สัตว์ทุกชนิดสื่อสารกัน
ปูโบกก้ามของพวกมันให้กัน เพื่อส่งสัญญาณว่าพวกมันสบายดี
และพร้อมที่จะผสมพันธุ์
หมึกกระดองใช้เซลล์ผิวหนังที่มีเม็ดสี ที่เรียกว่า โครมาโตพอร์
เพื่อสร้างรูปแบบบนผิวของมัน ที่จะทำหน้าที่ในการพรางตัว
หรือเตือนศัตรู
ผึ้งน้ำหวานแสดงการเต้นรำซับซ้อน
เพื่อให้ผึ้งตัวอื่นๆ รู้ถึงสถานที่ และคุณภาพของแหล่งอาหาร
สัตว์ทั้งหมดเหล่านี้มีระบบการสื่อสาร ที่แสนน่าประทับใจ
แต่พวกมันมีภาษาหรือไม่
เพื่อที่จะตอบคำถามนี้
พวกเรามองไปที่คุณสมบัติสำคัญทั้งสี่ ที่มักเกี่ยวข้องกับภาษา
การแยกออกอย่างชัดเจน (discreteness)
ไวยกรณ์ (grammar)
ผลิตภาพ (productivity)
และการกระจาย (displacement)
การแยกออกอย่างชัดเจน หมายถึงว่า มันมีกลุ่มของแต่ละหน่วย
เช่น เสียงหรือคำ
ที่สามารถเชื่อมกัน เพื่อสื่อสารความคิดใหม่ๆ
เช่นเดียวกับแม่เหล็กคำกลอนติดตู้เย็น ที่คุณสามารถจัดมันใหม่ได้
เพื่อสร้างกลุ่มคำ
ไวยกรณ์ให้ระบบของกฏ
ที่จะบอกคุณว่าจะเชื่อมแต่ละหน่วยอย่างไร
ผลิตภาพ คือความสามารถที่จะใช้ภาษา
เพื่อสร้างข้อความได้ไม่มีที่สิ้นสุด
และการกระจาย คือความสามารถ ในการพูดเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ
ที่ไม่ได้อยู่ตรงหน้าคุณ
เช่น อดีต, อนาคต หรือเหตุการณ์สมมติ
แล้วการสื่อสารของสัตว์ แสดงคุณสมบัติเหล่านี้บ้างหรือไม่
สำหรับปู หรือหมึกกระดอง คำตอบคือ ไม่
พวกมันไม่ได้รวมสัญญาณของพวกมัน ในแบบที่สร้างสรรค์
สัญญาณเหล่านั้น ไม่ต้องอยู่ในลำดับตามไวยกรณ์
และพวกมันก็เพียงสื่อสารกัน เกี่ยวกับสถานะในปัจจุบัน
เช่น "ฉันสุขภาพดี" หรือ "ฉันมีพิษร้าย"
แต่สัตว์บางชนิดแสดงคุณสมบัติเหล่านี้จริงๆ
ผึ้งใช้การเคลื่อนที่, การทำมุม, ระยะเวลา และความถี่ของการเต้นส่ายของพวกมัน
เพื่ออธิบายตำแหน่งและความอุดมสมบูรณ์ ของแหล่งอาหาร
แหล่งอาหารนั้นอยู่ภายนอกรัง
ฉะนั้น มันจึงแสดงคุณสมบัติของการกระจาย
พวกมันมีลักษณะทางภาษาคล้ายกับของแพรี่ด๊อก (prairie dog)
ซึ่งอาศัยอยู่ในกลุ่มที่มีประชากรหลายพัน
และพวกมันถูกล่าโดย หมาป่าโคโยตี, นกเหยี่ยว, แบตเจอร์, งู และมนุษย์
เสียงเตือนของพวกมันบ่งบอกขนาด รูปร่าง, ความเร็วของผู้ล่า
และกระทั่งว่า ผู้ล่าแต่งตัวอย่างไร ถ้าผู้ล่านั้นเป็นคน
และผู้ล่านั้นพกปืนมาหรือเปล่า
ลิงไม่มีหางขนาดใหญ่ (Great ape) เช่น ชิมแปนซี และกอริล่า เป็นนักสื่อสารเช่นกัน
บ้างยังสามารถแม้กระทั่งเรียนภาษามือ แบบประยุกต์ได้
ชิมแปนซีที่มีชื่อว่า วอโชว์ (Washoe) แสดงการแยกออกอย่างชัดเจน
โดยการรวมสัญลักษณ์ต่างๆ เป็นกลุ่มคำใหม่
เช่น "เปิดหน่อยเถอะ เร็วๆ"
โคโค กอริล่าเพศเมีย ที่เข้าใจกว่า 1000 สัญลักษณ์
และคำพูดภาษาอังกฤษประมาณ 2000 คำ
ที่อ้างถึงลูกแมวที่รักที่ตายไป
ในการทำเช่นนี้ มันแสดงการกระจาย
ฉะนั้น มันไม่มีค่าอะไร ที่ลิงไม่มีหางทั้งสองตัวอย่าง
ใช้ระบบการสื่อสารของมนุษย์
ไม่มีอะไรเลยที่ปรากฏอยู่ตามธรรมชาติในป่า
มีตัวอย่างอื่นๆ อีกมากมาย ของการสื่อสารอันซับซ้อนของสัตว์
เช่น ปลาโลมา
ซึ่งใช้การผิวปากเพื่อบ่งบอกอายุ, สถานที่, ชื่อ และเพศ
พวกมันยังเข้าใจไวยกรณ์บางอย่าง
ในภาษาท่าทางที่นักวิจัยใช้สื่อสารกับพวกมัน
อย่างไรก็ดี ไวยกรณ์ไม่ได้ถูกพบเห็น ในการสื่อสารตามธรรมชาติของปลาโลมา
ในขณะที่ระบบการสื่อสารเหล่านี้
อาจมีบางคุณสมบัติของภาษา ตามที่เราได้วิเคราะห์บ่งชี้ไว้
แต่ไม่มีตัวอย่างไหนเลยที่แสดงทั้งสี่คุณสมบัติ
แม้แต่ความสามารถน่าทึ่งของ วอโชว์ และโคโค ยังไม่อาจเทียบได้
โดยทักษะภาษาของมนุษย์อายุสามขวบส่วนใหญ่
และหัวข้อการสนทนาของสัตว์ก็มักจะจำกัด
ผึ้งพูดเรื่องอาหาร
แพรี่ด๊อกพูดเรื่องเกี่ยวกับผู้ล่า
และปูพูดเรื่องพวกมันเอง
ภาษาของมนุษย์เป็นเอกเทศ
ด้วยการรวมกันของไวยกรณ์และผลิตภาพ ที่มีประสิทธิภาพ
เหนือไปกว่าการแยกกันอย่างเด่นชัด และการกระจาย
สมองของมนุษย์นำเอาข้อมูลต่างๆ มากมาย
สร้างเป็นข้อความที่มีจำนวนมากเกินกว่าจะนับ
เราสามารถสร้างสรรค์และเข้าใจ ประโยคที่ซ้บซ้อน
เช่นเดียวกันกับคำที่ไม่เคยถูกพูดถึงมาก่อน
เราสามารถใช้ภาษาในการสื่อสาร เกี่ยวกับหัวข้อต่างๆ ได้อย่างไม่สิ้นสุด
พูดถึงสิ่งที่เป็นจินตนาการ
และกระทั่งเรื่องโกหก
การวิจัยเริ่มที่จะเปิดเผยถึงการสื่อสารของสัตว์ มากขึ้นเรื่อยๆ
มันอาจกลายเป็นว่า ภาษาของมนุษย์ และการสื่อสารของสัตว์
ไม่ได้แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ปรากฏอยู่ต่อเนื่องกัน
อย่างไรก็ตาม พวกเราต่างก็เป็นสัตว์ด้วยกันทั้งสิ้น