အျပင္ပန္းၾကည့္ရင္ေတာ့
ဂၽြန္အတြက္ အရာအားလံုး သူ႕ဘက္ပါေနတယ္။
သူဟာ မၾကာေသးမီကပဲ စာခ်ဳပ္တစ္ခု လက္မွတ္ထိုးခဲ့တယ္။
သူ႔ရဲ႕ နယူးေယာက္က အခန္းကို ေရာင္းဖို႔စာခ်ဳပ္ပါ။
သုညေျခာက္လံုး ဂဏန္း အျမတ္နဲ႔ေပ့ါ။
အဲဒီအခန္းကို သူပိုင္ခဲ့တာ ငါးႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္ေလ။
သူ႔ရဲ႕ ဘြဲ႕လြန္ဒီဂရီကို ရယူခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းက
သူ႕ကုိ ဆရာအေနနဲ႔ ေက်ာင္းမွာ ျပန္အလုပ္လုပ္ေပးဖို႔ မၾကာခင္ကပဲ ကမ္းလွမ္းခဲ့တယ္။
အဲဒီမွာ လခတစ္မ်ိဳးပဲ မဟုတ္ဘူး
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအတြင္းမွာ ပထမဆံုးရတဲ့ အျခားခံစားခြင့္ေတြလည္း ပါတယ္။
... အရာအားလံုး ဂၽြန္႔အတြက္အဆင္ေျပေနေပမယ့္..
သူရုန္းထြက္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနရတယ္။
ေဆးစြဲေနတာနဲ႔ စိတ္ဓါတ္က်ေနတာေတြကေနေပါ့..
၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဂၽြန္လ ၁၁ရက္ မွာ
သူ တံတားအစြန္းေပၚကို တက္ခဲ့တယ္။
မန္ဟက္တန္တံတားၾကီးရဲ႕ အကာအရံေပၚကို တက္ၿပီး..
ဟိုးေအာက္မွာရွိတဲ့ အႏၲရာယ္ျပည့္ေနတဲ့ ေရထဲကို ခုန္ခ်ခဲ့တယ္။
မွတ္သားေလာက္စရာ...
မဟုတ္ေသးဘူး...ထူးဆန္းအံ့ၾသေလာက္စရာပဲ..
သူအသက္ရွင္ခဲ့ပါတယ္။
ျပဳတ္အက်မွာ သူ႔ညာလက္ေမာင္း ေၾကသြားတယ္။
သူ႕မွာ ရွိသမွ် နံရိုးအားလံုးက်ိဳးသြားခဲ့ၿပီး..
သူ႕ရဲ႕အဆုတ္ကို ထိုးေဖာက္လိုက္သလို ျဖစ္သြားခဲ့တယ္...
ေနာက္ၿပီးသူဟာ သတိရတစ္ခ်က္မရတစ္ခ်က္နဲ႔...
East ျမစ္အတိုင္းေမ်ာလာၿပီး..
ဘရြတ္ကလင္း တံတားေအာက္..
ၿပီးေနာက္ေတာ့ Staten ကၽြန္းကိုသြားတဲ့ ဖယ္ရီလမ္းေၾကာင္းထဲကို ေရာက္သြားတယ္။
သေဘၤာေပၚက ခရီးသည္ေတြက...
နာက်င္လို႔ေအာ္ေနတဲ့သူ႔အသံကို ၾကားသြားၿပီး..
ဖယ္ရီရဲ႕ကက္ပတိန္ကို အေၾကာင္းၾကားလိုက္တယ္။
ကက္ပတိန္က ကမ္းေျခအေစာင့္ေတြကို ဆက္အေၾကာင္းၾကားလိုက္တဲ့အခါ...
ဂၽြန္႔ကို East ျမစ္ထဲကေန ကယ္ထုတ္ခဲ့ၾကရတယ္။
ေနာက္ၿပီး Bellevue ေဆးရံုကို ပို႔လိုက္ၾကရတယ္။
အင္း..တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းက ဒီေနရာက်မွ စပါတယ္။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဂၽြန္က..
သူ႕ရဲ႕ဘ၀ကို အားလံုးျပန္တည္ေဆာက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့အခါမွာ..
ပထမဆံုးက ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ ေနာက္ၿပီး ခံစားမႈပိုင္းဆိုင္ရာ...
ေနာက္ဆံုးကေတာ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေပါ့..
သူဘာကို ေတြ႕ရွိရသလဲဆိုေတာ့ သူ႔ဘ၀ျပန္တည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ အကူအညီေတြ ..
မိမိရဲ႕ ဘ၀ကို နိဂံုးခ်ဳပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့လူတစ္ေယာက္ အတြက္ နည္းနည္းပဲ ရွိပါတယ္။..
အခု ဂၽြန္လုပ္ခဲ့သလိုေပ့ါ
သုေတသနအရေတာ့..
လူ ၂၀ မွာ ၁၉ ေယာက္ေသာ..
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံသူေတြဟာ...
မေအာင္ျမင္ၾကပါဘူး..
ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ပထမအၾကိမ္မွာ ေသေၾကာင္းၾကံမႈ မေအာင္ျမင္သူေတြဟာ..
၃၇ ဆပိုၿပီး
ဒုတိယအၾကိမ္မွာ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။
ဒီလူေတြဟာ ...တကယ္ပဲ
အႏၲရာယ္နဲ႔ နီးေနတဲ့လူေတြပါ။
သူတို႔ကို ရုန္းထြက္ႏိုင္ဖို႔ ၀ိုင္း၀န္းေဖးကူႏိုင္တဲ့ အရာအနည္းငယ္သာ ရွိတာရယ္...
ဘာေတြျဖစ္လာသလဲ..
အဲဒီလူေတြသူတို႔ရဲ႕ဘ၀ေတြကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားတဲ့အခါ ဘာေတြျဖစ္လာသလဲဆိုတာရယ္...
သူတို႔ရဲ႕ပါတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့ သတ္ေသျခင္းနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အစြဲေတြ အျမင္ေတြရဲ႕ သက္ေရာက္မွဳေၾကာင့္ေပ့ါ..
ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူတို႔ကို ဘာေျပာသင့္လဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ မေသခ်ာပါဘူး။
ဒါေၾကာင့္ အမ်ားအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘာမွ မေျပာျဖစ္ၾကပါဘူး။
အဲလိုေနလိုက္ၾကတဲ့အခါ သူတို႔ရဲ႕ အထီးက်န္မႈပို ပိုဆိုးလာေစပါေရာ..
အထီးက်န္မႈဆိုတာ ဂၽြန္တို႔လို လူေတြ ရင္ဆိုင္ေနရတာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ ဂၽြန္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကို ေသခ်ာသိပါတယ္။
ဘာျဖစ္္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဂၽြန္ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ...
အင္း..ေနာက္ၿပီးေတာ့...ဒီေန႔
လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔..
ကၽြန္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္ သိရွိခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ကိုေပ့ါ..
ဒါေပမယ့္ ....၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ အလြန္ခ်စ္ရတဲ့ ဆရာကို ဆံုးရွံဳးရၿပီး...
ကုိယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ကိုလည္း ဆံုးရွံဳးခဲ့ရပါတယ္။
ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က TEDActive မွာ ထိုင္ေနရင္းနဲ႔..
ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိလိုက္တာက ကၽြန္ေတာ္ ေရငံုႏွဳတ္ပိတ္မေနသင့္ေတာ့ဘူးလို႔...
ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ ဒါနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အစြဲေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး..
ျဖန္႔ေ၀သင့္တဲ့ ဒီအိုင္ဒီယာေလးအေၾကာင္း ေျပာျပဖို႔။
အဲဒါဟာ..
ခက္ခဲတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ခ်ခဲ့ရတဲ့လူေတြကို ...
သူတို႔ရဲ႕ဘ၀ ျပန္ရွင္သန္လာႏိုင္ဖို႔....
အကူအညီေပးႏိုင္မယ့္အရာေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အကူအညီေတြ ပိုလိုအပ္ေနပါတယ္။
The Trevor Project မွာေျပာသလိုပဲ... ပိုေတာ့ ေကာင္းလာပါတယ္။
ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာပါတယ္။
ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က အေရွ႕က ထြက္ရပ္ဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီကေန႔ရွိေနတဲ့ လံုး၀ျခားနားတဲ့ အလံုပိတ္တစ္ခုလို ျဖစ္ေနရာကေနေပါ့..
ခင္ဗ်ားတို႔ကို တြန္းအားေပးဖို႔...တိုက္တြန္းဖို႔ပါ။
အကယ္၍သင္သာ...
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံဖို႔ စဥ္းစား (သို႔) ၾကိဳးစားဖူးတယ္ဆိုရင္..
ဒါမွမဟုတ္..သင့္အသိအကၽြမ္းထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္က ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္...
အဲဒီအေၾကာင္းကို ထုတ္ေျပာပါ။ အကူအညီရယူပါ။
ဒါဟာ..ေျပာျပသင့္တဲ့ အေၾကာင္းအရာျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး ဒါဟာ တျခားလူကို ေ၀ငွသင့္တဲ့ အိုင္ဒီယာတစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
လက္ခုပ္သံမ်ား...