در این لحظه شما متونتید هر جایی باشید و کاری که دوست دارید انجام دهید
اما در عوض روبروی مانیتور نشستید
فکر میکنید چه چیزی ما را از انجام کار مورد علاقه و یا بودن در جایی که دوست داریم باز میداره
همه ما هر روز توی یک اتاق از خواب بیدار میشیم و یک مسیرهمیشگی را طی میکنیم
تا زندگی ای شبیه روز قبل داشته باشیم. در حالیکه ، زمانی هر روز یک ماجراجویی جدید داشتیم
از اون زمان چیزهایی تغییر کرده. روزهایی که گذر زمان در اون مطرح نبود
جایش را با روزهای پر از زمانبندی عوض کرد
آیا این یعنی بزرگ شدن ؟ یعنی آزاد شدن؟
آیا ما حقیقتا آزادیم ؟
غذا، آب، زمین. همه عناصری که برای بقا به اونا نیازمندیم به مالکیت شرکتها دراومدن
هیچ غذایی برای ما بر روی درختان نیست، همینطور هیچ آبی در رودها
و هیچ زمینی برای مسکن
اگرتلاش کنید تا سهمتون از منابع طبیعی را بگیرید شما را زندانی میکنند
بنابراین ما مطیع قوانین آنها هستیم
ما جهان اطرافمونو از راه درس و کتاب کشف میکنیم
برای سالها پشت میز مینشینیم و چیزهایی که به خوردمون میدن پس می دهیم. آزمون میدیم و قبول میشیم ، درست مثل موجودات آزمایشگاهی
تربیت میشویم نه برای ایجاد تغییر و تفاوت بلکه تربیت میشویم برای بیتفاوتی
به اندازه ای یاد میگیریم که فقط بتونیم از عهده شغلمون بر بیایم
اما اونقدر آموزش نمیبینیم که از خودمون بپرسیم چرا اون کارو انجام میدیم؟ بنابراین ما کار میکنیم و باز هم کار میکنیم
اونقدر که دیگه برای لذت بردن از زندگی ای که به خاطرش کار میکنیم زمان نداریم
تا اینکه روزی اونقدر پیر میشیم که دیگه نمیتونیم کارمونو انجام بدیم
اینجا جاییست که بعد از مرگ رها میشیم
فرزندان ما جای ما را در این بازی پر میکنند. به نظر خودمون مسیر زندگیمون خاص خودمونه
اما در حقیقت ما فقط سوخت مصرفی هستیم. سوختی که برای قدرتمندتر شدن عده ای خاص استفاده میشه
کسانی که پشت مارکهای تجاری شرکتها پنهان شدند
این جهان، جهان اونهاست و با ارزش ترین دارایی اونها زمین نیست
بلکه ما هستیم
ما شهرهای اونها رو میسازیم.ماشینهای اونهارو به حرکت در میاریم. در جنگهاشون میجنگیم
اما در نهایت این پول نیست که اونهارو جلو میبره بلکه قدرته
پول وسیله ایست که اونها با اون ما رو کنترل میکنند
تکه های کاغذ بی ارزشی که ما به آنها وابسته ایم
تا با آن به ما غذا بدهند، ما رو به حرکت وادار کنند، سرگرممان کنند
آنها به ما پول دادند و در عوض ما جهان را به زیر پایشان انداختیم
جایی که زمانی درختان تصفیه کننده هوا بودند، حالا کارخانه هایی هستند که آن را مسموم میکنند
جایی که قبلا آب آشامیدنی بود، حالا زباله های سمی بد بو قرار دارند
جایی که حیوانات آزادانه میدویدند کارخانه هایی بوجود آمده که
آنها در آن متولد میشوند و بیرحمانه برای رضایت ما قتل عام میشوند
بیش از یک میلیارد انسان گرسنه اند در حالی که میدانیم غذای کافی به اندازه همه وجود دارد.این همه کجا میرود؟
هفتاد درصد غلات تولیدی غذای حیواناتی میشود که شما برای نهار مصرف میکنید
چرا باید به گرسنگان کمک کرد؟وقتی هیچ نفعی در زنده بودنشان نیست
ما همچون طاعون در حال بلعیدن زمین هستیم
طبیعتی که باعث زندگی ماست نابود میکنیم
ما همه چیز را به صورت اجناس قابل خرید و فروش میبینیم. به صورت چیزهای قابل تملک
اما چه اتفاقی خواهد افتاد وقتی آخرین رود ها آلوده شوند؟ هوای قابل تنفس مسموم شود؟
سوختی برای ماشینهایی که غذای ما را تامین میکنند باقی نماند؟
آنگاه متوجه خواهیم شد که پول هیچ ارشی ندارد چون قابل خوردن نیست
ما سیاره زمین را نابود نمیکنیم. ما در حال از بین بردن زندگی روی زمین هستیم
هرساله هزاران گونه منقرض میشوند
و حالا شمارش معکوس برای خود ما آغاز شده
اگر در آمریکا زندگی میکنید 41 درصد احتمال دارد که به سرطان مبتلا شوید
بیماری قلبی از هر سه آمریکایی یک نفر را میکشد
ما برای مقابله با این مشکلات به داروهای تجویزی روی می آوریم
اما در واقع مراقبت های پزشکی عامل سوم مرگ و میر بعد از سرطان و امراض قلبی است؟
گفته میشود که همه اینها با سرمایه گذاری در علم حل میشود
تا قرصهایی بسازند که مشکلات را از ما دور کنند
اما شرکت های دارویی و انجمن سرطان برای سود بیشتر به رنج کشیدن ما وابسته اند
ما تصور میکنیم که به سمت درمان حرکت میکنیم
اما در واقع از علت اصلی فرار میکنیم. بدن ما نتیجه مواد غذایی است که مصرف میکنیم
و غذایی که مصرف میکنیم به وضوح برای نفع تولید کننده طراحی شده است ما بدنهایمان را با مسمومات شیمیایی پر میکنیم
بدن حیوانات با داروها و بیماری آلوده شده
اما ما این را نمیبینیم. گروه کوچکی از شرکت ها که رسانه را در اختیار دارند این را نمی خواهند
و در عوض اطراف ما را با خیالات هوس انگیزی پر کرده اند که میگویند واقعیت است
برای ما مضحک به نظر میرسد که زمانی اعتقاد داشتیم زمین مرکز عالم است
اما حالا دوباره خود را مهمترین موجود در سیاره میدانیم
به تکنولوژی خود اشاره میکنیم و ادعا میکنیم با هوش ترین هستیم
اما آیا واقعا کامپیوترها،ماشینها و کارخانه ها بازتاب هوشمندی ما هستند؟
یا نشان میدهند که چقدر کند ذهن شده ایم؟
ما نقاب تمدن بر چهره داریم
اما واقعا اگر نقاب را برداریم چه هستیم؟
چقدر سریع فراموش کردیم که فقط صد سال است که به زنها اجازه رای
و به سیاه پوستان حقوق برابر داده ایم
طوری وانمود میکنیم گویی همه چیز را میدانیم اما چیز های زیادی وجود دارند که از دیدن آنها ناتوانیم
ما در خیابان راه میرویم و از جزییات اطرافمان غافل هستیم
چشمهایی که به ما خیره میشوند داستانهایی برای گفتن دارند
ما با خودخواهی همه چیز را حول محور "من" تعریف میکنیم
شاید میترسیم که تنها نیستیم بلکه قسمتی از یک تصویر بزرگتر هستیم
اما نمیتوانیم رابطه ها را تشخیص دهیم
ما با کشتن خوکها، گاوها، پرندگان اهلی و افراد ناشناخته از کشورهای دیگر مشکلی نداریم
اما در مورد همسایه ها، سگ و گربه خانگی که به آنها علاقه داریم اینطور فکر نمیکنیم
ما سایر موجودات را احمق مینامیم
با این حال اونهارو هدف قرار میدیم تا خودشان در مورد ما قضاوت کنند
اما آیا همه این کشتار ها به خاطر قدرتمند بودن یا به خاطر بر حق بودن ماست؟ یا نشان میدهد که چقدر کم یاد گرفته ایم
اونقدر کم که مانند اجداد اولیه مان به خشونت ادامه میدهیم به جای اینکه از اندیشه و حس شفقت پیروی کنیم
یک روز حسی که آن را زندگی مینامیم ترکمان میکند
بدنهایمان می پوسد و همه چیزهای با ارزشی که داشتیم از دست میرود
اعمال گذشته تنها چیزیست که باقی میماند
مرگ پیوسته ما را احاطه کرده اما با این حال از واقعیت روزمره خیلی دور به نظر میرسد
ما در جهانی زندگی میکنیم که در آستانه فروپاشی است
جنگهای آینده هیچ پیروزی نخواهند داشت
برای خشونت هرگز پاسخی وجود ندارد بلکه تنها راه حلهای ممکن را از بین میبرد
اگر به فطرت خود برگردیم میبینیم که آرزوهایمان تفاوت زیادی ندارند
همه ما یک هدف مشترک داریم. شادمانی
ما دنیا را به دنبال لذت بردن از زندگی تکه تکه کرده ایم بدون اینکه به درون خودمان نگاه کنیم
بسیاری از خوشبخت ترین انسانها کسانی هستند که آهی در بساط ندارند
اما آیا ما با وجود آیفونها، خانه های بزرگ یا اتومبیلهای لوکس خوشحال هستیم ؟
ما از هم جدا شده ایم کسانی را می پرستیم که هرگز ندیده ایم
به چیزهای غیر عادی که در رسانه ها پخش میشوند توجه میکنیم اما به چیزهای عادی که اطرافمان هستند توجهی نداریم
ما همیشه منتظر کسی هستیم که تغییر ایجاد کند غافل از اینکه خود ما نیاز به تغییر داریم
انتخابات ریاست جمهوری میتواند مانند پرتاب سکه باشد نتیجه دو طرف یک سکه است
ما اختیار داریم یکی از دو طرف را انتخاب کنیم و به اینصورت توهم انتخاب و توهم تغییر بوجود می آید
ولی دنیا به همان شکل گذشته باقی میماند
ما متوجه نیستیم که سیاستمداران در خدمت ما نیستند
آنها به کسانی که در قدرت قرارشان میدهند خدمت میکنند
ما به رهبر نیاز داریم نه سیاستمدار اما در دنیای پر از پیرو فراموش کرده ایم که خودمان را رهبری کنیم
از انتظار کشیدن برای تغییر دست بکشید و خودتان تغییری شوید که میخواهید ببینید
ما با دست روی دست گذاشتن به اینجا نرسیده ایم
تداوم نسل بشر به این دلیل نیست که ما سریع ترین و قویترین بوده ایم
بلکه این به خاطر همکاری بین ماست
ما در قتل و کشتار مهارت زیادی بدست آورده ایم اکنون بیایید مهارت لذت بردن از زندگی را یاد بگیریم
موضوع نجات دادن سیاره نیست. زمین همینجا خواهد بود چه ما باشیم و چه نباشیم
زمین چند میلیارد سال در اینجا بوده. اما هر کدام از ما بیش از هشتاد سال دوام نمی آوریم اگر خوش شانس باشیم
ما مثل یک جرقه کوچک در زمان هستیم اما اثر ما برای همیشه باقی میماند
من همیشه آرزو داشتم در دوران قبل از کامپیوتر زندگی میکردم. زمانی که مانیتورها وجود نداشتند که ذهن ما را منحرف کنند
اما متوجه شدم تنها یک دلیل وجود دارد که میخواهم در این دوران باشم
چون امروز فرصتی داریم که پیش از این هیچوقت نداشته ایم
اینترنت به ما قدرت میدهد تا این پیام را به اشتراک بگذاریم و میلیونها نفر را در سر تا سر دنیا متحد کنیم
تا جایی که میتوانیم باید از همین صفحات دیجیتال استفاده کنیم تا به هم نزدیک تر شویم به جای اینکه دورتر شویم
به هر حال نسل ما آینده بهتر یا بدتر بر روی این سیاره را رقم خواهد زد
میتوانیم به تابعیت از این سیستم نابودگر ادامه بدهیم تا جایی که دیگر اثری از وجود مان باقی نماند
یا اینکه از خواب بیدار شویم. بفهمیم که در حال رشد و تکامل نیستیم
بلکه در حال سقوط هستیم تنها دلیلی که این را نمیبینیم این است که سرگرم مانیتورهایمان هستیم
این دوران نتیجه قدم برداشتن، زندگی و مرگ انسانهاییست که تا کنون زندگی کرده اند
ما نماینده تمام پیشینیان هستیم
و اکنون این نوبت ماست.شما میتوانید مسیر جدیدی رو شروع کنید، یا همان مسیری را طی کنید که انسانهای بیشمار قبلا طی کرده اند
زندگی نمایش نیست. متن نمایش از قبل نوشته نشده
نویسنده ما هستیم. این قصه شماست
قصه آنهاست
قصه ماست