Thomas Lo: Klasik müzik ölüyor.
Herkese merhaba.
Ben Thomas ve bu da Nicole.
Bizler "anon"un kurucularıyız.
Ayrıca bilginiz olsun,
şunu kimin yazdığını bilmiyoruz çünkü hiç inanmıyoruz.
Ancak biraz doğruluk payı da var.
Tek yapmanız gereken bir gece klasik müzik konserine gitmek,
herhangi bir gece olabilir
ve 60 yaş üstünde olan kişi sayısına bakmak.
Deneyimlerimize göre 40 yıldır en genç kişiler biziz.
(Nicole gülüyor)
Bu da bize
dinleyicilerimizin yaşça büyüyüp
boyut olarak küçüldüğünü söylüyor.
Klasik müziğin geleceği için durum çok iyi görünmüyor.
Ama bir madalyonun iki yüzü olduğunu unutmamak lazım.
Size ne düşündüğümüzü söylemeden önce şunu sormak istiyoruz:
İçinizden kimler klasik müzikten gerçekten hoşlanıyor?
Nicole Tj: Vay canına! Bu iyi bir sayı.
TL: Senin de elini kaldırdığın iyi oldu.
(Gülüşmeler)
En son gittiğiniz klasik müzik konserini hatırlıyor musunuz?
Ama en önemlisi, kaç kişi aslında klasik müziği seviyor
ama yaşlı veya inek gibi görünmek istemediği için söylemiyor?
Basitçe, klasik müziğin asıl problemi imaj.
Genelde eski, sert ve emsalsiz şekilde görünüyor
ve bunun daha büyük resmi görmediğimiz için olduğunu düşünüyoruz.
Bu yüzden kendimize soruyoruz; neden?
Yani birçok sebebi var
ve dünyanın dört bir yanındaki müzisyenler kendi yollarıyla mücadele ediyorlar.
Ama bizim için, iki şey var:
kalite maruziyeti ve uygunluk.
NT: Evet, kesinlikle.
Şimdi, deneyimleme fırsatına erişmemiş olan herhangi biri
nasıl bir şeyi takdir edebilir?
Sıklıkla insanların klasik müziğe olan bakış açılarının
Beethoven ve Mozart gibi tipik isimlerle sınırlı olduğunu görüyoruz.
Bazen küçük yaşlarda deneyimledikleri bir şey yüzünden bulanıklaşabilir,
sonra da klasik müzik için gelecekteki
tüm olasılıkları kapatabilirler.
Peki, bir insan bir şeyin potansiyelini deneyimleme fırsatı bulamadıysa
onu nasıl takdir edebilir?
Uygunluk dediğimizin payı da çok fazla.
Bahse girerim
burada hepinizin aslında bir şeyi dinlemesi gerektiği
ama uyukladığı zamanlar olmuştur.
Her yer olabilir; derste, düğününüzde.
Belki de şu an, arka sıralarda.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, klasik müzik konserinde.
Mesele şu ki, bir şeyin sizinle ilgili olması için bağlantı kurmak zorunda.
Şaşırtması, kışkırtması gerek.
Peki bunun için ne yapabiliriz?
Canlı konser deneyiminin gücüyle daha geniş bir kitleye
ve daha yeni bir dinleyiciye ulaşabileceğimizi düşünüyoruz.
İyi bir fikre ve güçlü bir mesaja ihtiyacımız olduğu belli
ama bunun ötesinde,
deneyim, iki yönlü bir durumdur.
Size sunmayı umduğumuz şey yeni bir şeyin keşfi.
Sadece bir saniyeliğine olsa bile.
Bugün sizinle "anon" tarafından hazırlanan bir film ve müzik işbirliğini paylaşacağız
adı "Trailer Music".
Burada "Trailer" kelimesi film fragmanlarını ifade ediyor
yukarıda gördüğünüz araba römorklarını değil.
Bu, Avusturalyalı bir besteci olan
Nicholas Buck'ın
"Trailer Music, piyano, keman ve çello" adlı eserine dayanıyor.
O kadar akıllıca ve sinematik ki
Tom ve ben bunu ilk duyduğumuz anda
"Hey, bunun için bir film yapmalıyız." diye düşündük.
Bizim için bu gerçekten müziğin hikaye anlatıcılığını
ve hayal gücünü yönetme konusunda ne kadar güçlü olduğunun altını çizdi.
TL: Avustralya'dan altı genç film yapımcısını
bu müzik parçasına dayalı kısa filmler yapmaya davet ettik.
Ana fikir, nasıl yorumladıklarını keşfetmek
ve müziği anlamanın doğru
ya da mükemmel bir yolunun olmadığını göstermek.
Tam etki için, parçayı kendi başına çalacağız.
Dinleyin, hayal gücünüzün kontrolden çıkmasına izin verin
ve kendi kendinize bir hikaye yaratın.
NT: Aksyion filmi mi? Komedi mi?
Hepsi size bağlı ve her şey olabilir.
TL: Şimdi parçayı çalmamız için bize
çellistimiz Timothy Hennessy de katılacak.
Sonrasında isterseniz bize klasik müziğin
eski, sert ve emsalsiz olduğunu söyleyebilirsiniz.
Teşekkürler. Karşınızda "Trailer Music".
(Alkış)
[Klasik müzik...]
[anon.]
(Müzik)
(Müzik biter)
(Alkış)