میخواهم داستانی دربارهی منسون به شما بگویم
منسون یک طراح داخلی ۲۸ ساله،
پدر یک دختر و پسر
دوست داشتنی بود.
کسی که به خاطر سیستم قضایی نادرست، خودش را پشت میلههای زندان یافت.
او برای قتلی که مرتکب نشده بود گناهکار شناخته شد
و به چوبه دار محکوم شد.
دو قربانی در این قتل وجود داشت- یکی فردی بود که به قتل رسیده بود،
و دیگری منسون که به زندان محکوم شده بود
برای جرمی که هرگز مرتکب نشده بود.
او در سلولی به ابعاد ۷ در ۸
همراه با ۱۳ مرد بالغ دیگر
به مدت ۲۳ و نیم ساعت در روز زندانی بود.
هیچ تضمینی برای دریافت غذا وجود نداشت.
به خاطر دارم دیروز
زمانی که به اتاقی که درآن بودم وارد شدم،
سلولی را که منسون در آن زندگی میکرد را تصور کردم.
زیرا که توالت--
ردیف اتاقهای کوچکی که آن جا بود،
تنها مقداری از سلول ۸ در۷ بزرگتر بودند.
اما در آن سلول، هنگامی که منتظر اعدام کننده اش بود--
در زندان او اسم نداشت
منسون با یک عدد شناخته میشد.
او فقط یک رقم بود.
نمیدانست چه مدت باید صبر کند.
این انتظار میتوانست دقیقهای باشد،
اعدام کننده ممکن بود دقیقهی بعد از راه برسد،
روز بعد،
یا ممکن بود ۳۰ سال طول بکشد.
انتظار پایانی نداشت.
و در میان این درد مشقت بار،
شکنجهی روحی،
و سوالات بی پاسخ بسیاری که منسون با آن ها رو به رو بود
او میدانست که نقش قربانی را بازی نخواهد کرد.
او از بازی کردن نقش قربانی سر باز زد.
از سیستم قضایی که او را به زندان فرستاده بود، عصبانی بود.
اما میدانست که تنها راه تغییر دادن این سیستم،
و یا کمک کردن به دیگران برای رسیدن به عدالت
این است که نقش قربانی را بازی نکند.
تقییرات زمانی در منسون پیدا شد که تصمیم گرفت افرادی که او را
به زندان انداختهاند را ببخشد.
این را به عنوان یک واقعیت بیان میکنم
زیرا منسون را میشناسم.
من منسون هستم.
اسم واقعی من پیتر منسون اوکو هست.
بعد از محکومیتم
و به خود آمدن و بخشیدن،
برای کمک به تغییر
این سیستم اقدام کردم.
تصمیمم را گرفته بودم که دیگر قربانی نباشم
اما چگونه میتوانستم به تغییر سیستم قضایی کمک کنم؟
سیستمی که هر روز جوانانی را که باید کنار خانوادهشان میبودند را
روانه زندان میکرد.
بنابراین شروع کردم به تحریک همکاران و هم سلولیهایم
برای نوشتن نامه و مکاتیبی به دستگاه قضایی،
کمیسیون خدمات قضایی
و تعداد دیگری از نیروهای کاریای
که در کشور ما کنیا
برای تغییر دادن قانون اساسی تشکیل شدهاند.
تصمیم گرفتیم تا به این شاخهها متوسل شویم،
اگر از این واژه بتوان استفاده کرد
تا بتوان کاری کرد که سیستم قضایی موثر باشد،
و برای همه باشد.
تقریباً در همان زمان،
با یک جوان فارقالتحصیل شده از بریتانیا آشنا شدم،
اسم او الکساندر مَک لین بود.
الکساندر به همراه ۳ یا ۴ نفر از همکارانش در دانشگاه به آنجا آمده بود
این در زمان یک سال تعطیلی از درس بود.
آنها میخواستند کمک کنند تا در زندان کّمیتی مکسیموم
کتابخانهای احداث شود.
اگر در گوگل جستجوکنید، خواهید دید که این زندان
یکی از ۱۵ بدترین زندانها در دنیا است.
این مال آن زمان بود.
زمانی که الکساندر به آنجا آمد،
یک پسر جوان ۲۰ ساله بود.
و من در آن زمان حکم اعدام داشتم.
او را تحت حمایت خود قرار دادیم.
یک اعتماد صادقانه بود.
او علیرغم اینکه ما اعدامی بودیم به ما اعتماد داشت.
به دلیل همین اعتماد،
شاهد بودیم که او و همکاران دانشگاهی او
کتابخانه را با جدیدترین تکنولوژی مجهز کردند
و درمانگاه را نیز با استاندارد بالایی راه اندازی کردند،
تا وقتی که هر یک از ما بیمار میشویم
لزوماً محکوم به مرگ در شرایط بیشرمانهای نباشیم.
با آشنایی با الکساندر،
این شانس را داشتم تا
با حمایت لازم و موقعیتی که او به من داد،
برای به دست آوردن مدرک دانشگاهی، در دانشگاه لندن ثبت نام کنم.
درست مثل ماندلا که از آفریقایی جنوبی درس میخواند،
من این شانس را داشتم تا در زندان کّمیتی مکسیموم تحصیل کنم.
و دو سال بعد،
من اولین فارغ التحصیل از دانشگاه لندن بودم
که از داخل زندان درس خوانده بود.
فارغالتحصیل شده بودم، بعد چه میشود--
(تشویق حضار)
متشکرم.
(تشویق حضار)
بعد از فارغالتحصیل شدن،
احساس قدرتمند بودن میکردم.
دیگر نقش قربانی بیچاره را بازی نمیکردم.
بلکه احساس قدرت میکردم، نه تنها برای کمک کردن به خودم
برای پیشبرد پروندهام،
بلکه برای کمک رساندن به هم سلولیهایم
کسانی که از همان بیعدالتی که اینجا در باره آن صحبت شد، رنج میبردند.
بنابراین، شروع کردم تا برای آنها خلاصههایی از قانون را بنویسم.
با دیگر همکارانم در زندان، هر کاری که میتوانستیم انجام دادیم.
اینها کافی نبود.
الکساندر مَک لین
و تیم او در پروژه زندانهای آفریقایی
تصمیم گرفتند تا زندانیان بیشتری را حمایت کنند.
در حالی که امروز برای شما صحبت میکنم
۶۳ زندانی و خدمه در زندان کنیا هستند که
از طریق تحصیل از راه دور در دانشگاه لندن در رشته حقوق تحصیل میکنند.
(تشویق حضار)
اینان تغییردهندگانی هستند که تشویق شدهاند تا
نه تنها به تنبلترینها در جامعه کمک کنند
بلکه به زندانیان و دیگران کمک کنند تا به عدالت برسند.
آنجا در سلول زندان، چیزی من را به هیجان میآورد.
سخنان مارتین لوتر کینگ مرتب به من تلنگر میزد.
و او همیشه به من میگفت: "پیت، اگر قادر نیستی پرواز کنی،
میتوانی بدوی.
و اگر نمیتوانی بدوی،
راه برو.
اما اگر راه هم نمیتوانی بروی،
پس چهار دست و پا کن.
هر چیزی که هست، به هر قیمتی که هست،
فقط ادامه بده."
بنابراین، من این ضرورت به ادامه دادن را حس میکردم.
هنوز هم این حس ضرورت به ادامه دادن در هر کاری که میکنم را دارم.
زیرا احساس میکنم تنها راهی که میتوانیم جامعهمان را تغییر دهیم،
تنها راهی که میتوان سیستم قضایی را که
بسیار در کشورم بهبود یافته است، عوض کرد
این است که سیستم را درست کنیم.
در ۲۶ اکتبر سال گذشته، بعد از ۱۸ سال
با عفو رئیس جمهور از زندان آزاد شدم.
در حال حاظر روی کمک کردن به پروژه زندانهای آفریقا تمرکز دارم
تا مجوز برای برپایی برنامههای آموزشی و
اولین مدرسه حقوق داخل زندان را به دست بیاورد.
جایی که قرار است به --
(تشویق حضار)
جایی که قرار است به زندانیان و خدمه آموزش بدهیم
تا نه نتها به دوستان زندانی خود کمک کنند،
بلکه به جامعه وسیعتری از فقرا که
به عدالت قضایی دسترسی ندارند.
امروز در حالی که رو در روی شما صحبت میکنم،
با آگاهی کامل اینجا ایستادهام که ما میتوانیم خودمان را دوباره امتحان کنیم،
موقعیت خود را دوباره بررسی کنیم،
میتوانیم شرایط خود را از نو ارزیابی کنیم
و نقش قربانی را بازی نکنیم.
بازی کردن نقش قربانی ما را به هیچجایی نمیرساند.
من پشت میلههای زندان بودم، درست.
اما، هیچوقت احساس نکردم که زندانی هستم و نبودم.
ابتداییترین چیزی که باید یاد میگرفتم
این بود که، اگر من فکر کردم که میتوانیم،
و اگر شما هم همین فکر را بکنید
پس میتوانید.
اما اگر بنشینید و فکر کنید که قادر نیستید،
قادر نخواهید بود.
به همین سادگیست.
من با صحبتهای انقلابیون صلحآمیزی که
روی این سکو شنیدم تشویق شدم.
دنیا حالا به شما نیاز دارد، دنیا امروز به شما نیاز دارد.
و همانطور که صحبتم را به پایان میرسانم،
دوست دارم از تک تک شما که اینجا حضور دارید
شما متفکران فوق العاده، تغییرآوران، مبتکران،
و شهروندان جهانی عضو TED بخواهم تا
فقط سخنان مارتین لوتر کینگ را به یاد داشته باشید.
اجازه دهید مکرراً در قلب و زندگیتان تکرار شوند.
هر چیزی که هست،
هر کجایی که هستید،
به هر قیمتی که هست،
فقط ادامه بدهید.
متشکرم.
(تشویق حضار)
متشکرم.
(تشویق حضار)