Αυτό είναι το Bop.
Το Bop είναι ένα είδος κοινωνικού χορού.
Ο χορός είναι μια γλώσσα
και ο κοινωνικός χορός είναι μια έκφραση που αναδύεται από μια κοινότητα.
Ένας κοινωνικός χορός δεν χορογραφείται από κανέναν άνθρωπο.
Δεν μπορεί να αποδοθεί σε καμιά στιγμή.
Κάθε χορός έχει βήματα στα οποία ο καθένας μπορεί να συμφωνεί,
αλλά σημασία έχει το άτομο και η δημιουργική του ταυτότητα.
Για αυτόν τον λόγο,
οι κοινωνικοί χοροί έχουν γίνει πολύ δημοφιλείς,
αλλάζουν και εξαπλώνονται σαν πυρκαγιά.
Είναι τόσο παλιοί όσο και η ιστορία μας.
Στους αφροαμερικάνικους κοινωνικούς χορούς
βλέπουμε εδώ και πάνω από 200 χρόνια
το πώς οι Αφρικανικές και Αφροαμερικάνικες παραδόσεις επηρεάζουν την ιστορία μας.
Το παρόν πάντα περιλαμβάνει και το παρελθόν.
Και το παρελθόν διαμορφώνει το ποιοί είμαστε
και το ποιοι θα γίνουμε.
(Παλαμάκια)
Ο χορός Juba γεννήθηκε μέσα από τις εμπειρίες των υπόδουλων Αφρικανών
στις φυτείες.
Ήρθε στην Αμερική,
και με την έλλειψη μιας κοινής ομιλουμενης γλώσσας,
αυτός ο χορός ήταν ένας τρόπος για τους Αφρικανούς να θυμούνται την καταγωγή τους.
Μπορεί να εμοιαζε κάπως έτσι:
Χτύπημα των μηρών,
ανακίνηση των ποδιών
και ελαφρύ χτύπημα των χεριών:
έτσι κατάφεραν να αποφύγουν την απαγόρευση της τυμπανοκρουσίας
από τους αφέντες τους,,
αυτοσχεδιάζοντας σύνθετους ρυθμούς
όπως έκαναν οι πρόγονοι τους με τύμπανα στην Αϊτή
ή στις κοινότητες Γιορούμπα της Δυτικής Αφρικής.
Είχε να κάνει με τη ζωντανή διατήρηση των παραδόσεων
και τη διατήρηση μιας εσωτερικής ελευθερίας
κατά την αιχμαλωσία τους.
Ήταν αυτό το ανατρεπτικό πνεύμα που δημιούργησε αυτόν τον χορό:
τον Cakewalk,
ένας χορός που διακωμώδησε τους τρόπους της καλής κοινωνίας του Νότου -
ένας τρόπος για τους δούλους να αποδοκιμάσουν τους αφέντες τους δημόσια.
Το αστείο με αυτό τον χορό
είναι ότι ο Cakewalk γινόταν για τους αφέντες,
οι οποίοι δεν υποπτεύονταν ποτέ ότι τους γελοιοποιούσαν.
Τώρα, μπορεί να αναγνωρίζετε αυτόν εδώ.
Δεκαετία του 1920 -
Το Charleston.
Το Charleston είχε να κάνει με τον αυτοσχεδιασμό και τη μουσικότητα,
ανοίγοντας τον δρόμο στο Lindy Hop,
χορός είδους swing
ακόμα και στο Kid n Play,
αποκαλούμενος αρχικά ως Funky Charleston.
Ξεκινώντας από μια κοινότητα μαύρων, κοντά στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας,
τo Charleston διείσδυσε στις αίθουσες χορού,
όπου οι νέες γυναίκες ξαφνικά είχαν την ελευθερία να χτυπάνε τα τακούνια τους
και να κουνούν τα πόδια τους.
Τώρα, ο κοινωνικός χορός σχετίζεται με την κοινότητα και τη διασύνδεση.
Αν ήξερες τα βήματα,
σήμαινε ότι ανήκες σε μια ομάδα.
Όμως τι γίνεται εάν γίνει μια παγκόσμια μανία;
Εδώ έρχεται το Twist.
Δεν αποτελεί έκπληξη ότι το Twist μπορεί να αποδοθεί στον 19ο αιώνα,
ερχόμενο στην Αμερική από το Κόνγκο
στα χρόνια της σκλαβιάς.
Αλλά στα τέλη της δεκαετίας του '50,
λίγο πριν το κίνημα για τα ατομικά δικαιώματα,
το Twist γίνεται δημοφιλή από τους Τσάμπυ Τσέκερ και Ντικ Κλαρκ.
Ξαφνικά, όλοι χορεύουν Twist:
λευκοί έφηβοι, παιδιά στη Λατινική Αμερική,
ακόμα και μέσα από τραγούδια και ταινίες.
Μέσω του κοινωνικού χορού
τα όρια ανάμεσα στις ομάδες γίνονται ασαφή.
Η ιστορία συνεχίζει στις δεκαετίες του '80 και '90.
Μαζί με την εμφάνιση του hip-hop,
οι αφροαμερικάνικοι κοινωνικοί χοροί τράβηξαν όλο και πιο πολύ τα βλέμματα,
αντλώντας από το μακρύ παρελθόν τους,
διαμορφώνοντας την κουλτούρα και αντίστροφα.
Σήμερα, αυτοί οι χοροί συνεχίζουν
να εξελίσσονται, να αναπτύσσονται και να εξαπλώνονται.
Γιατί χορεύουμε;
Για να κινούμαστε, να απελευθερωθούμε, να εκφραστούμε.
Γιατί χορεύουμε όλοι μάζι;
Για να θεραπεύσουμε,
για να θυμόμαστε,
για να λέμε ότι,
«Μιλάμε μια κοινή γλώσσα, υπάρχουμε και είμαστε ελεύθεροι».