Benim hayalim New York'ta dünyanın ilk
yeraltı parkını inşa etmek.
Peki neden birisi bir yeraltı parkı inşa etmek ister
ve neden New York'ta?
Bu üç sert küçük serseriden
soldaki benim büyükannem, beş yaşında
ve kız ve erkek kardeşi,
yaşları on bir ve dokuz.
Bu fotoğraf onlar İtalya'dan Birleşik Devletler'e
göç etmeden hemen önce çekilmiş,
yaklaşık bir asır önce.
Dönemin birçok göçmeni gibi
New York'taki Aşağı Doğu Yakası'na
vardılar ve
delice bir eritme potasıyla karşılaştılar.
Onların jenerasyonunda şaşırtıcı olan,
bu yeni ve yabancı yerlerde sadece yeni hayatlar
kurmaları değildi,
aynı zamanda gerçekten de şehri inşa etmeleriydi.
Bu on yıllar ve bu hikâyelerden
her zaman büyülendim
ve büyükanneme eski New York hakkında
mümkün olan en fazla sayıda hikâyeyi
anlatması için sık sık yalvarırdım.
Ne var ki o buna hiç aldırış etmezdi,
bana daha çok köfte, makarna yememi söylerdi
ve bunun sonucunda nadiren
duymak istediğim hikâyelerden birini ağzından aldım.
Benim karşılaştığım New York
oldukça gelişmişti.
Çocukken bir fark yaratmak istediğimi
hep biliyordum ve bir şekilde
dünyayı daha güzel, daha ilginç ve daha adil
yapmak istediğimi de.
Sadece nasıl olacağını bilmiyordum.
İlk olarak, yurtdışında çalışmak istediğimi düşündüm
ve Kenya'da UNICEF'te işe başladım.
Ama yerel Kenya siyaseti hakkında
memleketimin siyasetinden daha fazla şey bilmem bana tuhaf geldi.
New York Belediyesi'nde işe başladım,
fakat yavaş devlet bürokrasisi
beni çabucak yıldırdı.
Çok hızlı Kool-Aid içtiğim
ve teknolojinin tüm sosyal problemleri
çözebileceğine candan inandığım
Google'da bile işe başladım.
Ne var ki, hâlâ kendimi dünyayı daha iyi bir hâle getiriyormuş gibi hissetmiyordum.
2009'da arkadaşım ve şu an
iş ortağım olan James Ramsey,
oldukça dikkat çekici bir yer olduğunu bana bildirdi,
yerimiz bu.
Burası Williamsburg Köprüsü'nde
Brooklyn'den Manhattan'a seyahat eden
yolcular için durak olarak kullanılan
eski bir tramvay terminaliydi
ve 1908 ila 1948 arasında faaliyetteydi,
yaklaşık olarak büyükbabam ve büyükannemin
tam o bölgede yaşadığı zamanlarda.
Ayrıca bu yerin 1948'de tamamen
terk edildiğini de öğrendik.
Bu keşiften büyülenerek
yetkililerin bizi oraya götürmesi için yalvardık,
sonunda bir tur elde ettik
ve bunu gördük.
Bu fotoğraf tam olarak hakkını vermiyor.
Bu alana girdiğinizde hissettiğiniz inanılmaz büyülü
duyguyu anlamak zor.
Şehrin çok kalabalık bir bölgesinin hemen altında
futbol sahası kadar kullanılmayan bir alan
ve sizi neredeyse arkeolojik kazıdaki
Indiana Jones gibi hissettirir
ve tüm detaylar hâlâ orada.
Gerçekten çok dikkat çekici.
Alan Aşağı Doğu Yakası'nın çok merkezi
bir konumunda bulunuyor
ve bugün de hâlâ şehrin
en kalabalık mahallelerinden biridir.
New York'ta kişi başına düşen yeşil alan
diğer büyük şehirlerin üçte ikisi kadar
ve bu mahallede ise onda biri kadar yeşil alan var.
Dolayısıyla biz de derhal bu alanı alıp,
halkın kullanabileceği, aynı zamanda imkân
dahilinde yeşil alan olabilecek
bir yere nasıl dönüştürebileceğimizi düşünmeye başladık.
Planımız, özetle,
cadde üzerindeki güneş ışığını toplayan
basit bir sistemle doğal güneş ışığını yeraltına çekmek,
onu şehir kaldırımlarının aşağısına yönlendirmek
ve yeraltına yönlendirilen ışıkla
bitkilerin ve ağaçların büyümesini sağlamaktı.
Bu yaklaşımla, bugün böyle görünen
bir alanı alıp
bu şekilde görünen bir yere
dönüştürebilirsiniz.
2011'de ilk görüntülerden bazılarını piyasaya sunduk
ve komik olan şuydu ki,
birçok insan bize "Bu biraz High Line'ın
yeraltında olanına benziyor." dedi.
Bundan dolayı, takma adımız olan ve
üzerine yapışıp kalan şey
Lowline'dı, böylece Lowline doğdu.
Ayrıca insanların gerçekten teknolojinin
nasıl görünüp hissedileceğiyle ilgili
çok daha fazla şey bilmek istedikleri
ve buna gerçekten düşündüğümüzden
çok daha fazla ilgi olduğu çok açıktı.
Dolayısıyla, çılgın bir insan gibi işimden ayrılmaya
ve tamamen bu projeye odaklanmaya karar verdim.
Burada ekibimizle birlikte,
bir depoda bir teknoloji gösterimi
yapmaktayız.
Burada da teknolojiyi göstermek için kurmuş olduğumuz,
güneş panelinin alt kısmı var.
Merkezde altı tane güneş toplayıcısını görebilirsiniz.
İşte burası da depoda tamamı bir araya geldiği
zamanki serginin görüntüsü.
Güneş panelini tepede görebilirsiniz,
ışık buradan gelip,
tamamen aşağıdaki yeşil alana iniyor.
Böylece sadece birkaç hafta
boyunca binlerce insan sergimizi görmek için geldi
ve o zamandan beri, hem yerel,
hem de dünya genelinde tasarım meraklıları
arasındaki destekçi sayımızı arttırdık.
Burada da Line alanının hemen üzerindeki
mahallenin sunumu
ve önümüzdeki 10 yıl boyunca gelen büyük
tekrar yapılanma sonrası nasıl görüneceğine
dair bir sunum var.
Mahallenin nasıl hâlâ kalabalık geldiğine
ve gerçekten bir yeşil alan eksikliği olduğuna dikkat edin.
Bundan dolayı, bizim önerdiğimiz şey aslında
bu mahallenin altına bir futbol alanı büyüklüğünde
yeşil alan ekleyecek, ama daha da önemlisi,
hızla seçkinleşen bir alanda gerçekten
toplum odaklı olmayı sağlayacak.
Şu anda, bütün ekosistemi
gerçekten entegre bir şekilde dönüştürmek için
New York Belediyesi ile ilişkilerimize
çok yakından odaklanıyoruz.
Burada insanları içeriye nasıl
davet edeceğimizi gösteren sunumumuz.
Burada tam anlamıyla caddeyi kabuk gibi açıp,
şehrin tarihi katmanlarını ortaya çıkaracağımız
ve insanları bu sıcak yeraltı alanına davet edeceğimiz
ikonik bir giriş görüyorsunuz.
Kışın ortasında, dışarısı gerçekten dondurucu olduğunda,
gitmek isteyeceğiniz son yer
dışarıda bir yer veya dışarıda bir park olur.
Lowline gerçekten dört mevsimlik ve
şehre soluk aldıran bir alan olacak.
Bu yüzden, Lowline'ın aslında ailemin hikâyesini
tamamladığını düşünmek hoşuma gidiyor.
Eğer büyükbabam, büyükannem ve ebeveynlerim
gerçekten şehrin her yerini kurmaya odaklandıysa,
bence benim neslim de şu an sahip olduğumuz
alanları yeniden değerlendirmeye,
paylaştığımız tarihi yeniden keşfetmeye
ve toplumumuzu nasıl daha ilginç, daha güzel ve daha adil
hâle getirebileceğimizi yeniden tasarlamaya odaklı.
Teşekkürler.
(Alkış)