Pode que non sexan conscientes disto,
pero hai máis bacterias no voso corpo ca estrelas en toda a galaxia.
Este fascinante universo de bacterias no noso interior
é unha parte esencial da nosa saúde,
e a nosa tecnoloxía evoluciona tan rápido
que hoxe podemos programar estas bacterias igual que programamos computadores.
O diagrama que vemos aquí,
parece a xogada de algún deporte,
mais é en realidade una mostra do primeiro programa bacteriano que creei.
E o mesmo que escribir código, podemos imprimir e programar ADN
en forma de diferentes algoritmos e programas dentro das bacterias.
O que este programa produce son proteínas fluorescentes
dun xeito rítmico
e xera unha pequena molécula
que permite ás bacterias comunicarse e sincronizarse,
como poden ver neste filme.
A crecente colonia de bacterias que ven aquí
é do ancho aproximado dun pelo humano.
O que non poden ver é que o noso programa xenético
ensina a estas bacterias a produciren cada unha pequenas moléculas,
e estas moléculas viaxan entre as miles de bacterias individuais
dicíndolles cando acenderse e apagarse.
E as bacterias sincronízanse bastante ben a esta escala,
mais debido a que a molécula que as sincroniza só pode viaxar a unha determinada velocidade,
en colonias maiores de bacterias, isto resulta en ondas viaxando
entre bacterias que están lonxe unhas de outras,
e poden ver estas ondas viaxando de dereita a esquerda na pantalla.
O noso programa xenético depende dun fenómeno natural,
coñecido como a percepción do quórum,
no cal as bacterias causan comportamentos cooperativos e virulentos
ao alcanzaren unha densidade crítica.
Vexan a percepción do quórum en acción nesta película,
onde a crecente colonia de bacteria só brilla
cando acada unha densidade alta ou crítica.
O noso programa xenético
produce patróns rítmicos de proteínas fluorescentes
a medida que a colonia crece.
Esta película e experimento recibe o nome de A Supernova,
porque semella una estrela estoupando.
Ademáis de programar estes fermosos patróns,
Pregúntome, que máis podemos obter destas bacterias?
E decidín explorar como podemos programar as bacterias
para detectarmos e tratarmos doenzas coma o cancro.
Un dos feitos máis sorprendentes das bacterias
é que poden crecer de maneira natural dentro de tumores.
Isto ocorre porque os tumores
son áreas onde o sistema inmunitario non ten acceso
e así as bacterias atopan estes tumores
e os usan como lugar protexido para crecer e multiplicarse.
Comezamos usando bacterias probióticas
que son bacterias inócuas con beneficios saudables,
e descubrín que, ao seren inxeridas oralmente por ratos,
estas probióticas crecían selectivamente dentro de tumores de fígado.
Decatámonos de que o xeito máis conveniente
de salientar a presenza das probióticas,
e, por tanto, a presenza dos tumores,
era facermos que as bacterias emitisen un sinal
que sería detectable na urina,
e así programamos específicamente estas probióticas
para facermos unha molécula que cambiase a cor da urina
para indicar a presenza de cancro.
Demostramos que esta tecnoloxía
podería detectar o cancro de fígado de forma sensible e específica,
un cancro que é difícil de atopar doutro xeito.
Pois ben, xa que estas bacterias se adhiren a tumores,
estamos a programalas non só para detectarmos o cancro
senón tamén para tratarmos o cancro
producindo moléculas terapéuticas dende o interior do tumor
que reducen os tumores existentes,
e fixémolo con programas que usan a percepción do quórum
como viron en anteriores filmes.
Imaxinen inserirmos no futuro unha probiótica programada
que poida detectar e tratar o cancro,
e incluso outras enfermedades.
A habilidade de programarmos bacterias
e programar vida
abre novos horizontes na investigación do cancro,
para compartir esta visión, traballei co artista Vik Muniz
para crearmos o símbolo do universo,
feito enteiramente de bacterias ou células canceríxenas.
A Miña esperanza é que a beleza e propósito deste universo microscópico
poida inspirar enfoques novos e creativos na investigación do cancro.
Grazas.
(Aplausos)