Hallo.
Ik hoorde pas van deze conferentie twee weken geleden
en was het volgens mij Darius, die de hele zaak organiseerde,
die contact met me opnam en zei dat iemand in de gemeenschap
dacht dat ik iets te vertellen had
dat de moeite waard was om naar te luisteren bij TEDx,
en ik dacht: Dat is geweldig.
Ik ken TED.
Ik moet een talk in elkaar zetten over iets wat ik heel belangrijk vind.
Waarop Darius zei:
"Je hebt zes minuten."
(Gelach)
Misschien iets simpelers dan, dacht ik toen.
Maar toen dacht ik:
nee, niks simpelers,
ik ga iets proberen wat ik altijd al wilde doen
en dat was het herdefiniëren van de realiteit in zes minuten.
(Gelach)
Hou je dus maar vast.
De realiteit waar ik het vandaag over ga hebben,
is de realiteit van de sprekers hier vandaag
die geïnspireerd waren;
het is de realiteit waar zij in leven.
En waar ik het over ga hebben,
is volgens mij geen metafysica.
Ik geloof oprecht dat waar ik het over ga hebben,
het meest werkelijke is wat ik ken.
En de kennis daarvan heeft mijn leven compleet veranderd.
Ik denk dat mensen waar je vandaag naar luistert,
die ook hun leven hebben veranderd, en de levens van anderen,
dit ook weten.
En ik denk ook dat wat ik je vandaag ga vertellen,
dat jij dat ook al weet,
maar je weet niet dat je het weet.
En het is zo heerlijk om iets te leren dat je al weet,
opdat het bewust en expliciet kan worden.
En dat ga ik proberen te doen.
Er zijn een hoop plaatjes en een hoop woorden,
dus laten we beginnen.
Ten eerste denk ik dat mensen meer lijden dan nodig is,
omdat ons begrip van wat echt is diepgaand verkeerd is.
We worden verblind voor wat echt fundamenteel is
door dingen die zich het makkelijkst laten waarnemen.
Als gevolg beseffen we niet wat het meest authentiek en belangrijk is.
We geloven dat de wereld bestaat uit objecten.
Ik zou echter voorstellen
dat de wereld bestaat uit chaos en orde,
en dat de kwaliteit van ons zijn afhankelijk is
van hoe we die twee in balans houden.
Chaos -- dat wat zich manifesteert wanneer we niet weten wat we zien.
We zagen chaos toen de Twin Towers instortten.
Het is chaos wat op je afkomt
wanneer je geliefde partner je vertelt dat ze al lang een verhouding heeft.
Het is chaos wat je verzwelgt als een geliefde overlijdt.
Chaos is het onbekende, het onverwachte,
de anomalie.
Het is de 'mater', de moeder,
de Latijnse stam van woorden als 'matrix' en 'materie',
het weefsel van de realiteit.
Chaos is de vruchtbaarheid van de natuur en de terreur van de tijd.
Het is de oceaan van mogelijkheden die de cultuur van de mens omringt;
het is het reddende levenswater
voor hen die zijn uitgedroogd door hun eigen droge vooroordelen;
en het is het vloed ontketend door een boze God
als 's mens ideeën zo erg zijn vervormd dat ze niet langer houdbaar zijn.
Het is het yin van de taoisten;
het is de verlammende gruwel van de duisternis;
het is de verraderlijkheid van onze fysieke vormen;
het is het monster onder het bed;
en het is de slang die eeuwig op de loer ligt in de tuin.
Chaos ontmoet je ook
als je moedig gaat waar niemand nog ooit ging.
Orde, daarentegen,
is waar je bent als alles naar behoren werkt.
Als treinen op tijd rijden --
dat is orde.
Als je een gelukkig en veilig thuis hebt --
dat is orde.
Orde houdt de operatiekamer schoon;
orde is wat God uit de chaos schept in het begin van de tijd
en aanbiedt aan mannen en vrouwen als een plaats om te leven.
Het is een eiland van stabiliteit in een zee van onwetendheid;
het is het yang van de taoisten;
het zijn het muren om de stad;
het zijn de beginselen van de constitutie;
en het uniform van de politie.
Orde is de duurzame steen die de barbaren op afstand houdt.
In extreme vorm, echter,
wordt orde tirannie
en brengt het de ziel in gevaar.
Als mensen de weg kwijt zijn,
worden we star en onvermurwbaar,
of losbandig en onverschillig.
We kunnen dan niet meer creatief denken,
of we dobberen zonder doel tot we verdrinken in de mogelijkheden.
We willen tirannie omdat we verafschuwen wat we niet kennen,
of we willen anarchie om de verantwoordelijkheid te mijden.
Hoe dan ook riskeren we het tegenoverstelde af te roepen.
Te veel orde verhoogt de kans op het wegglijden naar chaos.
Te veel chaos roept de duivels van totalitarisme
uit de spelonken waar ze zich verbergen.
De boeddhisten geloven dat het leven lijden is.
Joden en christenen zijn het daarmee eens.
De eersten herinneren zich een lange geschiedenis van vervolging;
De laatsten aanbidden een God
die tegelijk menselijk is --
en verraden en gekruisigd.
Als mannen en vrouwen de hemel aanroepen
in het gezicht van hun lijden,
waar zoeken ze dan naar?
Zin.
Zin is geen rationeel fenomeen.
We merken het op met ons wezen, niet met ons intellect,
wat het zou moeten leiden in plaats van volgen.
Als chaos en orde in balans zijn, hebben we één voet in elk domein.
Dat is de zin waar het leven overvloediger op steunt.
Op die plaats zijn we veilig en vol vertrouwen,
maar met genoeg uitdagingen om alert te zijn en ons te ontwikkelen.
Op die plaats spelen we ieder spel
niet alleen om te winnen,
maar om betere spelers te worden in welk toekomstig spel dan ook.
Een dergelijke zin, wanneer gekoesterd,
kan liefde voor het leven creëren en een dankbaarheid zo diep
dat de vreselijke beperkingen van het leven gerechtigd zijn.
En op die manier wordt het paradijs herwonnen.
Het alternatief is een leven in onbalans.
Dis is niet goed,
want de vreselijke krachten van chaos en orde
zullen een mens in onbalans uit elkaar rijten.
Hij raakt overweldigd, hopeloos,
bitter, haatdragend
en uiteindelijk wreed.
Zij wordt opzettelijk blind,
bekrompen, verveeld, cynisch en venijnig.
Als het leven in onbalans is, vechten mensen ertegen,
omdat ze boos zijn op de ellendige beperkte levensomstandigheden.
"Loop naar de hel!"
Dat is de vloek van de verbitterden.
Ze zijn op weg naar de hel
en zouden daar graag iedereen mee naartoe slepen.
Dat is de wraak op God,
of op de levensomstandigheden --
hoe je het ook wilt noemen.
Het is gemotiveerd door het verlangen dat dingen nog gebrekkiger worden
en ophouden te bestaan.
Hoe kan een persoon in de realiteit leven?
Dat is een empirische, geen rationele vraag.
Begin met jezelf te bekijken
als iemand waar je bitter weinig over weet;
zie wanneer je psychologisch goed functioneert
en zie wanneer je dat niet doet.
Niet over nadenken.
Kijken.
Probeer dan meer tijd door te brengen daar waar je wilt zijn.
Je bent daar dichterbij het paradijs en verder van de hel.
Doe wat nodig is om daar te blijven.
Binnen een maand, met toegewijde inzet,
ben je vaker op de juiste plaats.
Na een jaar veel vaker.
Na drie jaar, als je geluk hebt, meestal.
Toen hij werd gevraagd naar het hemelrijk
zei Christus:
"Het is als een mosterdzaadje, het kleinste aller zaden,
maar als het op vruchtbare grond valt, produceert het een enorme plant
en wordt het een schuilplaats voor alle vogels uit de lucht.
Uit zulke bescheiden middelen groeien de meest grootse dingen."
Dankjewel.
(Applaus)