Мне пяць гадоў. І мяне перапаўняе гордасць.
Мой бацька пабудаваў нядаўна найлепшую прыбіральню
у нашай маленькай вёсцы на Украіне.
Унутры - гэта смярдзючая дзірка ў зямлі,
а звонку -- жамчужна-белы пластык фармайка,
які літаральна блішчыць на сонцы.
З-за гэтага я ганаруся і адчуваю сабе самавітай,
што нават прызначыла сябе лідарам сваей маленькай групы сяброў
і распрацоўваю для нас заданні.
Напрыклад, мы бадзяемся ад хаты да хаты
ў пошуках мух, трапіўшых у павуцінне,
і вызваляем іх.
Чатыры гады таму, калі мне быў толькі год,
пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС,
ішоў чорны дождж,
валасы маёй сястры выпадалі пасмамі,
а я правяла дзевяць месяцаў у бальніцы.
Нам забаранілі прымаць наведвальнікаў,
таму мая маці падкупіла работніка бальніцы.
Яна набыла форму медсястры,
i прыходзіла кожную ноч употай, каб пасядзець са мной.
Aле няма ліха без дабра, і праз пяць гадоў,
дзякуючы Чарнобылю, мы атрымалі прытулак у ЗША.
Мне шэсць гадоў і я не плачу, калі мы пакідаем родны дом
і пераязджаем у Амерыку,
таму што я мяркую, што гэта краіна будзе напоўнена
рэдкімі і цудоунымі рэчамі, як бананы, шакалад,
і жуйка «Базука»,
гэткая з маленькімі мульцяшнымі ўкладкамі ўнутры,
тая самая, якую мы куплялі раз на год на Украіне,
і нам даводзілася жаваць адзін кавалак на працягу ўсяго тыдню.
У наш першы дзень у Нью-Йорку,
бабуля і я знаходзім манетку пені
на падлозе прытулка для бяздомных, дзе мы спыніліся.
Толькі мы яшчэ не ведаем, што гэта прытулак для бяздомных.
Мы думаем, што гэта гасцініца, з вялікай колькасцю пацукоў.
Дык вось, мы знаходзім гэтае пені, амаль скамянелае,
і думаем, што толькі вельмі багаты чалавек мог яго згубіць,
таму што звычайныя людзі не губляюць грошы проста так.
Я трымаю гэтае пені ў маёй далоні,
ліпкае і іржавае,
але такое пачуццё, што я трымаю скарб.
Я вырашаю, што набуду мой уласны кавалачак
жуйкі «Базука».
І ў гэты момант я адчуваю сябе мільянерам.
Прыкладна годам пазней, мне давялося адчуць гэта зноў,
калі мы знаходзім поўны пакет мяккіх цацак у смецці,
і раптам у мяне больш цацак,
чым калісь ў маім жыцці.
І зноў тое ж самае пачуцце вяртаецца, калі стукаюць
у дзверы нашай кватэры ў Брукліне,
i мы з сястрой знаходзім дастаўшчыка
з кардонкай піцы, якую мы не заказвалі.
Мы бяром гэту піцу - нашу першую,
і паглынаем кавалак за кавалкам,
пакуль дастаўшчык стаіць і глядзіць на нас з парога.
І ён кажа нам плаціць, але мы не гаворым па-англійску.
Выходзіць маці, і ён просіць у яе грошы,
але ў яе не хапае.
Яна ідзе пешшу 50 кварталаў на працу і з працы кожны дзень,
толькі каб не марнаваць грошы на праезд у аўтобусе.
Тады выглядвае наша суседка,
і становіцца чырвонай ад злосці, калі разумее,
што гэтыя імігранты знізу
якімсьці чынам атрымалі яе піцу.
Усе засмучаны.
Але піца вельмі смачная.
Толькі праз гады я зразумела, як мала у нас было.
На наш дзесяцігадовы юбілей знаходжання ў ЗША,
мы вырашылі святкаваць, забраніраваўшы нумар
у гасцініцы, дзе мы спыніліся, калі толькі прыехалі ў ЗША.
Мужчына за стойкай рэгістрацыі смяецца і кажа:
"Вы не можаце забраніраваць тут нумар . Гэта прытулак для бяздомных".
Мы былі шакіраваны.
Мой муж Браян быў таксама бяздомны ў дзяцінстве.
Яго сям'я страціла ўсе, і калі яму было 11,
яму прывялося жыць у матэлях са сваім бацькам,
дзе ўсю іх ежу адбіралі
і не вярталі, пакуль рахунак не быў аплочаны.
А аднойчы, калі ён, нарэшце, атрымаў сваю скрынку
з сухім сняданкам "Фростэд Флэйкс" назад, у ёй поўзалі прусакі.
Але ў яго было нешта асобае.
У яго была абутковая скрынка, якую ён паўсюль з сабой цягаў
з дзевяццю коміксамі ўнутры,
два пра салдаціка G.I.Joe, размаляваных пад Чалавека-Павука
і пяць трансформераў Gobot. Гэта была яго скарбніца.
Гэта быў яго асабісты сход герояў,
якi ратаваў яго ад наркотыкаў i банд,
а таксама ад таго каб не здрадзіць сваіх мараў.
Я хачу вам расказаць пра яшчэ аднаго,
раней бяздомнага, члена нашай сям'і.
Гэта Скарлет.
Калісьці даўно, Скарлет выкарыстоўвалі ў якасці прынады ў сабачых баях.
Яе звязвалі і кідалі на рынг
для іншых сабак, каб атакуючы, яны рабіліся агрэсіўней перад боем.
Цяпер яна есць біалагічна чыстыя прадукты
і спіць на артапедычным матраце са сваім імем,
але, калі мы наліваем ваду ў яе міску,
яна па-ранейшаму глядзіць на нас і віляе хвастом у знак падзякі.
Часам Браян і я гуляем у парку са Скарлет,
і яна качаецца па траве,
а мы папросту глядзім на яе,
а пасля адзін на аднаго
і адчуваем падзяку.
Мы забываем аб усіх нашых скаргах і расчараваннях
з жыцця сярэдняга класу,
і адчуваем сябе мільянерамі.
Дзякуй.
(Апладысменты)