Estou aquí hoxe para falarlles dunha pequena e poderosa palabra,
unha palabra que a xente quere ver lonxe de si
a toda custa.
Industrias millonarias prosperan
a causa do medo a esta palabra,
e aqueles de nós que innegablemente o somos
quedamos relegados a navegar en implacable treboada
arredor dela.
Non sei se o notarades,
pero estou gorda.
Non do tipo leve, do que xera murmurios,
ou do aparentemente inofensivo rechoncho.
Nin sequera son do sofisticado tipo voluptuoso ou con curvas.
Non adornemos isto.
Son G-O-R-D-A con maiúsculas.
Son o gran tema tabú desta sala.
Cando saín ao escenario,
moitos de vós seguro que pensastes,
"Oh, isto vai ser moi gracioso,
porque todo o mundo sabe que a xente gorda é graciosa."
(Risas)
Quizais tamén pensastes, "De onde saca esa seguridade?"
Porque a idea dunha muller gorda segura de si mesma é case impensable.
Os membros do público que estean ao día en moda
poderían pensar o fabulosa que estou
neste vestido de Beth Ditto
(Aclamacións)
Moitas grazas.
Mentres que algúns poderían pensar,
"Mmm, a cor negra estiliza máis".
(Risas)
De seguro tamén pensastes, conscientemente ou non,
se teño diabetes, ou parella,
ou se tomo carbohidratos pasadas as sete da tarde.
(Risas)
Quizais vos preocupastes por onte tomardes carbohidratos pasadas as 7 da tarde
e porque deberiades renovar o abono do ximnasio.
Eses xuízos son daniños.
Poden dirixirse a individuos e a grupos,
e tamén poden dirixirse contra nós mesmos.
E este xeito de pensar coñécese como gordofobia.
Coma calquera outra forma de opresión sistemática,
a gordofobia está fondamente enraizada en estruturas complexas
como o capitalismo, o patriarcado ou o racismo,
e iso pode facer difícil o identificala,
por non dicir que é un reto.
Vivimos nunha cultura
onde o ser gordo se identifica con ser unha mala persoa
preguiceira, agarrada, con mala saúde, irresponsable
e de dubidosa moral.
E tendemos a ver a delgadeza
como algo xeralmente bo,
responsable, exitoso,
e co apetito, corpo e vidas baixo control.
Vemos estas ideas unha e outra vez
nos medios de comunicación, nas políticas de saúde pública,
nas consultas médicas,
nas conversas do día a día
e mesmo nas nosas actitudes.
Ás veces incluso culpamos á xente gorda
pola discriminación que sofren
porque, ao remate, se non nos gusta, tan só deberiamos perder peso.
Sinxelo.
Esta tendencia antigordura volveuse tan integral e arraigada
con respecto a como nos valoramos a nós e aos demais
que raramente nos cuestionamos a causa deste desprezo pola xente con sobrepeso
e de onde procede este desdén.
Mais deberiamos cuestionalo,
porque o enorme valor que lle damos á aparencia
aféctanos a cada un de nós.
E queremos vivir realmente nunha sociedade
onde se lle nega á xente a súa humanidade básica
se non se axeita a unha forma arbitraria do aceptable?
Cando tiña seis anos,
miña irmá dáballes clases de ballet a un grupo de nenas no noso garaxe.
Eu era uns 30 cm máis alta e ancha ca a maioría.
Cando fixemos a nosa primeira actuación,
eu estaba moi emocionada por vestir un fermoso tutú rosa.
Ía brillar.
Mentres que o resto de nenas entraban facilmente nos seus traxes de licra e tul,
ningún dos tutús era abondo grande para que me servira.
Estaba decidida a que non me excluísen da actuación,
así que me virei cara a miña nai
e díxenlle alto abondo para que todos escoitasen
"Mamá, non preciso tutú (soa como 'twotwo' [dous-dous])
preciso un 'fourfour' (en inglés catro-catro)"
(Risas)
Grazas, mamá.
(Aplausos)
Aínda que non me decatei nese momento,
reclamar o meu espazo nese glorioso 'fourfour'
foi o primeiro paso para converterme nunha activista radical da gordura.
Ollo, non digo que toda esta cuestión de amor ao corpo
fora un paso sinxelo ao longo dun brillante camiño de autoaceptación
dende aquel día na clase.
Nada diso.
Axiña aprendín que vivir fóra do que se adoita considerar normal
pode resultar frustrante e solitario.
Pasei os últimos 20 anos desfacendo e desprogramando esas mensaxes,
e foi algo así coma unha montaña rusa.
Ríronseme na cara, insultáronme desde coches que pasaban
e chamáronme tola.
Tamén recibo sorrisos de estraños
que recoñecen o que se precisa para andar pola rúa
con confianza no andar e a cabeza alta.
(Aclamacións)
Grazas.
E a través de todo iso, aquela forte nena de seis anos ficou comigo,
e axudoume a me presentar ante vós hoxe
como unha muller gorda sen complexos,
unha persoa que simplemente se negou a ser unha subordinada
da narrativa dominante
acerca de como debo moverme polo mundo co meu corpo.
(Aplausos)
E non estou soa.
Son parte dunha comunidade internacional de persoas
que escolleron, no canto de aceptar con pasividade
que os nosos corpos son e probablemente serán sempre grandes,
que escollemos activamente florecer nestes corpos tal e como son hoxe.
Persoas que respectan a nosa fortaleza e traballan con, e non contra,
as nosas limitacións percibidas,
persoas que valoran a saúde
como algo máis global
ca unha cifra nun anticuada táboa de índice de masa corporal.
No canto, valoramos a autoestima, a saúde mental, e como nos sentimos no noso corpo
como aspectos vitais do noso benestar xeral.
Persoas que se negan a crer que vivir nestes corpos
sexa, realmente, unha barreira para nada.
Existen doutores, estudosos e blogueiros
que escribiron incontables libros
sobre as moitas facetas deste complexo tema.
Hai seguidoras da moda que recuperaron os seus corpos e beleza
vestindo bikinis de tallas grandes e tops curtos,
amosando a carne que lles ensinaran a agochar.
Hai atletas gordas
que corren maratóns, ensinan ioga ou practican kickboxing,
e fano co dedo maior alzado con forza contra o statu quo.
Todas elas ensináronme que a política radical no que a corpos respecta
é o antídoto para esta cultura do odio ao corpo.
Unha aclaración: non digo que a xente non deba cambiar os seus corpos
se é o que quere facer.
Recuperarse a si mesmo pode ser un dos máis fermosos actos de amor a un propio
e pode materializarse nun millón de cousas distintas,
desde peiteados ata tatuaxes, modelado corporal,
hormonas, cirurxía e si, incluso perder peso.
Así de sinxelo: é o teu corpo,
e ti decides o que é mellor para el.
O meu xeito de participar no activismo
é facer todo iso que non se espera que fagamos os gordiños
e hai unha chea de cousas,
e invitar a outra xente a unirse a min e facer arte sobre iso.
O fío que une a maior parte deste traballo
foi recuperar os espazos que normalmente lles están prohibidos aos corpos grandes,
desde pasarelas ata espectáculos en clubs,
desde piscinas públicas a pistas de baile.
E esta recuperación en masa non é só unha poderosa declaración artística
senón un enfoque radical na construción dunha comunidade.
Isto foi así en "AQUAPORKO!"
(Risas)
o equipo de natación sincronizada de gordas
que creei cun grupo de amigas en Sydney.
O impacto de ver un grupo de gordas atrevidas
con floridos gorros e traxes de baño
erguendo as súas pernas no aire sen preocupación ningunha
non debería subestimarse.
(Risas)
Ao longo da miña carreira, aprendín que os corpos gordos son por natureza políticos,
e que os corpos gordos sen complexos
poden sorprender ás persoas.
Cando a directora Kate Champion,
da aclamada compañía teatral Force Majeure,
me pediu que fose a súa socia artística
nunha obra en que todos os bailaríns estaban gordos
literalmente saltei sobre a ocasión.
E digo "literalmente".
"Nada que perder" é unha obra en que colaboran bailaríns con sobrepeso,
que a partir das súas experiencias
crearon unha obra tan variada e auténtica como o somos nós.
E estaba o máis lonxe do ballet que poidades imaxinar.
Xa a propia idea dunha obra de danza de gordos feita por unha compañía
tan prestixiosa era, por dicilo con suavidade, controvertida.
Porque nunca antes se fixera algo así en escenarios de baile convencionais
en ningunha parte do mundo.
A xente mostrouse escéptica.
"Que significa 'bailaríns gordos'?
Coma de talla 38 ou 40?
Onde ensaiaron os bailes?
Van ter resistencia abonda para unha produción completa?"
Mais a pesar do escepticismo,
"Nada que perder" converteuse nun éxito de público no Festival de Sydney.
Recibimos eloxios da crítica, viaxamos,
gañamos premios e escribiron sobre nós en máis de 27 idiomas.
Estas sensacionais imaxes do noso elenco víronse en todo o mundo.
Perdín a conta das veces que persoas de todas as tallas
me dixeron que a obra lles cambiou as vidas,
ou como lles axudou a mudar a súa relación
cos seus corpos e cos corpos dos demais,
e como lles fixo enfrontar os seus propios prexuízos.
Non obstante, e como é de supoñer, unha obra de tal calado emocional
tamén ten detractores.
Dixéronme que estou tratando de enxalzar a obesidade.
Recibín violentas amenazas de morte
e fun insultada por ousar facer unha obra centrada nos corpos e vidas dos gordos
e que nos tratara coma seres humanos con historias valiosas que contar.
Incluso chegaron a chamarme
"a ISIS da epidemia da obesidade"
(Risas)
Un comentario tan absurdo que aínda resulta gracioso.
Pero que tamén fala do pánico,
do terror literal,
que o medo á gordura pode xerar.
É precisamente este medo o que alimenta a industria dietética,
o que nos impide a moitos de nós vivir en paz cos nosos corpos,
esperando ser a foto do "despois"
antes sequera de comezar a vivir realmente as nosas vidas.
Porque o único gran tema tabú aquí é a gordofobia.
O activismo gordo négase a aceptar este medo.
Ao abogar pola autodeterminación e o respecto por todos nós,
podemos cambiar o rexeitamento da sociedade para acoller a diversidade
e comezar así a celebrar os mil xeitos que hai de ter un corpo.
Grazas.
(Aplausos)