ချက်ပြုတ်ခြင်းအောက်က ပန်းကန်ခွက်ယောက် စကားလုံးတွေအရ
ဒါက တူရိယာပစ္စည်းတစ်ခုလိုပါပဲ။
တခုရှိတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာက
တူမရှိဘဲနဲ့ မနေနိုင်တဲ့သူတွေ ရှိကြပါတယ်။
[Small Thing.]
[Big Idea.]
တူဆိုတာ လက်တစ်ဖက်ထဲနဲ့ကိုင်စားဖို့
လုပ်ထားတဲ့ တုတ်ချောင်းရှည်တစ်စုံပါ။
တူကိုင်ရတာက နှစ်ချောင်း ဖြစ်နေတာကလွဲရင် ခဲတံကိုင်ရတာနဲ့
နည်းနည်းတော့ ဆင်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ဂွညှပ်သလို တူကို အတူတူ ညှပ်ရမှာပါ။
အများစုက သစ်သားနဲ့ လုပ်ထားပြီး ပလက်စတစ်၊ ဝါး၊ ကျောက်စိမ်း၊ ရွှေ၊
ငွေ နဲ့ ဆင်စွယ်နဲ့တောင် လုပ်ကြပါတယ်။
အဲဒါက အခုတော့ အဆင်မပြေတော့ဘူးပေါ့။
တူတွေက အစားအစာအသေးစားလေးတွေကို ယူစားနိုင်ဖို့ သေချာပုံစံထုတ်ထားတာပါ။
ခေါက်ဆွဲဖတ်ကို ယူစားလို့ အဆင်ပြေတယ်။
ကျွမ်းကျင်ရင်တော့ ထမင်းတို့ ပေါက်စီနဲ့
အသားတွေကိုပါ စားလို့ ရပါတယ်။
တူနဲ့ မလုပ်သင့်တာမျိုး မရှိပါဘူး။
တူကို ဒရမ်တီးသလိုတော့ မတီးသင့်ဘူးလေ။
မှန်သလိုရှိပေမဲ​့ မှားတယ်လေ
သင်တို့ တူတစ်စုံလုံး ထမင်းပန်းကန်ထဲမှာ စိုက်နေတာမျိုး မဖြစ်ချင်ကြပါဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလိုပုံစံက အမွှေးတိုင်အိုးနဲ့ တူသွားတော့
ဝိညာဉ်လိုလို ဖြစ်သွားတက်လို့ပါ။
တူကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူတော်တော်များများ သုံးကြပါတယ်။
အာရှတလွှားမှာဆိုရင် တူသုံးစွဲသူက
သန်း ၁၅၀၀ လောက်ရှိတယ်။
ယဉ်ကျေးမှု မတူရင်တော့ တူပုံတွေ နည်းနည်းတော့ ကွာကြပါတယ်။
တရုတ်တူတွေက ရှည်ပြီး လုံးကြတယ်။
ကိုရီးယားတူတွေက ပိုပြားပြီး သတ္ထုနဲ့လုပ်တာတွေ ရှိတယ်။
ဂျပန်က တူတွေကတော့ လုံးပြီး
ထိပ်က တော်တော်လေးကို ချွန်ပါတယ်။
တူတွေက ယနေ့ခေတ်အမေရိကန် အသိုင်းအဝိုင်းမှာ တကယ်ကို
မထူးဆန်းတော့တဲ့အချိန်၊
ထမင်းကို တုတ်လေးတွေနဲ့စားတက်တဲ့ အာရှကလူတွေက အသားကို
ဓားနဲ့ခက်ရင်းနဲ့ ကောင်းကောင်းစားတက်တဲ့
အမေရိကန်တွေနဲ့ မတူညီတဲ့ အရည်အချင်းတွေ
ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အတွေးအခေါ်က
၁၈၀၀ ခုနှစ်များနောက်ပိုင်းမှာ ရှိခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ တရုတ်နဲ့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုက
၁၉၇၀တွေမှာ သံတမန်ရေးရာပိုင်း စတင် ဆက်ဆံတဲ့အခါမှာ
Richard Nixon နဲ့ Henry Kissinger တို့က
တူနဲ့စားတာကို စတင် ကျင့်သုံးခဲ့ပါတယ်။
ဘာက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလဲဆိုတော့
အရှေ့တိုင်းက အာရှအစားအစာတွေက အနောက်တိုင်းကို ရောက်လာတာရယ်နဲ့
တူဆိုတာ အတွေ့ကြုံတွေရဲ့ တစိတ်တပိုင်းတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
တူတွေကို စတွေ့ရှိရတာက ရှန်မင်းဆက်လက်ထက်
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀၀ လောက်မှာပါ။ ရှန်မင်းဆက်လက်ထက်မှာ
သုံးချောင်းထောက်အိုးကို အတော်ကြိုက်ကြပါတယ်။
ဒါကြောင့် အဲဒီအိုးကြီးတွေနဲ့ ချက်ပြုတ်တဲ့အခါ
တူတွေက တကယ်ကိုပဲ အသုံးဝင်ပါတယ်။
ဘာလို့ဆိုတော့ အဲ့အိုးကြီးတွေထဲမှာ
ရေနွေးပူမလောင်အောင် မွှေဖို့၊ စမ်းဖို့က
အဲဒီနည်းက အဆင်ပြေလို့ပါ။
တရုတ်ယဉ်ကျေးမှုမှာ ချက်ပြုတ်ဖို့
ကိစ္စအဝဝအတွက် သုံးဖို့ ဓားတွေ၊ ခက်ရင်းတွေ ရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ထမင်းစားခန်းထဲ ရောက်လာရင်တော့
တူတွေပဲ သုံးကြပါတယ်။
အာရှသားတွေ ချက်ပြုတ်တဲ့အထဲ တစ်ခုက
သေးသေးလေးတွေ ချက်ပြုတ်တက်ကြတာပါ။
ဘာလို့ အဲ့လိုချက်ရတာလဲဆိုတော့
စွမ်းအင်တော်တော်များများကို ခြွေတာရင်း
သေးသေးလေးတွေက အကျက်မြန်လို့ လို့ထင်တယ်။
ပြီးရင်လည်း လှီးစရာလည်း မလိုတောာ့ဘူး။
ဒါဆိုရင် ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ အစားစာပုံစံက
လူတွေကို တူတွေနဲ့ စားစေပြီး၊ တူတွေရှိနေ တာကိုက သင့်ချက်ပြုတ်နည်းတွေကို
လွှမ်းမိုးစေနိုင်တဲ့အချက်ကို သင် ကွင်းဆက်မိလောက်ပါပြီ။
ဒါပေမဲ့တချိန်တည်းမှာပဲ တူတွေကအသိုင်းဝိုင်း ရဲ့ အစားစာစားသုံးခြင်းသဘာဝကို ထင်ဟပ်စေတယ်။
အလယ်မှာ ထားထားတဲ့ ဟင်းပွဲတွေရှိနေမယ်။
ဒါက မိသားစုဆန်ပါတယ်။
ဟင်းတွေကို တူလေးနဲ့ ခပ်လိုက်မယ်
ထမင်းပေါ်တင်၊ ကိုယ့်ဘာသာ စားလိုက်ရုံပါပဲ။
နာမည်ကြီးတဲ့ ဒဏ္ဏာရီတစ်ခုရှိတာက
လူတိုင်းမှာက ကိုယ့်ကိုယ်တိုင် စားဖို့ ရှည်လွန်းတဲ့
တော်တော်လေးရှည်တဲ့ တူတွေရှိကြတယ်တဲ့။
ဒါကြောင့် ငရဲမှာဆိုရင် လူတွေက အစာတွေကို ပါးစပ်ထဲ
ကောက်မစားနိုင်လို့ လူတိုင်းက ငတ်ပြတ်နေကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံမှာတော့ အဲဒီတူတွေနဲ့ပဲ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်
ခွံ့ကျွေးကြတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။