नमस्कार !!
यो मेरो पहिलो यात्रा हो,
जीवनमा पहिलो पटक म गाजा क्षेत्र भन्दा बाहिर छु ।
यहाँ उभिन पाउँदा साह्रै खुशी छु ।
(ताली)
मेरो लक्ष्य पायलट हुने थियो, विमान उडाउने,
स्वतन्त्रतापूर्वक आकाशमा उड्ने, आकाशलाई छुने,
तर त्यो पुरा भएन ।
किन कि, म गाजा क्षेत्रमा बस्छु, जहाँ एअरपोर्ट नै छैन ।
सबैतिरका बोर्डरहरु बन्द छन ।
हामी संसारकै ठुलो जेलमा बस्छौं ।
म मात्र एउटा काम गर्न सक्छु, त्यो हो आकाशतिर फर्केर हेर्नु ।
कुनै दिन, ४/५ घण्टा बत्तीआयो भने, हामी आफूलाई
भाग्यशाली सम्झिन्छौँ ।
चिसोबढेमा घर बाहिर वा छानामा आगो बाल्छौं
कहिले काहीं, त्यहि आगोमा खान पकाउछौं ।
मेरो मातृभूमिमा आउने पत्रकारहरुलाई त्यहाँको
घटनाको बास्तबिक स्थिति बुझ्न आवश्यक व्यवस्था मिलाउनु नै मेरो काम हो ।
धेरै बिहानिहरु, म पत्रकारहरु जम्मा गर्न
बोर्डर छेउ पुग्छु ।
पत्रकारहरुमाथि केहि घटना घटे वा,
पत्रकारहरुले प्रशारण गर्न चाहेको कुनै प्रसंग
सरकारले जानकारी दिन नचाहेमा
अप्ठ्यारो पर्न सक्छ ।
पत्रकारहरु, फिल्म निर्माता, समाचार संकलन सदस्यहरुलाइ
देशको विभिन्न ठाउंहरु देखाउनु, मेरो पेशागत कार्य हो ।
मलाई बिश्वास छ, पत्रकार र समाचार संकलन सदस्यहरु मात्रै नभएर,
गाजा पट्टिका समूदायसंगको सम्बन्ध नै
मेरो सफलताको कारण हो ।
आफ्नोबारेमा केहि भन्न नचाहने समूदायहरुलाइ
म कुनै जबर्जस्ति गर्दिन ।
म जस्तै, उनीहरुपनि मानव हुन् ।
पछिल्लो १० बर्षमा मैंले धेरै सम्बन्धहरु विस्तार गरेकी छु ।
त्यसैले,
म ती मानिसहरुसम्म पुगेर जानकारी लिन सक्षम छु,
जहाँ अरु पत्रकारहरु पुग्न सक्दैनन् ।
कतिपय अवस्थामा, मलाई लाग्छ, महिला भएकोले म संग अझ बढी शक्ति छ ।
मेरो समूदायका धेरै पुरुष पत्रकारहरु,
लागु औषध लतबारे मुख्य समाचार बनाउन चाहन्छन् ।
गाजामा जब सुरुङ्ग बन्यो, यो समस्या पनि त्यहीं बाट सुरु भो ।
गाजालाइ घेराबन्दी गरिएको समयमा
दैनिक जीवनका प्रमुख साधनहरु जस्तै : खाद्यान्न, निर्माण
रअरु आवश्यकताका सामाग्रीहरु यसै सुरुङ्गबाट लेराइन्थ्यो ।
अहिले इजिप्टतर्फको भाग बढीले बगाएकोले,
यो सुरुङ्ग प्रयोगमा छैन ।
तर यहि सुरुङ्ग लागु औषध तस्करीको
मार्ग बनेको छ र युवाहरु दुर्व्यसनमा फसेका छन् ।
प्यालिस्टेनी समूदायको चलनमा
पुरुषहरुलाई अर्काको घरमा प्रवेश निषेध छ । त्यसैले पुरुष पत्रकारले,
यो प्रसंग संकलन गर्न सकेनन् ।
तर मैंले सकेँ ।
मैंले अशल श्रीमान पाएकी छु ।
समाजले गर्ने अनेक नकारात्मक टिकाटिप्पणीका बाबजुदपनि
उहाँले मेरो काममा सहयोग गर्नुहुन्छ ।
अहिले वहाँ २ बच्चाहरुसंग घरमा हुनुहुन्छ
र तेस्रो मेरो पेटमा हुर्कैदै छ ।
(ताली)
काममा हुँदा, हरेक २ घन्टामा म श्रीमानलाई फोन गर्छु
यदि मैंले फोन गरिन भने,
मेरो श्रोत व्यक्तिसंग सम्पर्क गर्नुहुन्छ,
जो मेरो विश्वासिलो छ र आवश्यक
स्थानसम्म पुग्ने व्यवस्था मिलाईदिने गर्छ ।
एक पटक गाजामा,
ब्रिटिस पत्रकार एलन जोनस्टोनको अपहरण भएको ताका
मलाई एउटा अमेरिकी पत्रिकाले गाजामा
अपहरणकारीसंग भेट गराईदिन भन्यो, र मैंले त्यसको व्यवस्ता मिलाएँ ।
त्यो पत्रकार र मलाई,
उनीहरु बसेको होटेलको बाहिर भेट्न बोलाए ।
उनीहरु आए र हामीलाई ऐना समेत कालो भएको कालो रंगको भ्यानमा लिएर गए,
उनीहरुले अनुहारमा मास्क लगाएका थिए ।
उनीहरुले हामीलाई टाढा लिएर गए, कुनै मध्ये क्षेत्रमा ।
हाम्रो फोन उनीहरुले लिए,
हामीले ती अपहरणकारीसंग खुला मैदानमा अन्तर्वार्ता लियौं ।
त्यो दिन म साह्रै डराएको थिएँ ,
र त्यो दिन म कहिले बिर्सिन सक्दिन ।
म जे गरिरहेको छु, किन गर्दैछु ?
मलाई लाग्छ, यदि मैले यो काम गरिन भने,
गाजा भित्रको अवस्था बारेमा संसार अनभिज्ञ हुन्छ ।
म तपाईंलाइ मेरो देशको अरु धेरै प्रसंगहरु सुनाउन सक्छु ।
ती सबै नराम्रा मात्रै पनि छैनन् ।
मलाई मेरो देशको माया लाग्छ । त्यहाँकोअवस्था बिकराल,
घेराबन्दी, गरिबी, बेरोजगारीको डरलाग्दो अवस्थाबाट गुज्रीरहेको भएपनि
त्यहाँ अझै जीवन छ ।
त्यहाँपनि असाधारण सामर्थ्य र सपना भएका व्यक्तिहरु छन् ।
हामी संग राम्रो संगीत र बिशेष संगीत विद्यालय छ ।
हामीसंग पार्कर डान्सर छन्, जो भत्केको घर भित्र पनि नाचको अभ्यास गर्दछन् ।
गाजा नै अरब देशहरु मध्येको एक मात्र देश हो,
जहाँ मुस्लिम र क्रिस्चियन मिलेर बसेका छन् ।
(ताली)
युद्धको समयमा,
बच्चाहरुलाई छोडेर बिहानै घरबाट निस्कनु
सबै भन्दा कठिन कार्य हो ।
म हरेक दिन उनीहरुको फोटो खिच्ने गर्छु,
किनकि, मलाई थाहा छैन, फर्केर आइपुग्छु कि पुग्दीन ।
गाजामा समन्वयकर्ता र पत्रकार बन्नु खतरापूर्ण कार्य हो ।
जब म गोलि चलेको वा बम पढ़केको आवाज सुन्छु,
म त्यतै दौडीहाल्छु,
किनकि म घटनाको बारेमा जानकारीदिने
पहिलो व्यक्ति बन्न चाहन्छु ।
केटाकेटीहरु सानो हुँदा, जब हामी युद्धको आवाज सुन्थ्यौं,
हामी उनीहरुलाई यो पटाकाको आवाज हो भनेर सम्झाउथ्यौं ।
अब उनीहरु हुर्की सके, आफै बुझ्ने भइसके ।
म डरलाग्दा सपनाहरु देख्ने गर्छु,
किनकि युद्धको समयमा मैंले
धेरै युवाहरुको धेरै लाश देखेकोछु ।
हाला नाम गरेकी सानी केटीलाई अझै सम्झिन्छु,
उसको परिवारमा जीवित रहने उ एउटी मात्रै थिई
उसको तस्वीर म संग सधैं रहीरहने छ ।
म उसलाई कहिले बिर्सिन सक्दिन ।
यहाँ, तपाईंहरुको सामुन्ने उभिएर बोल्दा, म गौरवान्नित छु ।
संसारको एउटा सानो कुना गाजाको राम्रा नराम्रा कथाहरु
सुनाउन पाउँदा, मलाई गर्व लाग्दछ ।
यस क्षेत्रमा काम गर्ने गाजाको पहिलो महिला हो म ।
रमाइलो कुरा, मलाई "गाजाको राम्बो" भन्छन् ।
(हाँसो)
मलाई आशा छ, कुनै दिन, म मेरो देशका अरुपनि महिलाहरुको
प्रसंग सुनाउने अवसर पाउने छु ।
म आशा गर्दछु, कुनै दिन, यहि क्षेत्रमा आउन चाहने महिलाहरुलाई
मद्धत गर्न सक्नेछु ।
कहिले कहीं यस्तो पनि लाग्छ, अब म यो काम गर्न सक्दिन,
यहाँ भन्दा अगाडी जान सक्दिन ।
तर फेरी यी शब्दहरु सम्झिन्छु : -
"आफ्नो चुनौतीलाइ सिमित नगर, बरु सिमिततालाइ चुनौती गर ।
तिम्रो पाइला रोक्ने अधिकार कसैलाई नदेउ ।"
धन्यवाद !!
(ताली)