
มันเป็นความไว้วางใจอย่างสัตย์จริง
เขาเชื่อใจเรา แม้เราจะต้องโทษประหารก็ตาม
และด้วยความเชื่อใจนั้น
เราเห็นเขาและเพื่อนมหาวิทยาลัยของเขา
ตกแต่งห้องสมุดด้วยเทคโนโลยีล่าสุด
และจัดตั้งสถานพยาบาลที่ได้มาตรฐานดีเยี่ยม
เพื่อให้พวกเราที่เกิดล้มป่วยในคุก
ไม่ต้องตายไปอย่างอดสู
เพราะได้เจอกับอเล็กซานเดอร์
ผมจึงมีโอกาส
เขามอบโอกาสแก่ผม พร้อมทั้งสนับสนุน...
ให้สมัครเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัย ณ มหาวิทยาลัยลอนดอน
เช่นเดียวกับที่แมนเดลาเรียนจากแอฟริกาใต้
ผมเองก็ได้รับโอกาสทางการศึกษา ณ เรือนจำความมั่นคงสูงสุดคามิตี
และ 2 ปีต่อมา
ผมเป็นผู้สำเร็จการศึกษาคนแรกของหลักสูตร
จากมหาวิทยาลัยลอนดอน ขณะยังอยู่ภายในเรือนจำ
เมื่อสำเร็จการศึกษาแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้น
(เสียงปรบมือ)
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)
เมื่อสำเร็จการศึกษาแล้ว
ผมมีพลังเต็มเปี่ยม
ผมจะไม่ยอมเล่นบทเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย
ผมไม่เพียงรู้สึกมีพลังที่จะช่วยเหลือตัวเอง
ในการต่อสู้คดีของผมเท่านั้น
แต่เพื่อช่วยเหลือนักโทษรายอื่น ๆ
ที่ต้องทุกข์ทรมานจากความอยุติธรรม เช่นเดียวที่ผมเล่าไปเมื่อสักครู่
ฉะนั้น ผมจึงเริ่มเขียนสรุปคำร้องให้พวกเขา
แต่เพราะผู้ร่วมงานอื่นของผมยังถูกจำคุกอยู่ เราจึงทำเท่าที่ทำได้
แค่นั้นยังไม่พอ
อเล็กซานเดอร์ แม็คลีน
และทีมของเขาใน โครงการ The African Prisons Project
ตัดสินใจสนับสนุนผู้ต้องขังเพิ่มขึ้นอีก
และขณะที่ผมกำลังพูดกับคุณ วันนี้
ผู้ต้องขังและทีมงานที่ยังถูกจองจำ ในเรือนจำเคนยา 63 ราย
กำลังศึกษากฎหมายที่มหาวิทยาลัยลอนดอน ผ่านการศึกษาทางไกล
(เสียงปรบมือ)
พวกเขาเป็นผู้สร้างความเปลี่ยนแปลง ที่พร้อมจะผลักดัน
ช่วยไม่เพียงแต่ ส่วนที่เฉื่อยชาที่สุดในสังคม
แต่ยังช่วยให้ผู้ต้องขัง และคนอื่น ๆ สามารถเข้าถึงความยุติธรรม
ในห้องขังของผมที่อยู่ลึกลงไป บางอย่างวนเวียนในหัวผม
คำพูดของ มาร์ติน ลูเธอร์ คิง ดังก้องในหัวผมซ้ำ ๆ
เขาบอกผมตลอดว่า "พีท ถ้านายบินไม่ได้...
นายสามารถวิ่งได้นี่
และถ้านายวิ่งไม่ได้...
นายก็เดินไปสิ
แต่ถ้านายไม่สามารถเดินได้อีก
นายก็คลานไปสิ
แต่ไม่ว่าอย่างไร ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไร
จงอย่าหยุดอยู่กับที่"
มันเป็นแรงกระตุ้นให้ผมเดินหน้าต่อไป
ผมยังมีแรงกระตุ้นให้เดินหน้าเสมอ กับทุกสิ่งที่ผมทำอยู่
เพราะผมรู้สึกว่า วิธีเดียวที่ สามารถเปลี่ยนแปลงสังคมเราได้
วิธีเดียวที่เราสามารถเปลี่ยน ระบบความยุติธรรม
ที่นับว่าพัฒนาขึ้นมากแล้วในประเทศของเรา
คือการช่วยปรับระบบให้ถูกต้องเสีย
เมื่อ 26 ตุลาคม ปีที่แล้ว หลังจาก 18 ปีในเรือนจำ
ผมเดินออกจากเรือนจำเพราะ ได้รับอภัยโทษจากประธานาธิบดี
ตอนนี้ ผมมุ่งช่วย APP หรือโครงการ The African Prisons Project
ให้บรรลุวัตถุประสงค์ในการอบรมและก่อตั้ง
โรงเรียนและวิทยาลัยกฎหมายแห่งแรกในเรือนจำ
ที่เราจะทำการอบรม
(เสียงปรบมือ)
ที่เราจะทำการอบรมผู้ต้องขังและเจ้าหน้าที่
ไม่เพียงเพื่อช่วยผู้ร่วมขังของพวกเขา
แต่ยังช่วยสังคมในวงกว้างทั้งหมด ของผู้ยากไร้
ที่ไม่สามารถเข้าถึงความยุติธรรมทางกฎหมาย
ดังนั้น การที่ผมยืนพูดต่อหน้าทุกท่านวันนี้
ผมมาพร้อมความรู้เต็มเปี่ยมว่า เราทุกคนสามารถทบทวนตัวเองใหม่ได้
เราทุกคนสามารถทบทวน "สถานการณ์" ของเราได้
เราทุกคนสามารถทบทวน "สภาวะการณ์" ของเราได้
และไม่รับบทผู้ตกเป็นเหยื่อ
การรับบทเหยื่อจะไม่ทำให้อะไรดีขึ้น
ผมถูกขังคุก ใช่ครับ
แต่ผมไม่เคยรู้สึกและผมไม่เคยเป็นผู้ต้องขัง
สิ่งสำคัญที่ผมได้เรียนรู้
คือ ถ้าผมคิด
และถ้าคุณคิดว่า คุณสามารถทำได้
คุณก็จะทำได้
แต่ ถ้าคุณมัวนั่งคิดว่าคุณทำไม่ได้
คุณไม่มีทางทำได้หรอก
มันง่ายแค่นั้นเลย
และผมได้รับกำลังใจจากนักปฏิวัติสันติ
ที่ผมได้ฟังจากเวทีนี้
โลกต้องการคุณตอนนี้ โลกต้องการคุณวันนี้
และก่อนที่ผมจะจบการพูดของผม
ผมอยากจะขอให้แต่ละท่าน ณ ที่แห่งนี้
สุดยอดนักคิด นักสร้างความเปลี่ยนแปลง นักนวัตกรรม
สุดยอดพลเมืองโลกใน TED ทุกท่าน
จำคำพูดของ มาร์ติน ลูเธอร์ คิง ไว้ให้ดี
ให้มันคงดังกึกก้องในหัวใจและในชีวิตของคุณ
ไม่ว่าต้องเจออะไร
ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน
ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
จงเดินหน้าต่อไป
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)