انسانها درد ناشی از فرو رفتن سوزن را تجربه کردهاند،
درد شدیدی که بخاطر برخورد انگشت پا بوجود میآید
و دردی که بعلت دندان درد هست.
ما قادریم بسیاری از دردها را تشخیص بدهیم و از راههای زیادی به درمان برسیم.
اما گونههای دیگر چطور؟
حیوانات اطرافمان چطور درد را تجربه میکنند؟
فهمیدن این موضوع اهمیت دارد.
ما از حیوانات خانگی نگهداری میکنیم،
آنها محیط زیست ما را تکمیل میکنند
ما گونههای زیادی را برای غذا، پرورش میدهیم
و از آنها در آزمایشهایی جهت پیشرفت علم و سلامت انسان استفاده میکنیم.
بیتردید حیوانات برای ما اهمیت دارند
بنابراین این مسئله مهم است که ما بیجهت باعث ایجاد حس درد در آنها نشویم.
در حیواناتی که شبیه به ما هستند مثل پستانداران،
اغلب زمانیکه آنها دچار آسیب میشوند آشکار است.
اما چیزهای زیادی هم وجود دارند که مشخص نیستند
مثل اینکه آیا تاثیری که داروهای مسکن برای ما دارند به حیوانات هم کمک میکنند.
حیواناتی که تفاوت بیشتری با ما دارند،
موضوع سختتر این است که حس درد در آنها را متوجه شویم.
شما چطور میتوانید بگویید که یک میگو درد دارد؟
یا یک مار؟
یک حلزون چطور؟
در مهرهدارانی همچون انسان،
درد میتواند به دو مرحله مجزا تقسیم شود.
در ابتدا، عصبها و پوست چیزی زیاندار را حس میکنند
و آن اطلاعات را به نخاع انتقال میدهند.
در آنجا، نورونهای حرکتی فعالیتهایی را به دنبال دارند
که باعث میشوند که ما با تکانی ناگهانی از خطر دور بمانیم.
این تشخیص فیزیکی آسیب هست که به آن سیستم عصبی حسی میگویند
و تقریبا تمام حیوانات
حتی آنهایی که سیستم عصبی سادهتری دارند
این فرایند را تجربه میکنند.
بدون این توانایی، حیوانات نمیتوانند از صدمه جلوگیری کنند.
و بقاء آنها در معرض خطر قرار خواهد گرفت.
بخش دوم تشخیص آگاهانه درد است.
در انسانها زمانی اتفاق میافتد که نورونهای حسی در پوست ما
ارتباطات دوم را از طریق نخاع به مغز شکل میدهند.
در آنجا، میلیونها نورون در نواحی متعدد احساس درد را به وجود میآورند.
برای ما، این یک تجربه پیچیده است که مربوط به احساساتی مثل ترس،
وحشت
و استرس میشود
که ما میتوانیم با دیگران به اشتراک بگذاریم.
اما دانستن اینکه حیوانات دقیقا چطور این قسمت از فرایند را
حس میکنند، مشکل است.
چرا که بیشتر انها نمیتوانند به ما نشان بدهند چه چیزی را حس میکنند.
اگرچه ما از مشاهدات سرنخهایی را داریم که حیوانات چطور رفتار میکنند.
حیوانات وحشی وقتی آسیب میبینند خودشان از زخمهاشون مراقبت میکنند
و چون درد دارند از خود صداهایی درمیآورند
و گوشهگیر و منزوی میشوند.
در آزمایشگاه، دانشمندان پی بردهاند که حیواناتی مثل مرغها و موشهای صحرایی
اگر صدمه ببینند خود با داروهایی درد را تسکین میدهند.
حیوانات همچنین از بودن در موقعیتی که قبلا در آن دچار آسیب شدهاند
و آن را از خطر آگاه میکند خودداری میکنند.
ما در تحقیقات به این نکته پی بردهایم که
مهره داران درد را تشخیص میدهند
و در بسیاری از کشورها، آسیب زدن بیدلیل به این حیوانات غیرقانونی است.
اما انواع دیگر حیوانات مثل بیمهره گان چطور؟
این حیوانات به طور قانونی محافظت نمیشوند.
چراکه به سختی میتوان رفتارهای آنها را مورد مطاله قرار داد.
ما درمورد برخی از این حیوانات حدسهای خوبی داریم
مثل صدف دریایی،
کرمها
و عروس دریایی.
اینها مثالهایی از حیواناتی است که فاقد
مغز یا یک سیستم بسیار سادهای هستند.
بنابراین یک صدف خوراکی ممکن است بر اثر پاشیده شدن آب لیمو به عقب حرکت کند و این
بخاطر سیستم عصبی حسی اوست.
اما با وجود چنین سیستم عصبی سادهای
بعید به نظر میآید که بخش هوشیار درد تجربه شود.
حیوانات بیمهره دیگر پیچیدهتر هستند گرچه
مثل هشت پا
که مغز پیچیده تری دارند
و به نظر میآید که یکی از باهوش ترین بیمهرگان هستند.
در بسیاری از کشورها، مردم هنوز هشت پا را زنده زنده میخورند.
اما همچنان خرچنگ دراز، میگو و خرچنگها را زنده زنده میجوشانیم
گرچه ما واقعا نمیدانیم آنها چطور تحت تاثیر این کار ما قرار میگیرند.
و این یک مسئله اخلاقی را بوجود میآورد
چراکه ممکن است ما بیجهت باعث رنجش این حیوانات بیگناه شویم.
آزمایشات علمی گرچه بحث برانگیز هستند اما سرنخهایی را به ما میدهند.
آزمایشات روی خرچنگهای گوشه نشین نشان داده که آنها صدف نامطلوب را ترک میکنند
اگر با الکتریسیته مورد حمله قرار بگیرند.
اما اگر صدف خوب باشد، میمانند.
و هشت پایی که ممکنه در ابتدا یک بازوی آسیب دیده را برای محافظت جمع کرده
ریسک کرده و از آن برای گرفتن طعمه استفاده کند.
این باعث میشود که این حیوانات سوژههای ارزشمندی برای محرکهای حسی
به جای تنها پرداختن به واکنشهای فیزیکی نسبت به آسیب باشند.
در این میان، مشخص شده است که خرچنگها زمانیکه یک شوک الکتریکی را در
دریافت میکنند، نقطه ای از بدن خود را مرتب میمالند.
و حتی حلزون بدون صدف زمانیکه
بداند در معرض یک محرک زیان بار قرار دارد، شانه خالی میکند.
این بدین معناست که آنها خاطراتی از حواس فیزیکی دارند.
چیزهای زیادی درباره درد حیوانات هست که ما نمیدانیم.
همچنانکه دانش ما افزایش مییابد
این امکان وجود دارد که بتوانیم در دنیایی زندگی کنیم که دیگر بیدلیل باعث درد نشویم.