Γεια σας.
Θα μας γυρίσω πίσω στο 2007.
Μόλις είχα περάσει έξι μήνες δουλεύοντας σε ένα άλμπουμ
στο οποίο είχα βάλει την καρδιά και την ψυχή μου,
και προβάλλονταν τρεις φορές την ημέρα τότε στο Myspace,
απογοητευόμουν όλο και πιο πολύ όταν ξεκίνησα να παρατηρώ
άλλους που έπαιζαν κιθάρα και τραγούδαγαν,
και ανέβαζαν βίντεο στη νέα τότε σελίδα YouTube,
και συγκέντρωναν 300.000 προβολές.
Έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω να φτιάχνω βίντεο στο YouTube.
Μια μέρα ανέβηκε ένα βίντεο του συγκροτήματός μου
στην αρχική σελίδα, φοβερό -- και αποκτήσαμε νέους θαυμαστές.
Σε ορισμένους άλλους
μάλλον δεν άρεσε η μουσική --
(Γέλια)
Δεν είχε σημασία επειδή αποκτήσαμε κοινό,
ξεκινήσαμε περιοδείες,
και βγάλαμε δίσκο.
Όταν έλεγξα το υπόλοιπο του τραπεζικού μας λογαριασμού
μετά την πρώτη μηνιαία μας πληρωμή στο iTunes,
είχαμε 22.000 δολάρια,
που ήταν φοβερό, καθώς τότε έμενα στο σπίτι του πατέρα μου,
προσπαθώντας να βγάλω τα προς το ζην ως μουσικός
αναρτώντας βίντεο στο Διαδίκτυο
κάτι που δεν σεβόταν άνθρωπος το 2009 --
ούτε καν αυτοί που αναρτούσαν βίντεο στο Διαδίκτυο.
Τα επόμενα τέσσερα χρόνια,
άρχισα να αναρτώ όλο και περισσότερα βίντεο,
τα οποία γίνονταν όλο και καλύτερα,
και κερδίσαμε αρκετά χρήματα μέσα από εμπορικές συμφωνίες,
διαφημίσεις και πωλήσεις μέσω του iTunes
για να αγοράσουμε σπίτι.
Φτιάξαμε ένα στούντιο ηχογράφησης.
Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα:
Θεωρούταν πολύ περίεργο το 2013 να κερδίζεις χρήματα ως δημιουργός.
Τα επιχειρηματικά μοντέλα άλλαζαν διαρκώς.
Έτσι, τα 58.000 δολάρια του ετήσιου εισοδήματος λήψεων στο iTunes
θα αντικαθίστανται από 6.000 δολάρια εισοδήματος συνεχούς ροής.
Οι ροές απέφεραν λιγότερα από τις λήψεις.
Καθώς άρχισαν να εμφανίζονται όλο και περισσότεροι δημιουργοί,
αυξήθηκε ο ανταγωνισμός για τις συμφωνίες πενταψήφιων ποσών
που είχαν κρατήσει το συγκρότημα στην επιφάνεια για χρόνια.
Δεν έφτανε αυτό, τα ίδια τα βίντεο --
η δημιουργική μας δουλειά που οι θαυμαστές μας αγαπούσαν
και εκτιμούσαν -- που προσέφεραν αξία στον κόσμο,
δημιουργούσαν μηδενικά έσοδα.
Αυτό είναι ένα στιγμιότυπο από τον Πίνακα Ελέγχου μου
στο YouTube για μια περίοδο 28 ημερών
με ένα εκατομμύριο προβολές και 166 δολάρια κέρδη από διαφημίσεις.
Το 2013 ολόκληρος ο μηχανισμός
που ανέβαζε την τέχνη στο Διαδίκτυο και απέδιδε κέρδη
αποδείχτηκε άκρως μη λειτουργικός.
Δεν έχει σημασία αν είσαι εφημερίδα,
ίδρυμα,
ή ένας ανεξάρτητος δημιουργός.
Ένα μηνιαίο διαδικτυακό κόμικ με 20.000 μηνιαίους αναγνώστες --
20.000 μηνιαίους αναγνώστες --
λαμβάνει διακόσια δολάρια από τα έσοδα της διαφήμισης.
Το ποσό αντιστοιχεί σε 20.000 ανθρώπους.
Σε ποιον κόσμο είναι ανεπαρκές αυτό το ποσό;
Δεν το καταλαβαίνω.
Τι συστήματα έχουμε δημιουργήσει ώστε να είναι ανεπαρκές
για κάποιον να βγάζει τα προς το ζην;
Έχω μια θεωρία σχετικά με αυτό.
Πιστεύω ότι τα τελευταία 100 χρόνια ήταν κάπως περίεργα.
(Γέλια)
(Χειροκρότημα)
Πριν από περίπου 100 χρόνια,
ανακαλύψαμε πώς να ηχογραφούμε τον ήχο σε κυλίνδρους από κερί.
Αυτή ήταν η αρχή του φωνογράφου.
Περίπου την ίδια εποχή,
ανακαλύψαμε πώς να καταγράφουμε το φως σε φωτογραφικό χαρτί,
κελουλοίτης -- η αρχή του φιλμ και της τηλεόρασης.
Για πρώτη φορά, μπορούσατε να αποθηκεύσετε την τέχνη κάπου,
φοβερό.
Η τέχνη θεωρούταν κάτι εφήμερο,
αν χάνατε τη συμφωνία, απλώς δεν ακούγατε την ορχήστρα.
Τώρα, για πρώτη φορά,
μπορείτε να αποθηκεύσετε την εκτέλεση της ορχήστρας σε υλικό αντικείμενο,
και να το ακούσετε αργότερα,
κάτι τρομερό.
Ήταν τόσο τρομερό,
που τα επόμενα 100 χρόνια, ανάμεσα στο 1900 και το 2000,
χτίσαμε υποδομές δισεκατομμυρίων δολαρίων
για να βοηθήσουμε τους καλλιτέχνες να καταφέρουν δύο πράγματα.
Αρχικά, να μπορούν να αποθηκεύσουν την τέχνη τους σε ένα αντικείμενο,
και έπειτα να διανέμουν το έργο στον κόσμο
στο κοινό που το ήθελε.
Συνεπώς, ένα μεγάλο κομμάτι του κλάδου αφιερώνεται στα δύο αυτά προβλήματα.
Θεέ μου! Υπάρχουν εταιρίες φορτηγών αυτοκινήτων,
παραδοσιακές εταιρίες και εταιρίες μάρκετινγκ και κατασκευαστές θηκών CD,
όλες αφιερωμένες στα δύο αυτά προβλήματα.
Όλοι γνωρίζουμε τι έγινε μετά.
Πριν από 10 χρόνια, το Διαδίκτυο ωρίμασε,
και αποκτήσαμε το Spotify, το Facebook και το Youtube,
το iTunes και την αναζήτηση Google,
και εκατό χρόνια υποδομής, με αλυσίδες εφοδιασμού,
δίκτυα διανομής και προγράμματα νομισματοποίησης
ξεπεράστηκαν σε μία δεκαετία.
Μετά από εκατό χρόνια σχεδιασμού, δεν είναι άξιο απορίας
που έχει χαλάσει για τους δημιουργούς.
Δεν είναι άξιο απορίας που δεν λειτουργεί η αλυσίδα αποκόμισης
οικονομικών οφελών, δεδομένου του περιεχομένου.
Αυτό που με ενθουσιάζει που είμαι δημιουργός σήμερα,
που είμαι ζωντανός και δημιουργικός,
είναι η συνειδητοποίηση ότι εδώ και δέκα χρόνια
προσπαθούμε να καταλάβουμε τον νέο μηχανισμό --
πρέπει να σχεδιάσουμε τα επόμενα εκατό χρόνια υποδομής
για τους δημιουργούς μας.
Μπορείτε να πείτε ότι ασχολούμαστε μόνο δέκα χρόνια.
Υιοθετούμε την εμπειροτεχνική μέθοδο και παράγονται καλές ιδέες,
με πολύ πειραματισμό.
Μαθαίνουμε τι δουλεύει και τι οχι.
Όπως οι Twitch streamers. Ποιος έχει ακουστά το Twitch;
Οι Twitch streamers κερδίζουν 3.000 με 5.000 δολάρια τον μήνα
από τη μετάδοση ροής παιχνιδιών.
Οι μεγάλοι κερδίζουν πάνω από 100.000 δολάρια ετησίως.
Υπάρχει μία ιστοσελίδα εφαρμογής, το YouNow.
Επιτρέπει στους μουσικούς και στους vloggers να πληρώνονται
από τις αγορές ψηφιακών αγαθών από τους οπαδούς.
'Ετσι, εργάζομαι πάνω στο πρόβλημα.
Πριν από τέσσερα χρόνια ίδρυσα μια εταιρία, την Patreon με έναν φίλο.
80 άτομα συνεργαζόμαστε για αυτό το πρόβλημα.
Είναι μία πλατφόρμα για μέλη που καθιστά εύκολη την πληρωμή
των δημιουργών - κάθε μήνα κερδίζουν τα προς το ζην
από τους θαυμαστές τους.
Ένας δημιουργός λαμβάνει μισθό επειδή είναι δημιουργικός άνθρωπος.
Αυτός είναι ένας από τους δημιουργούς μας.
Λέγεται «Kinda Funny».
Έχει περίπου 220.000 συνδρομητές στο YouTube.
Όταν ανεβάζει ένα βίντεο,
συγκεντρώνει περίπου 15.000 με 100.000 προβολές.
Θέλω να αναρωτηθείτε τώρα.
Όταν ακούμε τέτοια νούμερα, όταν ακούμε «15.000 προβολές»,
και βλέπουμε τέτοιο περιεχόμενο,
το βάζουμε γρήγορα στην κατηγορία του όχι τόσο γνήσιου
όσο μια πρωινή εκπομπή που θα ακούγαμε στο ραδιόφωνο
ή ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα συζήτησης στο NBC.
Όταν όμως ξεκίνησε το «Kinda Funny» στην Patreon, μέσα σε λίγες βδομάδες
είχαν κέρδος 31.000 δολάρια τον μήνα για αυτήν την εκπομπή.
Σημείωσε τέτοιο άλμα που αποφάσισαν να επεκτείνουν το πρόγραμμά τους
και να προσθέσουν νέες εκπομπές,
τώρα ξεκίνησαν μια δεύτερη σελίδα για το Patreon --
και έχουν 21.000 δολάρια επιπλέον κέρδος τον μήνα.
Επεκτείνουν μια εταιρία που εξελίσσεται σε εταιρία ΜΜΕ,
χρηματοδοτώντας την μέσω της συνδρομής μελών.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι το εξής:
Αυτός είναι ο Ντέρεκ Μπόντνερ,
που ήταν αθλητικογράφος για το Philadelphia Magazine
μέχρι πριν από λίγους μήνες που το περιοδικό έκοψε την αθλητική κάλυψη.
Τώρα γράφει άρθρα και τα δημοσιεύει στην ιστοσελίδα του --
ακόμα ασχολείται με την αθλητική κάλυψη, αλλά για τον ίδιο.
Έχει κέρδος 4.800 δολάρια το μήνα από 1.700 χορηγούς,
με χρηματοδότηση μέσω συνδρομής μελών.
Αυτό είναι το Crash Course --
δωρεάν εκπαιδευτικό υλικό για το κοινό.
Η εκπομπή αυτή είναι στο ψηφιακό δίκτυο του PBS --
29.000 δολάρια το μήνα.
Είναι ένα δίδυμο που διαπλέει τον κόσμο,
και πληρώνεται κάθε μήνα για την καταγραφή των ταξιδιών του
από 1.400 χορηγούς.
Είναι podcast, το «Chapo Trap House», που αποφέρει --
από τότε που τράβηξα στιγμιότυπο στην οθόνη,
αποφέρει 2.000 επιπλέον δολάρια τον μήνα,
έτσι έχουν κέρδος 56.000 δολάρια τον μήνα από το podcast.
Η Patreon δεν είναι η μόνη που προσπαθεί να επιλύσει το πρόβλημα.
Ακόμα και η Google έχει ξεκινήσει τις προσπάθειες.
Πριν από μερικά χρόνια, ξεκίνησαν το Fan Funding.
Τελευταία λάνσαραν το Super Chat σαν μέσο για να νομισματοποιήσουν
οι δημιουργοί τη ρέουσα μετάδοση.
Οι εφημερίδες πειραματίζονται με τις συνδρομές.
Οι New York Times έχουν πρόγραμμα μελών.
Η Guardian έχει 200.000 συνδρομητές
στο πρόγραμμα των μελών του.
Έχουμε τώρα μια σούπα σε βράση από ιδέες, πειράματα και πρόοδο,
και μας ωθεί προς την κατεύθυνση της πληρωμής των δημιουργών.
Δουλεύει.
Δεν έχει τελειοποιηθεί ακόμα,
αλλά πραγματικά δουλεύει.
Έτσι, η Patreon έχει περίπου 50.000 δημιουργούς που παίρνουν μισθό --
πληρώνονται κάθε μήνα για να εκθέτουν την τέχνη στο διαδίκτυο,
επειδή είναι δημιουργοί.
Τα επόμενα εκατό χρόνια υποδομής έρχονται
και θα είναι διαφορετικά αυτήν τη φορά εξ' αιτίας αυτού --
εξ' αιτίας της άμεσης σχέσης ανάμεσα στον δημιουργό του έργου
και στον άνθρωπο που του αρέσει.
Πριν από επτά, οχτώ χρόνια,
πήγα σε ένα κοκτέιλ πάρτι.
Ήταν όταν το συγκρότημα είχε βγάλει το πρώτο πετυχημένο τραγούδι,
και είχαμε πάρει μπρος.
Είχαμε μόλις βγάλει 400.000 δολάρια σε έναν χρόνο
μέσω πωλήσεων στο iTunes, εμπορικών συμφωνιών και άλλων ενεργειών.
Με πλησίασε ένας άντρας και μου είπε,
«Τζακ, με τι ασχολείσαι;»
«Είμαι μουσικός», του απάντησα.
Σοβάρεψε αμέσως,
μου έδωσε το χέρι,
έβαλε το άλλο στον ώμο,
και με πραγματική ειλικρίνεια και ωραία φωνή είπε,
«Σου εύχομαι να πετύχεις μια μέρα».
(Γέλια)
Και ...
έχω συγκρατήσει πολλές στιγμές σαν αυτή στη μνήμη μου.
Ανατριχιάζω όταν το σκέφτομαι.
Είναι ντροπιαστικό να μη σε εκτιμούν σαν δημιουργό.
Το είδος μας όμως,
αφήνει το κοκτέιλ πάρτι πίσω του.
Αφήνουμε αυτήν την κουλτούρα,
φεύγουμε.
Θα γίνουμε τόσο καλοί στην πληρωμή των δημιουργών,
που σε 10 χρόνια,
απόφοιτοι λυκείου και πανεπιστημίου θα σκέφτονται να γίνουν δημιουργοί
σαν μια εναλλακτική --
θα μπορούσα να γίνω γιατρός, δικηγόρος,
να γίνω podcaster, να έχω ένα διαδικτυακό κόμικ.
Θα είναι κάτι που θα μπορείτε να κάνετε.
Το μελετάμε.
Θα εξελιχθεί σε ένα βιώσιμο, αειφόρο και σεβαστό επάγγελμα.
Οι δημιουργοί θα περάσουν στην άλλη όχθη των περίεργων αυτών 100 χρόνων,
το εκατονταετές αυτό ταξίδι,
με έναν τρομερό νέο μηχανισμό.
Θα πληρώνονται και θα εκτιμάται η αξία τους.
Σας ευχαριστώ όλους.
(Χειροκρότημα)
Πιστεύω ότι πήγε καλά.
Θέλω οι καλλιτέχνες που με είδαν να μην τα παρατήσουν --
να ξέρουν ότι φτάνουμε εκεί.
Δεν έχουμε φτάσει ακόμα,
αλλά σε μερικά χρόνια,
θα υπάρχουν τόσα πολλά συστήματα και εργαλεία για αυτούς
για να βγάλουν τα προς το ζην διαδικτυακά,
αν έχουν ένα podcast που ξεκινάει να ανεβαίνει,
αλλά δεν μπορούν ακόμα να βγάλουν κέρδος,
σιγά σιγά συμβαίνει
και θα πληρωθούν.
Συμβαίνει σιγά σιγά.