W rozpadającej się chacie na skraju lasu
znajdowali się zrozpaczeni małżonkowie.
Kobieta właśnie urodziła trzynaste dziecko,
a powiększającej się rodzinie kończyło się jedzenie i pieniądze.
Ojciec wyszedł do lasu, żeby przemyśleć problem.
Po godzinach spędzonych na wędrówce pośród drzew,
napotkał dwie niewyraźne sylwetki.
Pierwszą okazał się być Bóg mężczyzny,
podczas gdy druga przypominała Diabła.
Obie chciały odciążyć mężczyznę od problemów
i zaoferowały pełnienie roli ojca chrzestnego jego najmłodszego syna.
Mężczyzna odrzucił jednak ich propozycję.
Nie powierzyłby syna tym, którzy wydali wyrok na ludzki żywot.
Zapuścił się głębiej w splątane zarośla.
Tutaj, w najciemniejszej części lasu, ojciec rozpoznał trzecią postać.
Podkrążone oczy wyzierały z chudej twarzy, która zmieniła się w krzywy uśmiech.
Była to Śmierć oferująca pełnienie funkcji ojca chrzestnego.
Obiecała powrócić, gdy dziecko dorośnie,
by przynieść mu szczęście i dobrobyt.
Ojciec, wiedząc, że w oczach Śmierci wszyscy ludzie są równi,
przyjął jej ofertę.
Lata później, kiedy dziecko wyrosło na ambitnego młodzieńca,
jego kościotrupi ojciec chrzestny przybył z obiecaną wizytą.
W swej wykrzywionej dłoni trzymał fiolkę z lekarstwem
na wszelkie ludzkie dolegliwości.
Śmierć przyniosła fiolkę swemu chrześniakowi,
obiecując, że dzięki niej zostanie cenionym lekarzem.
Jednakże eliksir o tak wielkiej mocy miał ściśle określone zasady działania.
Jeśli syn chrzestny napotka chorego,
a Śmierć będzie unosić się nad jego łóżkiem,
będzie mógł go uzdrowić dzięki samym oparom antidotum.
Jednak jeśli Śmierć będzie siedziała w nogach łóżka,
pacjent będzie należał już do niej
i lekarz nic już nie będzie mógł zrobić.
Z czasem skuteczny w działaniu eliksir i niesamowity instynkt doktora
stały się znane w całym kraju.
Stał się bogaty i sławny, wyzbywając się trudów wcześniejszego życia.
Kiedy król zachorował, wezwał znanego lekarza, by ten go wyleczył.
Doktor wkroczył do pałacu, gotowy popisać się swoimi umiejętnościami.
Lecz kiedy wszedł do komnaty króla,
przeraził się, widząc Śmierć siedzącą w nogach królewskiego łoża.
Doktor desperacko pragnął chwały, która spotkałaby go po uratowaniu króla,
nawet jeśli oznaczałoby to oszukanie swojego ojca chrzestnego.
Szybko obrócił łóżko i odwrócił pozycję Śmierci,
co pozwoliło mu na podanie antidotum.
Śmierć była wściekła.
Ostrzegła swego aroganckiego syna chrzestnego,
że jeśli jeszcze raz oszuka Śmierć, zapłaci za to życiem.
Śmierć i doktor kontynuowali swoje podróże.
Po jakimś czasie królewski posłaniec znów przybył po doktora.
Księżniczka była ciężko chora,
a król obiecał niewiarygodne bogactwa każdemu, kto ją wyleczy.
Doktor nadciągnął do komnaty księżniczki, myśląc już o bogactwach, jakie dostanie.
Lecz widząc śpiącą księżniczkę, jego żądza złota zniknęła.
Jej wdzięk uderzył go do tego stopnia,
że nie zauważył Śmierci czającej się u jej stóp.
Szybko uzdrowił księżniczkę,
lecz nawet nie zdążyła mu podziękować,
kiedy Śmierć odciągnęła od niej chorego z miłości syna chrzestnego.
W mgnieniu oka pałac wokół nich się rozpłynął.
Doktor znalazł się w olbrzymiej jaskini wypełnionej setkami płonących świec,
z których każda reprezentowała czas trwania życia.
Jako karę dla syna chrzestnego za niemądrą próbę opanowania śmiertelności,
Śmierć zmniejszyła jego świeczkę, aż do samego knota.
Widząc własne przygasające światło,
doktor poczuł strach, który tak często widział w oczach swoich pacjentów.
Desperacko błagał Śmierć o przeniesienie jego gasnącego światła na nową świecę.
Ojciec chrzestny rozważył prośbę, jednak zdrada doktora była zbyt wielka.
Rozluźnił swój kościsty uścisk, a świeczka jego syna chrzestnego upadła na podłogę.
Śmierć znieruchomiała.
Jej nieprzenikniona twarz nieruchomo spoglądała na dławiący się ogień,
aż z doktora pozostała tylko smużka dymu.