Louvre Müzesi'ndeyiz ve Raphael'in
La Belle Jardiniere adlı eserine bakıyoruz, bu tatlı bir Madonna,
ileri rönesansla eşleşen piramit kompozisyon içinde
Yahya (John the Baptist) ile beraber.
İlginç olan bakire Meryem'in kutsal bir ortamda bulunmaması
hiç kemer görmüyoruz, ve tahtı yok,
eğer ki bir tahtı olduğunu iddia etseydik bu ancak
doğanın tahtı olabilirdi. Güzel bir atmosferde
bir taşın üzerinde oturuyor ve arkasında
tatlı, yeşil bir doğa uzanıyor. Aşağı, yere baktığımızda
bitkileri, ve belki de bir su birikintisinin kenarını,
ve ufak çiçekleri görüyoruz. Beni etkileyen
İsa'nın soldaki duruşu, annesinin ayağı üzerinde duruyor,
gerçekten annesine bir bağımlılığı gösteriyor
ama aynı zamanda artan bir bağımsızlık hissini de temsil ediyor,
annesinin elindeki kitaba uzanıyor ve ona bakıyor.
Ve elbette kitabın içeriği onun vefatını,
çarmıha gerilişini anlatıyor. Ve Meryem'in bakışları bunun bilgisine
sahip olduğunu gösteriyor, ona sanki henüz bu bilgiyi öğrenmeye hazır olup olmadığından emin değilmiş gibi bakıyor.
Sağ koluyla ona sarılıyor ve böylece onu koruyor,
sol eli ise bir an tereddüt eder gibi,
onun kitabı almasına izin vermekle vermemek arasında kalmış.
Aynısı İsa'ya eğilen Yahya için de geçerli,
olduka zarif bir duruş, sağ dizi üzerine çökmüş,
boynu yukarıda, İsa'ya bakıyor. Burada ileri Rönesans'ın zerafetine ve ideal güzelliğine sahibiz.
Bir anlığına resimdeki bakışlara bakalım,
Yahya'yla başlayalım,
o İsa'ya bakıyor, ve İsa'da vücudunu ve yüzünü Meryem'e çevirmiş,
ve Meryem'de aynı bakışlarla geri, aşağı İsa'ya bakıyor.
Böylece herkesin odağı İsa'nın üzerinde.
Ve onların birbirlerine bakışlarını izlerken şimdi
üçgenin merkezindeyiz. Meryem ideal, arzulanan güzellikte
ve bir halenin sadece belirsiz bir izi var,
hale ileri Rönesans'ta kayboluyor çünkü
figürler ideal güzellikleriyle kutsallığı taşıyorlar.
Artık bir hale sembolüne ihtiyaç duymuyoruz. Ve Raphael,
doğal olarak bunu benimsiyor, artık sahnenin bile kutsal olmasına gerek yok,
çünkü manzaranın kendisi, Tanrı'nın dünyası, onun yarattığı dünya
zaten kutsallığın bir ifadesi, onun güzelliği bu buradaki kutsallığın ifadesi.
Meryem'in güzelliği, İsa'nın güzelliği ve Yahya'nın güzelliği.