Het leek
alsof John alles mee had.
Hij had net het contract ondertekend
om zijn appartement in New York te verkopen
met een winst van zes cijfers.
Hij was pas vijf jaar eigenaar.
De school waar hij zijn master behaalde,
had hem net een lesopdracht aangeboden,
wat niet alleen een salaris betekende,
maar voor het eerst sedert lang, ook voordelen.
Ondanks dat het John voor de wind ging,
worstelde hij
met een verslaving en een zware depressie.
Op de avond van 11 juni 2003
klom hij naar de rand
van het hek op de Manhattan Bridge
en sprong in het verraderlijke water.
Op opmerkelijke -
nee, op miraculeuze wijze -
overleefde hij.
De val verbrijzelde zijn rechterarm,
brak elke rib die hij had,
doorboorde zijn long,
hij ging in en uit bewustzijn
terwijl hij verder dreef in de East River,
onder de Brooklyn Bridge
en in het vaarwater van de Staten Island Ferry,
waar passagiers op de veerboot
zijn kreten van pijn hoorden.
Zij verwittigden de kapitein van de boot,
die contact opnam met de kustwacht,
die hem uit de East River viste
en hem meenam naar Bellevue Hospital.
Hier begint eigenlijk ons verhaal.
Want zodra John zich erop toelegde
om zijn leven weer op de rails te krijgen -
eerst fysiek, daarna emotioneel,
en vervolgens spiritueel -
ondervond hij dat er zeer weinig middelen beschikbaar waren
voor iemand die geprobeerd had
zijn leven te beëindigen, zoals hij dat deed.
Onderzoek toont aan
dat 19 van de 20 mensen
die een poging tot zelfmoord ondernemen,
zullen falen.
Maar de mensen met een mislukte poging,
hebben de tweede keer
37 keer meer kans op slagen.
Dit is echt
een populatie in gevaar
met zeer weinig middelen om hen te ondersteunen.
Wat gebeurt er
als de mensen proberen de brokken te lijmen?
Vanwege de taboes rond zelfdoding,
weten we niet goed wat te zeggen,
en vaak zeggen we niets.
Dat bevordert het isolement,
waarin mensen zoals John zich bevonden.
Ik ken John's verhaal zeer goed
want ik ben John.
Dit is vandaag
de eerste keer dat ik ooit
voor een publiek
de reis die ik gemaakt heb, erken.
Na het verlies van een geliefde leraar in 2006
en een goede vriend vorig jaar door zelfmoord,
zat ik vorig jaar bij TEDActive.
Ik wist dat het nodig was mijn zwijgen te doorbreken,
mijn taboes voorbij,
om te praten en mijn idee te verspreiden:
mensen
die de moeilijke keuze gemaakt hebben
om opnieuw voluit te leven,
hebben meer middelen en onze hulp nodig.
Zoals het Trevor Project zegt, het wordt nog beter.
Het wordt veel beter.
Ik kies ervoor vandaag naar buiten te komen
uit een totaal andere soort kast,
om jullie aan te moedigen, om jullie aan te sporen:
als je iemand bent
die zelfmoord overwogen heeft of een poging heeft ondernomen,
of je kent iemand,
praat erover, zoek hulp.
Het is een waardevol gesprek
en een idee om te verspreiden.
Dank je.
(Applaus)