Το όνειρό μου είναι να φτιάξω
το πρώτο υπόγειο πάρκο του κόσμου, στη Νέα Υόρκη.
Γιατί όμως κάποιος να θέλει να φτιάξει ένα υπόγειο πάρκο,
και γιατί στη Νέα Υόρκη;
Αυτά τα τρία αλητάκια είναι
η γιαγιά μου, πέντε ετών, στα αριστερά,
και δίπλα η αδερφή και ο αδερφός της,
έντεκα και εννέα ετών αντίστοιχα.
Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε λίγο πριν φύγουν από την Ιταλία
για να μεταναστεύσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες,
πριν από περίπου έναν αιώνα.
Κι όπως πολλοί μετανάστες της εποχής,
έφτασαν στο Λόουερ Iστ Σάιντ
της Νέας Υόρκης και αντίκρισαν ένα τρελό χωνευτήρι.
Το εντυπωσιακό με τη γενιά τους ήταν ότι
όχι μόνο έχτιζαν την καινούργια τους ζωή
σ' αυτήν τη νέα, άγνωστη περιοχή,
αλλά κι ότι έχτιζαν κυριολεκτικά την πόλη.
Πάντα με γοήτευαν εκείνες οι δεκαετίες
και η ιστορία τους,
και συχνά παρακαλούσα τη γιαγιά μου
να μου διηγηθεί όσο το δυνατόν περισσότερες ιστορίες
για την παλιά Νέα Υόρκη.
Αλλά συνήθως απλά αδιαφορούσε,
και μου έλεγε να φάω περισσότερα κεφτεδάκια και μακαρόνια,
κι έτσι πολύ σπάνια
άκουγα τις ιστορίες που μ' ενδιέφεραν.
Η Νέα Υόρκη που έζησα
μου φαινόταν πάντα υπερ-οικοδομημένη.
Από μικρός ήξερα ότι ήθελα
να κάνω τη διαφορά, και με κάποιον τρόπο
να κάνω τον κόσμο πιο όμορφο, πιο ενδιαφέροντα και πιο δίκαιο.
Απλώς δεν ήξερα το πώς.
Αρχικά, νόμιζα ότι ήθελα να δουλέψω στο εξωτερικό
κι έτσι πήγα με τη UNICEF στην Κένυα.
Όμως αισθανόμουν περίεργα που ήξερα περισσότερα
για την πολιτική της Κένυας από εκείνη του τόπου μου.
Ξεκίνησα να δουλεύω για το Δήμο της Νέας Υόρκης,
αλλά πολύ γρήγορα απογοητεύτηκα
από την αργοκίνητη κρατική γραφειοκρατία.
Δούλεψα μέχρι και στην Google,
όπου πολύ γρήγορα έχαψα το παραμύθι
και πίστεψα σχεδόν ολόψυχα
ότι η τεχνολογία θα μπορούσε να λύσει όλα τα κοινωνικά προβλήματα.
Ακόμα, όμως, δεν ένιωθα ότι έκανα τον κόσμο καλύτερο.
Το 2009, ο φίλος
και νυν συνεργάτης μου, Τζέιμς Ράμζι,
μ' ενημέρωσε για την ύπαρξη ενός εκπληκτικού χώρου,
ο οποίος είναι αυτός.
Αυτός είναι ο παλιός τερματικός σταθμός του τρόλεϊ,
απ' όπου οι επιβάτες ταξίδευαν
μέσω της γέφυρας Γουίλιαμπσμπεργκ
από το Μπρούκλιν ως το Μανχάταν,
και λειτουργούσε από το 1908 ως το 1948,
περίπου την ίδια περίοδο που οι παππούδες μου
ζούσαν στην περιοχή.
Επίσης, μάθαμε ότι ο χώρος
εγκαταλήφθηκε τελείως το 1948.
Ενθουσιασμένοι μ' αυτή την ανακάλυψη,
παρακαλέσαμε τις αρχές να μας αφήσουν να μπούμε στο χώρο,
στον οποίο τελικά μας ξενάγησαν, και εκεί είδαμε αυτό.
Αυτή η φωτογραφία δεν δικαιώνει τον χώρο.
Δύσκολα φαντάζεσαι το απίστευτα μαγευτικό συναίσθημα
που βιώνεις όταν μπαίνεις σ' αυτόν το χώρο.
Είναι ένα γήπεδο ποδοσφαίρου ανεκμετάλλευτης γης
ακριβώς κάτω από μια πολυσύχναστη περιοχή της πόλης,
και νιώθεις σχεδόν σαν τον Ιντιάνα Τζόουνς
σε αρχαιολογική ανασκαφή,
και όλα τα στοιχεία είναι ακόμα εκεί.
Είναι ειλικρινά εκπληκτικό.
Ο χώρος βρίσκεται ακριβώς στην καρδιά
του Λόουερ Ιστ Σάιντ,
που, ακόμα και σήμερα, παραμένει
μία από τις πιο πολυσύχναστες γειτονιές της Ν.Υ.
Στη Νέα Υόρκη αντιστοιχούν 2/3 πρασίνου ανά κάτοικο
σε σχέση με τις άλλες μεγαλουπόλεις,
και σ' αυτήν τη γειτονιά μόνο το 1/10 του πρασίνου.
Αμέσως αρχίσαμε να σκεφτόμαστε πώς
να πάρουμε το μέρος και να το μετατρέψουμε
σε κάτι χρήσιμο για το κοινό,
αλλά και οικολογικό.
Το σχέδιο μας, εν ολίγοις, είναι να κατευθύνουμε
το φυσικό φως του ήλιου με ένα απλό σύστημα
που συγκεντρώνει φως απ' το δρόμο και το κατευθύνει κάτω
από τα πεζοδρόμια της πόλης, και επιτρέπει στα φυτά
και θα επιτρέπει στα φυτά και στα δέντρα να μεγαλώνουν
με το φως που φτάνει υπογείως.
Βάσει αυτής της προσέγγισης, μπορείς να πάρεις ένα χώρο,
ο οποίος σήμερα είναι έτσι, και να τον μεταμορφώσεις
σε κάτι τέτοιο.
Το 2011, δημοσιεύσαμε αρχικά κάποιες απ' αυτές τις εικόνες
και το αστείο ήταν,
ότι πολλοί μας είπαν, "Α, μοιάζει σαν
το πάρκο Χάι Λάιν (Υπέργεια Γραμμή)". Και έτσι το παρατσούκλι του,
το οποίο τελικά μας έμεινε,
ήταν Λόουλαϊν (Υπόγεια Γραμμή). Έτσι γεννήθηκε το Λόουλαϊν.
Επίσης, ήταν ξεκάθαρο ότι οι άνθρωποι ήθελαν πολύ
να μάθουν πολύ περισσότερα για τη φύση της τεχνολογίας
και ότι υπήρχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον
απ' αυτό που περιμέναμε.
Και, σαν τρελός, αποφάσισα να παραιτηθώ
και να επικεντρωθώ αποκλειστικά σ' αυτό το έργο.
Εδώ, είμαστε με την ομάδα μας
ενώ στήνουμε μια επίδειξη της τεχνολογίας
σε μια αποθήκη.
Αυτό είναι το κάτω μέρος του ηλιακού θόλου
που κατασκευάσαμε για να δείξουμε την τεχνολογία.
Μπορείτε να δείτε τους έξι ηλιακούς συλλέκτες στο κέντρο.
Κι εδώ είναι ολόκληρο το έκθεμα, πλήρως συναρμολογημένο,
σε μια αποθήκη.
Πάνω ψηλά βλέπετε τον ηλιακό θόλο,
το φως που εισέρχεται,
και τον ζωντανό, καταπράσινο χώρο από κάτω.
Έτσι, μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες,
δεκάδες χιλιάδες κόσμου ήρθε να δει το έκθεμά μας,
κι από τότε, ο αριθμός
των υποστηρικτών μας, τόσο σε τοπικό επίπεδο
όσο και στο χώρο της αρχιτεκτονικής παγκοσμίως, έχει αυξηθεί.
Αυτή είναι μια απεικόνιση της γειτονιάς
ακριβώς πάνω από το Λάιν,
μια απεικόνιση του πώς θα δείχνει
μετά από μια μεγάλης κλίμακας ανάπλαση που θα γίνει
μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια.
Δείτε πόσο πυκνοκατοικημένη είναι η γειτονιά
και την έντονη έλλειψη πρασίνου.
Αυτό που προτείνουμε, λοιπόν, θα προσθέσει
ένα χώρο πρασίνου στο μέγεθος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου
κάτω απ' αυτήν τη γειτονιά, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι
θα προάγει το κοινοτικό πνεύμα
σε μια γοργά αναβαθμιζόμενη περιοχή.
Κι αυτήν τη στιγμή, εστιάζουμε κυρίως
στη συνεργασία μας με τον Δήμο της Νέα Υόρκης
για τη μεταμόρφωση όλου του οικοσυστήματος
μ' έναν ενιαίο τρόπο.
Αυτή η απεικόνιση δείχνει το πώς
ο χώρος θα προσκαλεί τον κόσμο.
Εδώ λοιπόν, βλέπετε την εμβληματική είσοδο,
όπου κυριολεκτικά θα ξεφλουδίσουμε το δρόμο
και θα αποκαλύψουμε τα ιστορικά στρώματα της πόλης,
και θα καλέσουμε τον κόσμο σ' αυτόν το ζεστό υπόγειο χώρο.
Το καταχείμωνο, όταν έχει απίστευτη παγωνιά,
το τελευταίο μέρος που θέλετε να πάτε
είναι ένας υπαίθριος χώρος ή ένα υπαίθριο πάρκο.
Το Λόουλαϊν θα είναι για όλες τις εποχές
και χώρος ανάπαυλας για τους πολίτες.
Θέλω να πιστεύω ότι το Λόουλαϊν
κλείνει τον κύκλο της οικογενειακής μου ιστορίας.
Αν οι παππούδες και οι γονείς μου
επικεντρώθηκαν στην κάθετη και οριζόντια οικοδόμηση της πόλης
τότε η δική μου γενιά επικεντρώνεται
στην αξιοποίηση των χώρων που ήδη υπάρχουν,
ξαναανακαλύπτοντας την κοινή μας Ιστορία,
βρίσκοντας τρόπους να κάνουμε τις κοινότητές μας
πιο ενδιαφέρουσες, πιο όμορφες και πιο δίκαιες.
Ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)