(این سخنرانی شامل محتوای بزگسالان است)
اغلب از من می‌پرسند کارت چیست.
که در جواب آن می‌گویم،
«من درجهت خاتمه دادن خشونت علیه کودکان کار می‌کنم.
تمام خشونت‌ها علیه هربچه ای در هر کشوری.»
معمولی مکثی رخ می‌دهد
بعضی اوقات، بسته به موقعیت،
«وای، قاتل مکالمه است.»
و بعد سوالات همیشگی:
«درمورد چه نوع خشونتی حرف می‌زنی؟»
«چقدر خشونت رخ می‌دهد؟»
«کجا اتفاق می‌افتند، آیا اینجا هم رخ می‌دهند؟»
و هنگامی که پاسخ این سوالات را می‌دهم، مردم معمولا شوکه می‌شوند.
از مقیاس این خشونت شوکه می‌شوند،
از ماهیت این خشونت‌ها.
اما همیشه سریعا مطمئن می‌شوم که
مردم با حس اندوه و عذاب رها نشوند.
باور دارم ما فرصتی تاریخی و بی‌سابقه داریم
در این نسل
تا به خشونت علیه کودکان خاتمه دهیم.
جنبشی نوپا برای این مسئله درحال ظهور است.
دولت‌ها، دولت‌های ملی، شهرداری‌ها،
استان‌ها و دیگران درحال پیوستن به این جنبش هستند.
و هنگامی که موفق شویم-- واین کار به همه‌ی ما نیاز دارد--
مسیر تاریخ بشر را تغییر خواهیم داد.
منظورم از خشونت علیه کودکان چیست؟
منظورم تمام خشونت‌های فیزیکی،
جنسی، روانشناختی و خشونت‌های عاطفی است
که برای کودکان در خانه،
مدرسه، آنلاین و در محله‌هایشان رخ می‌دهد.
ما همکارانی در سراسر دنیا داریم
و از این همکاران، داستان‌های ناخوشایندی
از کودکان بخصوصی می‌شنویم.
برای مثال، سارا، ۱۰ ساله.
مکررا توسط ناپدریش مورد تجاوز قرار گرفته
و تهدید شده اگر به کسی بگوید موردخشونت قرار می‌گیرد.
فیسل، انگشتانش در مدرسه فلک شد،
تحقیر شد و الاغ نامیده شد،
وقتی به سوالات، جواب اشتباه داده به اجبار در سرمای بیرون ایستاده.
و از همکارانی که با آنها برای ایمن کردن محیط اینترنت برای کودکان کار می‌کنیم،
داستان‌هایی مانند داستان آنجلیکا می‌شنویم
دوازده ساله،
مجبور به اجرای اعمال جنسی برروی عمویش شده
که به طور زنده برای بزرگسالان خریدار در آن سوی دنیا پخش می‌شود.
از هر ۱۰ دختر، یک نفر قبل از سن ۲۰ سالگی سواستفاده جنسی را تجربه می‌کند.
نصف کودکان در کشورهایی هستند
که تنبیه بدنی کاملا ممنوع نشده.
و سال گذشته، در ایالات متحده
۴۵ میلیون گزارش ثبت شده
از تصاویر و کلیپ‌های آنلاین سواستفاده خشونت‌آمیز و جنسی از کودکان.
دو برابر تعداد گزارش‌های سال قبل از آن.
هم‌اکنون این اَشکال خشونت و اقسام دیگر آن
به اعداد واقعا سرسام‌آوری می‌رسند.
هرساله یک میلیارد کودک در سراسر دنیا
نوعی از خشونت را تجربه می‌کنند.
یعنی یک نفر از هر دو کودک.
این یک مشکل جهانی است.
پس چه چیزی به من امیدواری می‌دهد؟
بگذارید از سوئد واوگاندا بگویم.
احتمالا دو کشور متفاوت‌تر ازاین دو را تصور نکنید.
اگر با یک اقتصاددان صحبت کنید
ممکن است به شما بگویند که سوئد به طور متوسط درآمد سالانه‌ای
نزدیک ۵۰ هزار دلار در سال دارد.
در اوگاندا، این عدد ۲هزار دلار است.
یک تاریخدان احتمالا بگوید
سوئد نزدیک ۲۰۰سال‌ است که کشمکش داخلی نداشته.
اوگاندا هنوز با مشکل شورش
در شمال کشورش دست و پنجه نرم می‌کند.
یک موزیسین ممکن است بگوید
که در اوگاندا، سرود ملی، «ای اوگاندا، ای سرزمین زیبایی»
از کوتاه‎‌ترین سرودها در جهان است.
درواقع انقدر کوتاه که اغلب بیشتراز یکبار پخش می‌شود.
حدس میزنم سوئد سرود بلندتری داشته باشد.
اما مهم تر از این‌ها،
سوئد و اوگاندا پیمانی بسته‌اند،
آنها یک پیوند و هدف مشترک دارند،
پیمانی جهت خاتمه دادن به خشونت علیه کودکان
و اقداماتی انجام می‌دهند تا کشورشان را
درمسیر پایان خشونت تا سال ۲۰۳۰ قرار دهند.
و کشورها، شهرها وایالت‌های دیگری از سراسر دنیا درحال
پیوستن به آنها هستند.
اما واقعا چه معنایی دارد، درعمل به چه معناست؟
وقتی چنین پیمانی بسته‌اند، چه کاری می‌کنند؟
به معنای رهبری و تعهد سیاسی سطح بالا.
تصویب و پیاده سازی قانونی مصوب.
و راه‌اندازی بنیادهایی، تغییردادن خط ‌مشی‌ها،
شروع یک گفتگوی ملی
که آگاهی را در مسیر تغییر نگرش‌ها افزایش می‌دهند و
از لحاظ اجتماعی انجام هر گونه خشونت و
سواستفاده علیه کودکان را در هرکشوری غیرقابل قبول می‌کند
به این معناست که بفهمیم خشونت علیه کودکان
بخش‌های زیادی را در بر می‌گیرد،
درنتیجه عمل متقابل نیز باید یک نگرش سیستمی باشد.
نمی‌توانید تنها به یک بخش توجه کنید.
نیاز به سازمان‌های متعددی در درون و بیرون از دولت است.
نیاز به گروه‌های اعتقادی، بخش خصوصی، رسانه
آکادمیک، سازمان‌های جامعه مدنی ودیگران دارد.
و نیاز به استفاده از یافته‌های بهترین شیوه‌ها
وبهترین مدارکی که بطورجهانی بدست آمده دارد
لیکن استفاده از داده‌های سطح جهانی
برای برملا کردن داستان اغلب پنهان خشونت در هر کشوری.
واستفاده ازآن داده برای آموزش دادن پاسخی ملی
ودرعین حال برای سنجش و رصد پیشرفت طی شده.
و درمیان گذاشتن آنچه موثر بوده
صادق بودن درمورد کارهایی که جواب ندادند.
و به اشتراک گذاشتن منابع الهام
هنگامی که موفقیت و کاهش خشونت را می‌بینیم.
ولی آيا واقعا می‌تونیم این کار را در مقیاس جهانی انجام دهیم؟
یک میلیارد کودک سالانه تجربه‌گر این خشونت.
به نظرم می‌توانیم.
در ۲۰۱۵، ۱۹۳ نفر از رهبران جهان تعهد دادند تا ۲۰۳۰ خشونت،
سواستفاده و نادیده گرفتن کودکان را در کشورهایشان پایان دهند.
خشونت علیه کودکان به تمام
سرمایه گذاری‌های دیگر درآنها صدمه می‌زند:
سلامت‌شان، تحصیل‌شان.
اغلب با عواقب وسرایت‌های
چندساله و بعضا طولانی مدت میان نسلی.
اما فقط درمورد توافق‌ها ودولت‌های ملی نیست.
واقعا مهم هستند.
به نظرم چیز اساسی‌تری درحال تغییر است،
و ما به عنوان جوامع درسرتاسر دنیا
بالاخره رفتارهای نامقبولی را مورد توجه قرار می‌دهیم
که مدت زمان بسیار زیادی تحمل شده‌اند.
جنبش MeToo# را درنظر بگیرید،
چگونه بخش بعد از بخش، صنف بعد از صنف
علیه مجرمان حرف زدند،
وآنها را به حسابرسی کشاندند.
این یک مسیر طولانی است که تازه درآن قدم نهادیم.
ببیند در صنعت کمک‌رسانی وضعیت چطور است.
بدنبال برخی موارد سوءاستفاده از قدرت
اینک صنعت کمک‌رسانی بسیار جدی گرفته می‌شود،
امنیت کودکان در سرتاسر جهان.
اما حتی شاید چیزی فراتر از آن.
خود کودکان و جوانترها تا حدی
از فناوری کمک می‌گیرند،
که به آنها صدایی را می‌دهد
که فکر نمی‌کنم تا قبل از این داشتند.
و از این صدا استفاده می‌کنند،
نه فقط برای داد‌خواهی از وضعیتی که در اطراف خود می‌بینند
یا آنچه لازم است بهبود یابد،
بلکه به عنوان بخشی از راه حل چیزهایی که
در واقع در زندگی‌شان آگاهی بخش و موثر است.
به آن فعالان کم سن فکر کنید که
علیه ختنه شدن دختران، ازدواج کودکان،
قلدری سایبری، مدارس ایمن، مناقشات آسیب‌رسان--
فهرستی که ادامه دارد.
آن کودکان واقعا اهمیت دارند.
لذا ما رهبری سیاسی داریم،
فعالیت‌گرایی جوانان را داریم،
راه‌حلهای بر پایه شوهد را داریم،
رشد آگاهی عمومی را داریم--
ما در آن مسیر هستیم،
آغاز سفر منتهی به صفر تا ۲۰۳۰.
اما آن را‌حلها چه هستند؟
سه سال قبل در ۲۰۱۶،
۱۰ نهاد جهانی گرد هم آمدند و چارچوب کاری را اتخاذ کردند که
جامع بود، رویکردی گام به گام برای
اتمام دادن به خشونت علیه کودکان.
به نام INSPIRE (الهام بخشیدن).
که نیاز برای احکاک مرتبط،، خطاب قرار دادن
هنجارهای اجتماعی، حمایت
پرستار و والد، واکنش برای کودکانی
که موردخشونت و سوءاستفاده قرار گرفتند را بررسی می‌کند.
و مدارس امن،
تا کودکان بتوانند در یک محیط یادگیری شکوفا شوند.
در اوگاندا، چهار سال قبل،
یک دختر هشت ساله می‌توانست به ازدواج یک مرد ۳۰ ساله درآید.
این اتفاق دیگر نمی‌افتد.
در ۲۰۱۶، لایحه کودکان، آن را غیر قانونی دانست
و حداقل سن ازدواج را ۱۸ سال قرار داد.
که در انگلیسی حرف I کلمه INSPIRE است:
وضع و اجرای قانون.
کامبوج حمایت والدین را گسترش می‌دهد،
حمایت پرستار و والد در سطح کشور،
لذا والدین برای بزرگ کردن فرزندان خود مجهز می‌شوند
و روش انضباطی عاری از خشونت را در منزل دارند.
حرف P واژه INSPIRE،
حمایت والد و پرستار.
در فیلیپین،
۱۰۰ مرکز برای حفاظت از زنان و کودکان در سراسر کشور دائر شده است.
زنان و کودکانی که در معرض بالای سوء‌استفاده و خشونت یا تجربه
خشونت هستند.
حرف R کلمه INSPIRE، سرویسهای خدماتی و پاسخگویی.
و در اوگاندا، یک جعبه ابزار مدرسه امن اکنون در اختیار نیمی از
معلمان قرار گرفته است،
تجهیز کردن آنان با کنترل کلاس با انضباط غیرخشنونت‌آمیزاست.
حرف E در INSPIRE، مهارتهای زندگی و تحصیلی است.
این فقط بخش کوچکی از کار ما در چارچوب INSPIRE است.
اما کشورهای هر چه بیشتری متعهد می‌شوند که آن را اجرا کنند،
آن را بومی‌سازی کنند،
داده‌های مربوطه را به آن داده و با هم یک طرح بریزند،
د رهمه بخشها آن را کار کرده
و آن سفر به صفر آغاز کنند.
کانادا، مکزیکو، امارات،‌ تانزانیا--
سوئد واوگاندا را که قبلا اسم بردم--
ژاپن، فیلیپین، اندونزی،
کشورهای بیشتر و بیشتری،‌ و حال هم شهرها.
و اینجا در اسکاتلند،
دانشگاه ادینبرو، آزمایشگاه یادگیری را تاسیس کرده
که قرار است سفری را که شهرها و فیلیپین و کلمبیا قرار است با هم
داشته باشند را ردیابی کنند.
این که در یک شهر چه جواب می‌دهد
چیزی را که در سطح کشور برای اجرا آماده می‌شود را برداشته
و در سطح شهری پیاده کنند.
آنجا که باور داریم
که درواقع می‌توانیم در یک فضا و زمان کوتاه‌تر احتمالا پیشرفتی
سریع‌تر و قابل ارائه داشته باشیم.
و وقتی انجامش می‌دهیم،
آن موفقیت از طریق آزمایشگاه یادگیری وبعد در دانشگاه ادینبرو
به اشتراک گذاشته می‌شود.
خاتمه دادن به خشونت کار درستی است،
سرمایه‌گذاری هوشمندانه است،
ما راه‌حلهای برپایه شواهد را داریم.
و ما شروع یک سفر را در پیش داریم.
اما چطور می شود اگر
به راستی خشونت علیه کودکان را متوقف کنیم؟
فقط یک لحظه تصورش کنید.
اول از همه، به کودکانی که اسم بردم فکر کنید.
سارا دیگر شبها که در تختش دراز کشیده ترس از این ندارد
که صدای قدمهای ناپدریش را بشنود که
از پله‌ها بالا می‌آیند.
فیصل به مدرسه می‌رود و موفق می‌شود.
دیگر از در مدرسه بودن نمی‌ترسد
و از این که مورد قلدری قرار بگیرد و از سوی معلمهایش تحقیر شود.
ودیگر با آنجلیکا و امثال او
مثل متاعی برخورد نمی‌شود که صرف لذت بردن بزرگسالان
هزاران کیلومتر دورتر آنلاین آورده شوند.
اما بعد برویم سروقت چند برابر کردن
منافع اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی آن.
به تعداد هر خانواده و جوامع، روستاها،
شهرها، کشورها چند برابر کنید،
و ناگهان یک هنجار جدید ظهور می‌کند.
نسلی رشد می‌کند که خشونت را تجربه نکرده است.
به همه نیاز هست.
اما فرصتی بی‌سابقه برای تلاش داریم،
و معتقدم ما همچنین بعنوان بزرگسالان برای انجام کار مسئولیت داریم.
و سپس زمانی که همه ما سوال شود،
«چه کار می‌کنید؟»
تک تک ما می‌توانیم بگوییم،
«من مسیر تاریخ بشریت را تغییر می‌دهم.
من سهم خود را برای خاتمه دادن به خشونت علیه کودکان انجام می‌دهم.»
بیایید این کار را همین حالا هم انجام دهیم.
متشکرم.
(تشویق)